Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Krzysztof Koziński"

Określanie odporności ogniowej ścian murowych metodą uproszczoną wg PN-EN 1996-1-2


  Wnormie [1] zamieszczone są dwie metody obliczeniowe do określania odporności ogniowej ścian murowych: uproszczona (w Załączniku C) oraz zaawansowana (w Załączniku D). Ogólne zasady projektowania ścian murowych z uwagi na warunki pożarowe zgodnie z normą [1] oraz inne metody weryfikacji odporności ogniowej takich elementów przedstawiono w publikacji [3]. Zgodnie zmetodą uproszczoną, nośność określana jest dla przekroju zredukowanego, ustalonego na podstawie zasięgu granicznych izotermw przekroju analizowanej ścianymurowejwustalonymczasie trwania oddziaływania ogniowego.Metodę tęmożna stosować tylko w przypadku standardowych warunków oddziaływania pożarowego. W procedurze obliczeniowej najpierw należy określić rozkład (profil) temperatury w przekroju ściany, następnie zdefiniować przekrój zredukowany z uwzględnieniem odpowiednich wartości granicznych izoterm, a wreszcie obliczyć nośność przekroju zredukowanego wg ogólnych założeń jak w przypadku zwykłej temperatury (wg PN-EN1996-1-1 [2]), ale z uwzględnieniem różnej wytrzymałości muru w poszczególnych (wydzielonych izotermami granicznymi) strefach przekroju ściany. Ostatecznie dokonuje się weryfikacji, czy obliczona nośność jest wystarczająca dla występujących kombinacji oddziaływań w warunkach pożarowych. Na rysunku 1 przedstawiono ogólny schemat do określania zasięgu odpowiednich stref w celu zdefiniowania przekroju zredukowanego w przypadku działania ognia z jednej strony ściany.Wwarunkach pożarowych w stanie granicznym nośności należy wykazać, że obliczeniowa wartość obciążenia pionowego (NEd) nie przekracza nośności ściany murowej w warunkach pożarowych: NEd[...]

Naprawa i wzmocnienie konstrukcji budynku wielkopłytowego uszkodzonego w wyniku wybuchu gazu DOI:10.15199/33.2018.02.15


  W Polsce dotychczas nie odnotowano przypadku całkowitego zniszczenia konstrukcji budynku wykonanego w technologii wielkopłytowej, w wynikuwybuchu gazu [5]. Jedna z największych tego typu katastrof budowlanych w Polsce miała miejsce w 1995 r. w Gdańsku. Wybuch gazu na parterze jedenastokondygnacyjnego budynku spowodował zniszczenie trzech dolnych kondygnacji, a mimo to obiekt nie zawalił się.Konstrukcja była jednak bardzo uszkodzona, dlatego konieczna była rozbiórka budynku.W1982 r.wŁodzi, na parterze dwunastokondygnacyjnego budynku mieszkalnego, eksplozja gazu zniszczyła naroże obiektu na parterze i pierwszym piętrze.Wtym przypadku budynek udało się odbudować.Wobecnie projektowanych obiektach dużą wagę przykłada się do ograniczania skutków oddziaływańwyjątkowych [1]. Zniszczenie jednego elementu konstrukcyjnego (słupa, ściany) nie może powodować zniszczenia całego obiektu. Wartykule omówiono przypadek uszkodzeń konstrukcji jedenastokondygnacyjnego, całkowicie podpiwniczonego budynku mieszkalnego, wykonanego w technologii wielkopłytowej Wk-70, spowodowanych wybuchem gazu w mieszkaniu usytuowanymwśrodkowej strefie III piętra. Przedstawiono też zastosowane rozwiązania przywracające pełną sprawność użytkową budynku. Opis konstrukcji budynku Wielorodzinny budynek mieszkalny, wktórymmiałmiejscewspomnianywybuch gazu, jest obiektem dwuklatkowym. Ma zwartą bryłę i prostokątny plan zabudowy (rysunek 1) o wymiarach 11,79 x 38,79 m orazwysokości 36,70m. Ściany nośne piwnic (zewnętrzne i wewnętrzne) zostały wykonane jako monolityczne, wylewane na budowie, natomiast wszytkie pozostałe są prefabrykowane. Pionowy ustrój nośny budynku stanowią poprzecznie usytuowane ściany wewnętrzne, usztywnione wzdłuż osi środkowej podłużnymi ścianami wewnętrznymi. Wszystkie nośne ściany wewnętrzneWmają grubość 15 cm. Dodatkowe usztywnienie obiektu stanowią, usytuowane podłużnie i poprzecznie, fragmenty ścian zewnętrznych nośnych ZWS. Są[...]

 Strona 1