Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Albert Złotkowski*"

System grzewczo-chłodniczy z otworowymi wymiennikami ciepła w Ekologicznym Parku Edukacji i Rozrywki OSSA


  Wprowadzanie nowych rozwiązań systemów grzewczo-klimatyzacyjnych wiąże się z koniecznością opracowania metodyki pracy zespołów urządzeń na podstawie określonych założeń. Należą do nich: skuteczne działanie układu przez cały rok oraz niskie nakłady eksploatacyjne. Realizacja tych założeń wymaga analizy wielu zmiennych na etapie zarówno projektowania jak i późniejszej eksploatacji systemu. W artykule zaprezentowano przykład inwestycji, w skład której weszło zaprojektowanie i wykonanie układu grzewczo-klimatyzacyjnego działającego z wykorzystaniem pompy ciepła i energii niskotemperaturowej z wymienników otworowych.EKOLOGICZNY Park Edukacji i Rozrywki OSSA (EPEiR OSSA) położony jest w województwie łódzkim, powiecie rawskim, gmina Biała Rawska. Kompleks hotelowo-wypoczynkowy (rys. 1) usytuowany jest w otoczeniu lasu oraz sztucznego jeziora, które mieści się na placu hotelowym. Innowacyjność przedsięwzięcia sygnalizowana w nazwie, polega na wykonaniu inwestycji z wykorzystaniem technologii przyjaznych środowisku. Pozostając w zgodzie z założeniami projektu, instalację grzewczo-chłodniczą zaprojektowano oraz wykonano, mając na względzie oszczędność energii i ograniczenie emisji spalin. Przyjęto koncepcję zastosowania pomp ciepła wykorzystywanych zarówno do ogrzewania, jak i chłodzenia wnętrz [8]. ) Praca zrealizowana w ramach grantu MNiSW nr N N524 353738 Charakterystyka pracy pomp ciepła uwarunkowała wykonanie odpowiednio dużego i wydajnego niskotemperaturowego magazynu, z którego możliwy jest pobór i wprowadzanie ciepła [6, 8]. Dobór liczby wymienników poprzedzono przeprowadzeniem testu reakcji termicznej górotworu (TRT) (rys. 2), dającego informacje o ilości ciepła możliwego do pozyskania z otworowego wymiennika ciepła w perspektywie dłuższej eksploatacji, w zależności od charakterystyki temperaturowej systemu grzewczo-chłodniczego. Badania wykonano w 2 otworach badawczych, jednym z pojedynczą, drugi z podwójną u - rurką. Oby[...]

Zmiany dynamicznych właściwości mechanicznych piaskowca istebniańskiego nasyconego solanką pod wpływem temperatury i naprężenia DOI:10.15199/62.2019.5.22


  Piaskowce istebniańskie są uważane za skałę osadową charakteryzowaną jako piaskowiec kwarcowy o drobnoziarnistej strukturze i ze spoiwem krzemionkowo-gliniastym. Ich barwa jest zasadniczo żółta, żółtobeżowa, szara lub rdzawa. Warstwy piaskowca istebniańskiego są nałożone poziomo pod niewielkim kątem. Drobnoziarnista masa otacza gruboziarniste frakcje pojedynczych ziaren, a materiał cementujący ziarna jest w ilości poniżej 15%. Skała taka jest uważana za arenit. Właściwości skał osadowych wynikają zarówno z ich chemizmu, jak i ułożenia oraz połączenia ze sobą ziaren i lepiszcza skały. Skała ma właściwe dla swojej budowy i genezy parametry mechaniczne. Chemiczna geneza skały może odpowiadać za długoczasowe interakcje uwidaczniające się jako pęknięcia, spękania, przenoszenie masy czy proces akumulacji w skale rozpuszczonych substancji przenoszonych przez infiltrującą wodę. Właściwości mechaniczne skał wpływają na procesy mogące prowadzić do powstania odkształceń uwidaczniających się w krótkim czasie, a zwłaszcza podczas odprężenia górotworu przez wykonany otwór wiertniczy. Wraz z głębokością otworu wiertniczego stopniowo wzrasta temperatura i naprężenie panujące w górotworze. Parametry te w bliskim sąsiedztwie otworu wpływają na naprężenia w skale otaczającej otwór. Ponadto podczas wiercenia otworów przepływająca płuczka wiertnicza zaburza rozkład temperatury, wpływając na stan naprężeń. Zaprezentowane badania wpisują się w istotny obecnie nurt zagadnień związanych z bezpieczeństwem energetycznym państwa1). W tym zakresie prowadzone są badania dotyczące zarówno proekologicznego wykorzystania kopalnych źródeł energii2), jak i rozwoju technologii umożliwiających efektywne wykorzystanie odnawialnych zasobów 802 98/5(2019) energii3-5). Wydaje się, że w[...]

Application of newly synthesized poly(KAMPS-co-AAm-co-VAm) polymer for regulating the sealing slurry filtration Zastosowanie terpolimeru poli(KAMPS-co-AAm-co-VAm) do regulacji filtracji zaczynu uszczelniającego DOI:10.15199/62.2017.5.8


  The title polymer and a com. additive for reducing rate of filtration were sep. introduced into the sealing slurries used for cementing the casing in deep wells. Filtration rate and rheol. parameters of both types of suspensions were detd. according to the relevant std. The tested polymer was recommended for making slurries. Zaczyny uszczelniające przeznaczone do cementowania kolumn rur okładzinowych w głębokich otworach muszą odznaczać się ściśle określonymi parametrami technologicznymi, pozwalającymi na skuteczne zastosowanie ich w danych warunkach otworowych. Jednym z takich parametrów jest filtracja zaczynu uszczelniającego, która powinna odznaczać się jak najmniejszą wartością. Domieszki chemiczne służące do regulacji filtracji oferowane są przez Serwisy Cementacyjne. Mechanizm ich działania w zaczynach uszczelniających jest złożony i w większości przypadków oprócz ograniczenia filtracji dodatkowo powodują pogorszenie właściwości reologicznych zaczynu. Przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych wpływu nowo syntezowanego w Katedrze Wiertnictwa i Geoinżynierii Wydziału Wiertnictwa, Nafty i Gazu Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie polimeru obniżającego filtrację zaczynu, który nie ingeruje w sposób istotny na wzrost parametrów reologicznych w porównaniu z domieszkami stosowanymi dotychczas. W czasie cementowania kolumn rur okładzinowych w otworach wiertniczych zaczyn uszczelniający przepływając w przestrzeni pozarurowej kontaktuje się ze skałami przepuszczalnymi i wówczas może zachodzić (przy odpowiednich warunkach) oddzielenie się (filtracja) wody z zaczynu. Oddzielenie się wody z zaczynu uszczelniającego może zachodzić w dwóch przypadkach: jeżeli zaczyn po zatłoczeniu go do przestrzeni pierścieniowej przez długi czas nie wiąże, to oddzielenie się wody zachodzi w wyniku sedymentacji cząstek fazy stałej pod wpływem siły ciężkości (odstój wody), lub gdy ciśnienie hydrostatyczne zaczynu cementowego w otworze wiertni[...]

Nowy środek polimerowy do regulacji parametrów technologicznych świeżych zaczynów cementowych DOI:10.15199/62.2018.6.15


  Cementowanie kolumn rur okładzinowych w otworach wiertniczych, a zwłaszcza otworach kierunkowych i horyzontalnych, stanowi jedno z poważniejszych wyzwań dla serwisów cementacyjnych. Problemy wynikają przede wszystkim z bardzo restrykcyjnych wymogów techniczno-technologicznych stawianych cieczom wiertniczym używanych w procesie cementowania kolumn rur okładzinowych w otworach o różnym kącie nachylenia osi otworu wiertniczego. Dlatego też już na etapie projektowania receptury zaczynu cementowego oraz jej parametrów technologicznych należy zwrócić szczególną uwagę na rodzaj modelu reologicznego oraz jego parametry, stabilność zaczynu, o której decydują głównie dwa parametry: woda wolna oraz sedymentacja, wielkość filtracji dla warunków otworowych, czas przetłaczalności, parametry mechaniczne stwardniałego zaczynu (wytrzymałość na zginanie oraz ściskanie, przyczepność, porowatość i przepuszczalność)1-3). Na rynku wiertniczym dostępne są obecnie zarówno krajowe, jak i zagraniczne spoiwa hydrauliczne nieorganiczne i organiczne służące do sporządzania zaczynów uszczelniających stosowanych podczas cementowania kolumn rur okładzinowych. Spoiwa te charakteryzują się bardzo szerokim zakresem właściwości fizykochemicznych i bardzo zróżnicowanymi cenami. Tym niemniej brak dziś uniwersalnego zaczynu, który można by stosować do cementowania kolumn rur okładzinowych dla wszystkich rodzajów wierceń oraz warunków geologicznych. Skuteczne cementowanie kolumn rur okładzinowych przy jednoczesnym uwzględnieniu czynnika ekonomicznego oraz zachowania bezpieczeństwa prowadzenia prac i respektowania przepisów ochrony środowiska, może być osiągnięte jedynie w wyniku stosowania innowacyjnych technologii oraz zaczynów uszczelniających odpowiednio dobranych do istniejących warunków geologiczno-technicznych. W związku z tym, w ostatnich latach, zarówno w kraju, jak i za granicą prowadzane są intensywne badania nad dalszym rozwojem nowej generacji spoiw ora[...]

Strukturotwórczy środek polimerowy do płuczek wodnodyspersyjnych DOI:10.15199/62.2018.6.18


  Do niedawna podstawowym środkiem strukturotwórczym w płuczkach wiertniczych był bentonit. Płuczki bentonitowe są stosowane jeszcze w wierceniach typu horizontal directional drilling oraz w płytkich wierceniach hydrogeologicznych (podczas wiercenia studni), głównie ze względu na niską cenę. W wierceniach głębokich, gdzie należy uwzględnić podwyższoną temperaturę i możliwość zasolenia płuczki, płuczki bentonitowe nie są skutecznym rozwiązaniem. Pomimo stosowania koloidów ochronnych, pojawienie się w płuczce jonów soli, zwłaszcza jonów wielowartościowych pochodzących z przewiercanych skał lub z solanek dopływających do otworu, może spowodować koagulację suspensji bentonitowej oraz utratę parametrów reologicznych i znaczący wzrost filtracji. Ciągły rozwój technologii produkcji polimerów i obniżenie ich cen powoduje, że polimery stają się dobrą alternatywą dla bentonitu jako środka strukturotwórczego w płuczkach wiertniczych. W związku z tym, coraz większa liczba firm produkujących surowce do płuczek wiertniczych prowadzi badania nad opracowaniem coraz skuteczniejszych środków polimerowych lub całych systemów płuc[...]

Zastosowanie nowego terpolimeru akrylowego do regulacji filtracji zaczynu uszczelniającego DOI:10.15199/62.2019.5.5


  Podczas prowadzenia zabiegu cementacji kolumn rur okładzinowych w otworach wiertniczych, zaczyn uszczelniający, który jest przetłaczany przestrzenią pozarurową, kontaktuje się ze skałami.W tym czasie może dochodzić do oddzielenia się fazy ciekłej od zaczynu uszczelniającego (filtracji), jeśli zaistnieją sprzyjające ku temu warunki. Faza ciekła z zaczynu uszczelniającego może oddzielać się w dwóch przypadkach. Pierwszy zachodzi wtedy, gdy po zakończeniu zatłaczania zaczynu cementowego nie dochodzi do jego związania oraz pod wpływem siły ciężkości dochodzi do sedymentacji fazy stałej. Drugi ma miejsce, gdy ciśnienie hydrostatyczne zaczynu cementowego w otworze wiertniczym znacznie przewyższa ciśnienie złożowe (porowe). Znaczna różnica ciśnień powoduje, że pewna część niezwiązanej chemicznie wody z rozpuszczonymi w niej składnikami odfiltrowuje w przepuszczalne warstwy (filtracja), tym samym powodując uszkodzenie strefy przyotworowej1-3). W obu przedstawionych przypadkach oddzielenie się fazy ciekłej, jak i filtracja z zaczynu cementowego nie są pożądane. Przykłady przemysłowe dowodzą, że z zaczynu cementowego może odfiltrować nawet 70% wody zarobowej. Czynniki wpływające na wielkość filtracji przedstawiono w tabeli 1. Filtracja zaczynu uszczelniającego prowadzi do jego gęstnienia wskutek obniżenia się zadanego współczynnika w/c, zmniejszenia się objętości i powstawania komór (kieszeni) wodnych. Przedostanie się wody zarobowej w pokłady porowate złóż ropno-gazowych prowadzi do szkodliwego oddziaływania, czego następstwem jest zmniejszenie pro- Table 1. Factors affecting the filtration of the sealing slurry Tabela 1. Czynniki wpływające na wielkość filtracji Związane z zaczynem uszczelniającym skład mineralogiczny i miałkość cementu stopień mineralizacji cieczy zarobowej stosunek wodno-cementowy upłynnienie zaczynu uszczelniającego dyspersja cząstek stałych w zaczynie domieszki regulujące szczelność stwardniałego zaczynu uszcz[...]

Synteza geopolimerów z wykorzystaniem żużla wielkopiecowego DOI:10.15199/62.2019.2.23


  Dążenie do zmniejszenia emisji CO2 do atmosfery doprowadziło do poszukiwania nowych rozwiązań w branży energetycznej i budowalnej. Branża cementowa w porównaniu z innymi gałęziami przemysłu jest niezwykle energochłonna1). Ponadto, zapotrzebowanie na cement w Polsce wzrasta średnio o 10% w skali rocznej, co zmusza producentów do poszukiwania nowych surowców, które pozwolą na zmniejszenie emisji ditlenku węgla do atmosfery. Procesy stosowane w przemyśle cementowym można przekształcić na bardziej przyjazne środowisku poprzez produkcję betonów geopolimerowych na bazie odpadów (popioły, żużel wielkopiecowy). Żużel wielkopiecowy jest produktem pobocznym, który powstaje podczas produkcji surówki z rudy żelaza. Jego skład opiera się w głównej mierze na glinianach i krzemianach wapnia, zarówno w formie krystalitów, jak i w stanie szklistym2). Oprócz glinianów i krzemianów znaczny wpływ na parametry żużla mają obecne w nim tlenki, głównie żelaza, manganu(II) i tytanu(IV). Rozwój technologii pozwala na otrzymanie żużla o pożądanym składzie na etapie wytopu surówki. Wykorzystanie granulowanego żużla wielkopiecowego jako substratu do produkcji cementu pozwala na częściowe zastąpienie cementu portlandzkiego jako materiału używanego w branży budowlanej3). Granulowany żużel wielkopiecowy jest nietoksycznym materiałem i może być dobrym surowcem do wytwarzania wartościowych geopolimerów4). Geopolimery to wykazujące podobieństwo do materiału ceramicznego nieorganiczne, polimeryczne materiały o wzorze standardowym M2O∙Al2O3∙4SiO2∙11H2O, w którym M oznacza kation metalu alkalicznego (Na+, K+, Cs+). Struktura Si-O-Al w geopolimerach 98/2(2019) 299 Mgr inż. Marta KAMIENOWSKA w roku 2018 ukończyła studia na Wydziale Energetyki i Paliw AGH Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie w specjalności Clean Fossil and Alternative Fuels Energy. Jest doktorantką w Katedrze Chemii Węgla i Nauk o Środowisku Wydziału Ener[...]

 Strona 1