Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Włodzimierz URBANIAK"

Wydobywanie metali z odpadów hydrometalurgicznej przeróbki rud cynkowych DOI:10.15199/62.2017.9.38


  W ostatnich latach przemysł poświęca coraz więcej uwagi technologiom umożliwiającym wydzielanie lub usuwanie związków metali (zwłaszcza ciężkich) z odpadów stałych i ciekłych. Zainteresowanie to wynika z konieczności oczyszczania ścieków przemysłowych oraz wykorzystania poprzez ługowanie surowców odpadowych, takich jak szlamy, żużle i rudy pozabilansowe. Ciągle wytwarzane odpady przemysłowe nie są jednak w całości wykorzystywane, o czym świadczą dane GUS zebrane w tabeli 1. W 2015 r. wg Raportu Głównego Urzędu Statystycznego1) powstało 33,6 Tg odpadów przy płukaniu i oczyszczaniu kopalin, 31,0 Tg przy flotacyjnym wzbogacaniu rud metali nieżelaznych oraz 3,6 Tg żużli z procesów wytapiania. Krajowy przemysł przeróbki rud cynkowo-ołowiowych zaliczany jest do najbardziej kłopotliwych dla środowiska naturalnego. Przez wiele lat procesy produkcji cynku i ołowiu były prowadzone bez zwracania uwagi na środowisko naturalne. Dopiero rozwój tzw. gospodarki zrównoważonej wymusił konieczność stosowania zasad czystej produkcji i ograniczenia negatywnego wpływu zarówno produkcji, jak i odpadów poprodukcyjnych na środowisko naturalne2-4). 1988 96/9(2017) Dr hab. Włodzimierz URBANIAK, prof. nadzw. UTP, w roku 1978 ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Od 2004 r. jest profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy, gdzie kieruje Zakładem Chemii Koordynacyjnej. Specjalność - monitoring środowiska, technologie zagospodarowania odpadów ze szczególnym uwzględnieniem odpadów niebezpiecznych, technologie "bezodpadowe" produkcji nowych materiałów, prawne aspekty gospodarki odpadami oraz aspekty ekologiczne wykorzystania paliw z odpadów (paliw alternatywnych). Ilość i rodzaj odpadów powstających w procesie produkcji cynku zależy od składu surowców i stosowanej technologii5). Rodzaje materiałów odpadowych powstających w proce[...]

Napełniacze krzemionkowe i krzemianowe modyfikowane krajowymi silanowymi związkami proadhezyjnymi

Czytaj za darmo! »

Krzemionki wysoko zdyspergowane, syntetyczne krzemiany oraz krzemiany naturalne (kaolin i talk) modyfikowano w celu hydrofobizacji ich powierzchni za pomocą silanowych związków wiążących wytwarzanych przez Przedsiębiorstwo Innowacyjno- Wdrożeniowe "Unisil" w Tarnowie oraz syntezowanych w Zakładzie Chemii Metaloorganicznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zmodyfikowane produkty [...]

Krzemionki i krzemiany modyfikowane krajowymi silanowymi związkami proadhezyjnymi - napełniacze poliuretanów i PCW

Czytaj za darmo! »

Krzemionki wysoko zdyspergowane, krzemiany naturalne (kaolin i talk) i syntetyczne modyfikowano w celu hydrofobizacji ich powierzchni, stosując silanowe związki proadhezyjne. Zmodyfikowane produkty wykorzystano jako napełniacze poliuretanów i polichlorku winylu. Osiągnięto wraźne polepszenie parametrów wytrzymałościowych poliuretanów i polichlorku winylu napełnionych modyfikowanymi krzemionk[...]

Technological aspects of periodic biodiesel production Technologiczne aspekty produkcji biodiesla metodą okresową DOI:10.12916/przemchem.2014.547


  Rape seed oil was transesterified with MeOH in presence of KOH at 30-50°C. MeOH was added either in one portion or in 2 portions. Contents of Me oleate and linoleate in biodiesel were detd. by gas chromatog. No substantial differences between both processws were obsd. except at low temp. where the 2-step process was less efficient. Dokonano porównania jedno i dwustopniowej transestryfikacji oleju rzepakowego alkoholem metylowym metodą okresową. Reakcję prowadzono w obecności katalizatora alkalicznego (KOH). Zbadano wpływ temperatury oraz zastosowanego nadmiaru metanolu na wydajność produktów reakcji (biodiesla oraz warstwy glicerynowej). Zbadano również zawartości wybranych estrów metylowych kwasów tłuszczowych w biodieslu w zależności od metody i parametrów prowadzenia procesu. Historia produkcji biopaliw otrzymywanych z olejów roślinnych rozpoczęła się już w XIX w. Po raz pierwszy oleje roślinne jako paliwo zastosował Rudolf Diesel w konstruowanym silniku wysokoprężnym. Surowy olej roślinny ze względu na dużą lepkość nie znalazł szerszego zastosowania jako paliwo w silnikach spalinowych, jednak przetwarzanie oleju w procesie transestryfikacji metanolem prowadzi do otrzymania mieszaniny estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME). Ten rodzaj paliwa nazywany popularnie biodieslem jest dobrym zamiennikiem dla tradycyjnego oleju napędowego. Wiele badań potwierdziło stosunkowo dobre właściwości biodiesla jako suplementu lub zamiennika dla tradycyjnego oleju napędowego. Istnieją prace pokazujące, że biodiesel jest bardziej przyjazny dla środowiska niż tradycyjny olej napędowy1-3). Spaliny emitowane przez silniki zasilane estrami metylowymi kwasów tłuszczowych, w porównaniu z olejem napędowym, charakteryzuje niższa zawartość sadzy o 50-80%, niższa zawartość tlenku węgla(II) (ok. 40%), mała zawartość cząstek stałych w zakresie 10-60%, prawie całkowite ograniczenie emisji ditlenku siarki, spowodowane tym, że zawartość siarki w o[...]

Methane fermentation as method for utilisation of the glycerol fraction from biodiesel production Fermentacja metanowa jako sposób zagospodarowania frakcji glicerynowej, będącej produktem ubocznym produkcji biopaliwa z olejów roślinnych DOI:10.15199/62.2015.12.10


  Glycerol fraction from transesterification of vegetable oils was added to sewage sludge and fermented to biogas under anaerobic conditions. The kinetics of decompn. of glycerol and fatty acid Me esters during the fermentation was studied. The addn. of glycerol resulted in an increase in pH of the fermentation medium but pH decreased during the process. Przedstawiono wyniki zastosowania frakcji glicerynowej pochodzącej z procesu transestryfikacji jako dodatku do procesu fermentacji metanowej osadów ściekowych. Zbadano kinetykę rozkładu glicerolu i estrów metylowych kwasów tłuszczowych podczas fermentacji. Zbadano wpływ dodatku gliceryny na pH mieszaniny reakcyjnej. Przeprowadzono analizę derywatograficzną końcowych produktów fermentacji. Produkcja estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME), zwanych popularnie biodieslem, jest jednym ze sposobów zwiększenia udziału paliw odnawialnych. Biodiesel jest otrzymywany z olejów roślinnych, tłuszczów zwierzęcych lub odpadów zawierających acyloglicerole. Proces produkcji polega na przeprowadzeniu reakcji transestryfikacji acylogliceroli alkoholem metylowym w obecności katalizatora, najczęściej alkalicznego (rys. 1). Teoretycznie produktami tej reakcji są FAME i glicerol, ale w rzeczywistości proces jest równowagowy i przebiega trójstopniowo. Zatem końcowymi produktami reakcji nie będą czyste produkty, ale dwie fazy ciekłe: faza górna zawierająca FAME oraz dolna będąca mieszaniną wolnego glicerolu, mydeł, alkoholu metylowego, niewielkiej ilości FAME oraz innych związków pochodzących z zastosowanego surowca i katalizatora. Tak otrzymana faza glicerynowa jest produktem stwarzającym potencjalne zagrożenie dla środowiska, przede wszystkim z powodu dużej wartości BZT oraz obecności toksycznego metanolu oraz alkaliów. Jest wiele koncepcji chemicznego i biotechnologicznego przerobu glicerolu. Przykładowe procesy zestawiono w tabeli. Produkcja estrów metylowych powoduje powstawanie znacznych[...]

Testowanie bezzałogowych statków powietrznych do monitorowania zanieczyszczeń w środowisku DOI:10.15199/48.2018.09.03

Czytaj za darmo! »

Powietrze w Polsce należy do najbardziej zanieczyszczonych w Europie, liczbę przedwczesnych zgonów związanych z tym problemem szacuje się na blisko 45 tysięcy rocznie [1]. Zanieczyszczenie powietrza przyczynia się głównie do chorób górnych dróg oddechowych takich jak przewlekłe zapalenie oskrzeli, niewydolność oddechowa, choroby o podłożu alergicznym a także może prowadzić do rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego. Do niepożądanych związków chemicznych przedostajacych się do atmosfery należą: tlenki azotu (NxOy), dwutlenek siarki (SO2), siarkowodór (H2S), tlenek i dwutlenek węgla (CO, CO2) oraz lotne związki organiczne (LZO) [2]. Część związków emitowanych do atmosfery ma charakter rakotwórczy, np. benzen i benzo(a)piren z grupy wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA). Mogą one przedostawać się do powietrza atmosferycznego wraz ze spalinami samochodowymi oraz ze spalinami z pieców i kotłów grzewczych (tak zwana emisja niska). Ze względu na ich toksyczność dopuszczalne stężenie benzenu i benzo(a)pirenu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia nie powinno przekraczać w powietrzu odpowiednio 5 μg/m3 i 1 ng/m3 [3]. Niebezpieczne dla zdrowia jest również oddychanie powietrzem o podwyższonym stężeniu tzw. pyłów zawieszonych o średnicy cząstek poniżej 10 μm (PM10), a szczególnie uciążliwe są pyły o średnicy poniżej 2,5 μm (PM2.5), które mogą przedostawać się bezpośrednio do krwioobiegu. Pyły są nośnikami szeregu zanieczyszczeń, ponieważ łatwo adsorbują się na nich substancje chemiczne. Unia Europejska określiła dopuszczalną wartość dobową dla pyłów PM10 jako 50 μg/m3 (przez co najwyżej 35 dób w ciągu roku) a średnią roczną wartość dobową jako maksymalnie 40 μg/m3. W okresie pojawiania się bezwietrznej pogody i zamglenia, zanieczyszczenie powietrza (smog) staje się szczególnie uciążliwe. Systematyczne monitorowanie poziomu zanieczyszczeń i przede wszystkim ustalanie jego źródeł s[...]

 Strona 1