Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Grzegorz Wandzik"

Projektowanie konstrukcji żelbetowych według Eurokodu 2 - krótki przegląd zmian w stosunku do PN-B-03264:2002


  Wsystemie Eurokodów normą definiującą podstawowe zasady projektowania konstrukcji betonowych jest PN-EN1992-1-1:2008 [1] określana jako Eurokod 2 lub skrótowo EC 2.W2010 r. zastąpiła ona PN-B-03264:2002 [2]. Chociaż wspomniane normy znacząco się różnią, to jednak można doszukać się wielu podobieństw w zasadach, które pozornie wyglądają na różne. Występowanie tych podobieństw nie jest przypadkowe, gdyż dwie ostatnie edycje PN-B-03264 z 1999 r. [3] i 2002 r. [2] wprowadziły do projektowania konstrukcji betonowych niektóre koncepcje z tworzącego się w tamtymczasie Eurokodu 2. Porównaniu wymienionych normmożna byłoby poświęcić obszerną książkę. Ze względu na ograniczoną objętość, artykuł stanowi zwarty przegląd kilku istotnych zmian wprowadzonych w Eurokodzie 2 związanych głównie z obliczaniem elementów konstrukcji. Skierowany jest on do projektantów sięgających po Eurokod 2 po raz pierwszy. Ze względu na konieczność zachowania zwięzłej formy, w artykule pominięto wiele nowych kwestii, które pojawiły się w EC 2 po raz pierwszy (nie występowały w normie [2]) oraz takich, których skrótowe omówienie nie jest możliwe (np. zmiany zaleceń konstrukcyjnych).Wiele zasygnalizowanych zagadnień zostanie rozwiniętych w kolejnych artykułach w dziale Eurokody w praktyce, których publikacja planowana jest w kolejnych numerach miesięcznika "Materiały Budowlane". Beton W Eurokodach klasy wytrzymałości betonu określane są symbolem składającym się z litery C i dwóch liczb odnoszących się do wytrzymałości charakterystycznych: walcowej fck i kostkowej fck,cube. Ten sposób oznaczania klas nie jest nowością, gdyż został wprowadzony już w poprawce do normy PN-B-03264:2002/Ap1 [4] wydanej w grudniu 2004 r., jako konsekwencja publikacji PN-EN 206-1:2003 [5].Wraz z publikacją Eurokodu 2, lista klas betonów dopuszczonych do projektowania została zwiększona o 5 nowych klas (od klasy C55/67 do C90/105). Dotychczas w Polsce symbol klasy[...]

Projektowanie przekrojów żelbetowych obciążonych momentem zginającym i siłą podłużną zgodnie z wymaganiami Eurokodu 2


  Kolejne edycje normprojektowania konstrukcji żelbetowych poświęcają coraz mniej miejsca wymiarowaniu przekrojów poddanych działaniu momentu zginającego i siły podłużnej. W normach z lat 1984 i 2002, obok zasad ogólnych, podawane były zależności szczegółowe potrzebne projektantowi do wykonania obliczeń. Eurokod 2 [1] ogranicza się w tym temacie do podania jedynie założeń ogólnych. Są one jednak w miarę precyzyjne i mogą stanowić podstawę przygotowania algorytmu komputerowego. Pominięcie zależności szczegółowych wydaje się znajdować uzasadnienie w niemożności zwięzłego opracowania kompletnych zaleceń szczegółowych. Założenia obliczeniowe i kryteria nośności Obliczenia przekrojów obciążonych siłą osiową i momentem zginającym bazują na założeniach sformułowanych w punkcie 6.1 normy [1]. Uzupełnione są one odkształceniowymi kryteriami nośności, dzięki którym można wyznaczyć sprzężone ze sobą pary: siła osiowa NRd, moment zginający MRd. Eurokod 2 [1] zamieszcza sześć założeń związanych z obliczaniemprzekrojów, z czego pięć ma charakter ogólny, a jedno dotyczy wyłącznie elementów sprężonych. Sformułowano je w sposób zwięzły, choć dążenie do ich maksymalnego skrócenia zostało okupione pewną ich nieścisłością.Wwiększości przypadków nie prowadzi to jednak do trudności interpretacyjnych. Takie sformułowanie założeń w polskiej wersji normy wyniknęło z konieczności ich wiernego przetłumaczenia z wersji źródłowej. Wątpliwości dotyczące brzmienia założeń skłoniły mnie do ich wiernego zacytowania, a następnie opatrzenia własnym komentarzem. W tym samym punkcie normy [1] sformułowane zostały kryteria stanu granicznego nośności przekroju.Wyrażono je za pomocą dopuszczalnych odkształceń, będących cechami zastosowanych materiałów (betonu εcu i εc oraz stali εud), a ich ilustrację ma stanowić zamieszczony w normie [1] rysunek 6.1. Moim zdaniem istnieje obawa, że przedstawienie na wspomnianymrysunku wszystki[...]

Projektowanie ściskanych elementów żelbetowych wg Eurokodu 2 – kryterium smukłości i długość efektywna


  Występowanie dużych sił osiowych w mimośrodowo ściskanych elementach konstrukcyjnych może prowadzić do powstania efektów II rzędu o znacznych wartościach. Ich precyzyjne wyznaczenie jest trudne ze względu na istnienie wzajemnego sprzężenia pomiędzy siłami wewnętrznymi i deformacją elementu. Dodatkowo, w przypadku elementów żelbetowych, dochodzą utrudnienia związane m.in. z zarysowaniem elementów oraz pełzaniem betonu. W związku z tym do określenia efektów II rzędu stosowane są zależności przybliżone. Konieczność uwzględniania efektów II rzędu (lub możliwość ich pominięcia) w wydzielonych elementach ściskanych wynika z kryterium smukłości. Jego sprawdzenie wymaga od projektanta wyznaczenia smukłości elementu (newralgiczną rolę pełni długość efektywna elementu) i porównania jej ze smukłością graniczną. Wiele różnic w podejściu do kontroli kryterium smukłości wg Eurokodu 2 [1] oraz PN-B-03264:2002 [2] skłania do przybliżenia Czytelnikom zasad i pojęć związanych z tym zagadnieniem. Jest to szczególnie istotne, ze względu na fakt, że niektóre propozycje zamieszczone w Eurokodzie 2 [1] mają charakter ogólnikowy i ich zastosowanie wymaga przyjęcia dodatkowych założeń. W artykule ograniczę się do analizy elementów wydzielonych, w przypadku których rozważa się jedynie wpływ efektów II rzędu o charakterze lokalnym. Tego typu ograniczenie dopuszczone jest w sytuacjach, gdy ustrój traktowany jako całość spełnia kryteria pomijania efektów o charakterze globalnym. Projektowanie wydzielonych elementów ściskanych - uwagi ogólne Tradycyjny sposób projektowania konstrukcji żelbetowych polega na prowadzeniu obliczeń statycznych wg teorii I rzędu (z pominięciem wpływu deformacji ustroju na wartości sił wewnętrznych). Dopiero na etapie wymiarowania elementów ściskanych koryguje się momenty zginające, uwzględniając w ten sposób wpływ deformacji. Dodatkowe momenty zginające (momenty II rzędu) wyznacza się, uwzględniając [...]

Kontrola przebicia zgodnie z Eurokodem 2


  Tworzony przez wiele lat Eurokod 2 był źródłem wielu propozycji przyjętych w PN-B-03264:2002 [2]. Dzięki temu, w ostatecznie opublikowanej wersji Eurokodu 2 [1] odnajdujemy wiele zależności, do których zdążyliśmy się już przyzwyczaić. Zupełnie inaczej jest z przebiciem. Wraz z ukazaniem się Eurokodu 2 stykamy się z podejściem, które istotnie odbiega od tego znanego z PN-B-03264:2002 [2]. Zasady kontroli przebicia wg Eurokodu 2 przedstawię w dwóch kolejnych artykułach w serii Eurokody w praktyce. Pierwszy z nich poświęcony jest warunkomogólnym, natomiast drugi przebiciu mimośrodowemu oraz elementom ze zbrojeniem na przebicie. Normowe podejście do kontroli przebicia Przebicie jest stanem zniszczenia elementów powierzchniowych pod wpływem miejscowego obciążenia czynnego (np. obciążenia stopy fundamentowej przez słup) lub biernego (np. reakcji słupa na płytę stropu płaskiego). Jest ono zjawiskiemo złożonym, przestrzennymcharakterze, w którymo zniszczeniu decyduje wiele wzajemnie powiązanych czynników. Wiele lat prowadzenia badań laboratoryjnych i analiz teoretycznych doprowadziło do powstania licznych, często wyrafinowanych, modeli próbujących opisaćmechanizmzniszczenia. Złożoność obliczeniowa tych modeli oraz brak możliwości ich uogólnienia sprawiły, że nie zostały one wdrożone do przepisów normowych. Kłopoty z wypracowaniem uniwersalnego sposobu kontroli przebicia spowodowały, że w normach zaleca się stosowanie podejścia charakteryzującego się prostotą nieadekwatną do złożoności zjawiska.Podstaw. okre.lania no.no.ci na osiowe przebicie elementow bez zbrojenia poprzecznego stanowi iloczyn trzech wielko.ci: d.ugo.ci obwodu kontrolnego u; wysoko.ci u.ytecznej elementu d oraz cechy wytrzyma.o.ciowej betonu dostosowanej do obwodu kontrolnego. Na tymjednak podobie.stwo metod normowych si. ko.czy. Wspolna jest jedynie ich ogolna idea. Niema jednak dwoch norm, ktore proponowa.yby jednakowy sposob wyznaczania pierwszej i trzeciej z [...]

Przebicie mimośrodowe i elementy ze zbrojeniem na przebicie - projektowanie zgodnie z Eurokodem 2


  Wpoprzednim artykule poświęconym przebiciu elementów żelbetowych omówiono ogólne zasady kontroli tego stanu, natomiast obecny dotyczy sprawdzania przebicia mimośrodowego, uwzględniania otworów sąsiadujących z polem obciążenia oraz zasad obliczania elementów ze zbrojeniem poprzecznym. Sprawdzanie przebicia mimośrodowego Pojęcie przebicia mimośrodowego używane jest do określenia przypadków, w których zaburzona jest symetria oddziaływań. Może być ona spowodowana dwiema przyczynami: - brakiem symetrii obciążenia w układach, w których zachowana jest symetria geometryczna, efektem czego jest przekazywanie przez takie połączenie nie tylko siły VEd, ale także niezrównoważonego momentu MEd; - brakiem geometrycznej symetrii połączenia płyty ze słupem, co występuje w stropach (w sąsiedztwie słupów krawędziowych i narożnych), a także w fundamentach, gdy słup nie jest usytuowany centralnie. Brak symetrii geometrycznej połączenia implikuje każdorazowo odstępstwo od symetrii obciążenia oraz prowadzi do występowania momentów działających w jednej lub dwóch płaszczyznach towarzyszących sile VEd. Zwykle dodatkowym osłabieniem tego typu połączenia jest brak fragmentu płyty w sąsiedztwie słupa krawędziowego lub narożnego. Sposoby podejścia do omawianego zagadnienia są różne w Eurokodzie 2 i dotychczasowej normie PN-B-03264:2002 [2]. W normie [2] przypadki osiowego i mimośrodowego przebicia były wyraźnie rozgraniczone, a metoda kontroli przebicia mimośrodowego dostosowana do stóp fundamentowych obciążonych słupami o prostokątnym przekroju. W tych przypadkach analiza nośności przeprowadzana była na pojedynczej, najbardziej obciążonej, krawędzi obwodu kontrolnego. Porównaniu podlegały część siły przebijającej, której źródłem był odpór gruntu pod fragmentem podstawy fundamentu przylegającym od zewnątrz do rozpatrywanej krawędzi bryły przebicia oraz nośność określona dla pojedynczej krawędzi obwodu kontrolnego. Ten sposób [...]

Projektowanie żelbetowych elementów skręcanych wg Eurokodu 2


  Projektowaniu elementów skręcanych poświęcono stosunkowo krótki podpunkt 6.3. Eurokodu 2. Zostały w nim zdefiniowane zasady ogólne projektowania elementów skręcanych (pkt 6.3.1.) oraz metoda ich obliczania (pkt 6.3.2.).Wzasadach ogólnych określono sytuacje, w których analiza obliczeniowa skręcania jest konieczna oraz wskazano przypadki, gdy projektowanie elementów skręcanych można sprowadzić do zastosowania zbrojenia minimalnego gwarantującego ograniczenie zarysowania. Opisana w punkcie 6.3.2. normy [1] metoda obliczania elementów skręcanych w wielu aspektach pokrywa się z metodą znaną z dotychczasowej normy [2]. Niestety, sformułowanie założeń i niektórych wzorów jest mniej precyzyjne niż w normie [2], co może stać się przyczyną wątpliwości lub nawet ich złej interpretacji. Wartykule zwrócono uwagę na wyjaśnienie pochodzenia niektórych zależności, awniektórych sytuacjach przedstawiono własną ich interpretację. Projektowanie elementów skręcanych - zasady ogólne Skręcanie w elementach żelbetowych występuje bardzo często i dotyczy nie tylko skrajnych belek podpierających płyty, ale wszystkich przypadków, w których pojawia się brak symetrii geometrycznej lub symetrii obciążenia (żebra stropów, swobodne brzegi płyt stropów płaskich). Tymczasem, w odróżnieniu od ścinania, w praktyce warunki nośności na skręcanie sprawdza się incydentalnie. Wynika to z faktu, że skręcanie stosunkowo rzadko zagraża stateczności konstrukcji żelbetowych pracujących w schematach statycznie niewyznaczalnych. Eurokod 2 [1], jako pierwsza norma, sankcjonuje tę regułę w p. 6.3.1. ograniczając konieczność sprawdzania nośności na skręcanie do przypadków, gdy inny mechanizm pracy ustroju nie jest w stanie zagwarantować geometrycznej niezmienności konstrukcji lub jej elementów. Jednocześnie, w pozostałych sytuacjach uznaje się za wystarczające stosowanie minimalnego zbrojenia z uwagi na skręcanie.Oznacza to, że nie jest wymagane sprawdzan[...]

 Strona 1