Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Piotr Matysek"

Uwagi o szacowaniu wytrzymałości murów zabytkowych na podstawie wytrzymałości cegieł i zaprawy

Czytaj za darmo! »

Bardzo rzadko można bezpośrednio określić wytrzymałość murów ceglanych na ściskanie na prostopadłościennych lub walcowych elementach próbnych wyciętych z istniejącej konstrukcji zabytkowej. Konieczne jest bowiem pobranie odpowiednio dużych fragmentów muru, które zawierałyby charakterystyczne cechy jego struktury i materiałów, co ze względów konserwatorskich jest na ogół trudne do zaakceptowania. Znane są wprawdzie badania wytrzymałości murów na ściskanie na tego typu próbkach, ale dotyczą konstrukcji, które uległy awariom, były w trakcie przebudowy i wzmacniania lub z różnych względów przeznaczone były do częściowego wyburzenia. Najczęściej przy opracowywaniu ekspertyz, opinii i projektów obiektów planowanych do przebudowy czy wzmocnienia, wytrzymałość na ściskanie murów ceglanych szacuje się na podstawie obowiązujących norm, w których parametr ten jest funkcją wytrzymałości na ściskanie cegieł i zaprawy. Zależności normowe. W PN-B- -03002:2007 do określenia wytrzymałości na ściskanie murów z elementów ceramicznych grupy 1, do których należą mury z cegieł, podano zależność: w której: fk - charakterystyczna wytrzymałość na ściskanie muru; fb - znormalizowana wytrzymałość na ściskanie elementumurowego (w tymprzypadku cegieł) wyznaczona zgodnie z PN-EN 772-1:2001 na całych elementach murowych szlifowanych lub wyrównanych cienką warstwą zaprawy; fm - wytrzymałość zaprawy murarskiej na ściskanie określona zgodnie z PN-EN 1015-11:2001 na połówkach beleczek normowych 40 x 40 x 160 mm. Zależność potęgowa zalecana w PN-B-03002:2007 jest zgodna z ogólną postacią wzoru na obliczanie charakterystycznej wytrzymałości muru na ściskanie podanego w EN 1996-1-1:2005: w którym: K, α, β - współczynniki zależne od rodzaju elementów murowych i zaprawy. W PN-EN 1996-1-1, która została wprowadzona w marcu 2010 r., w załączniku krajowym przyjęto, jak podaje EN 1996-1-1:2005, α = 0,7; β = 0,3. Zalecana w[...]

Mury na cienkie spoiny w świetle wymagań Eurokodu 6


  Mury na cienkie spoiny zgodnie z PN-EN 1996-1-1:2010, wprowadzającą zalecenia Eurokodu 6 do praktyki polskiej, to konstrukcje, w których spoiny mają grubość nie mniejszą niż 0,5 mm i nie większą niż 3 mm. Zastosowanie cienkich spoin wpływa na poprawę właściwości izolacyjnych ścian murowych oraz na zwiększenie ich nośności w porównaniu z tradycyjnymi ścianami wykonywanymi na zaprawach zwykłych i lekkich. W wielu krajach europejskich mury na cienkie spoiny stosowane są powszechnie w praktyce od ponad 20 lat. Już pierwsze projekty normy Eurokod 6 zawierały zalecenia dotyczące murów na cienkiespoiny.Takżewnormieniemieckiej DIN 1053 Teil 1 z 1990 r. uwzględnione zostały mury wznoszone w tej technologii. W Polsce pierwsze znaczące badania murów na cienkie spoiny przeprowadzono na ścianach z bloczków z betonu komórkowego w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Efektem tych badań było wprowadzenie do PN-B-03002:1999 zaleceń umożliwiających projektowanie tego typu konstrukcji. Obecnie zalecenia dotyczące projektowania i obliczaniamurówna cienkie spoiny z różnychrodzajówelementówmurowych (ceramicznych, silikatowych, z betonu komórkowego) znajdują się w grupie norm wprowadzających Eurokod 6 do polskiej praktykibudowlanej.Wartykule przedstawionezostanąwymaganiazawarteprzede wszystkim w PN-EN 1996-1-1:2010; PN-EN 1996-1-2:2010 oraz PN-EN 1996-2:2010. Elementy murowe Elementy murowe przeznaczone do wykonywania ścian murowych powinny spełniać wymagania norm z grupy PN-EN 771.Wprzypadku elementów do murowania na cienkie spoiny podstawowe znaczenie mają odchyłki wymiarów. Kategorię odchyłek powinien deklarować producent wyrobu. W tabeli 1 przedstawiono przykładowo kategorie odchyłek wymiarów i odchyłki wymiarów elementów murowych z autoklawizowanego betonu komórkowego wg PN-EN 771-4:2004. Warto zwrócić uwagę, że w kategorii TLMB dopuszczalna odchyłka wysokości bloczka nie powinna przekraczać ± 1 mm, na[...]

Wytrzymałość na ściskanie murów w istniejących budynkach - ocena na podstawie badań próbek rdzeniowych DOI:10.15199/33.2015.10.38


  Wartykule zaprezentowano wyniki badań wytrzymałości na ściskanie murów przeprowadzone na próbkach rdzeniowych średnicy 150 mm wyciętych z konstrukcji budynków wzniesionych w XIX i XX w. Jako porównawcze przyjęto wyniki badań na próbkachmuru pobranych ze ścian ze współczesnych cegieł i zapraw wykonanych w laboratorium. Zaproponowano współczynniki umożliwiające określenie wytrzymałości na ściskanie muru na podstawie badań próbek rdzeniowych. Słowa kluczowe: mury ceglane, wytrzymałość na ściskanie murów, próbki rdzeniowe.Wanalizie stanu technicznego budynków o konstrukcji ceglanej niezbędne jest określenie wytrzymałości murów. W tym celu stosuje się wiele metod badawczych, które szczegółowo opisano w [1]. Najczęściej wytrzymałość na ściskanie murów obliczana jest ze wzorów, w których jest ona funkcją parametrów wytrzymałościowych cegieł i zaprawy określanych w badaniach doświadczalnych. Taki sposób oceny można traktować jedynie jako wstępne i mało precyzyjne oszacowanie. Wyniki najbliższe rzeczywistym parametrom wytrzymałościowym murów dają badania na próbkach znacznych rozmiarów wyciętych z istniejącej konstrukcji, ale niezwykle rzadko są one możliwe do przeprowadzenia. Pobranie próbek prostopadłościennych muru o odpowiednio dużych wymiarach powoduje znaczne uszkodzenie konstrukcji, możliwe do zaakceptowania jedynie w miejscach przewidywanych lokalnych wyburzeń. Mniej inwazyjną metodą są stosowane od lat osiemdziesiątych XX w. badania, na próbkach rdzeniowych odwiercanych z murów ceglanych, prowadzone wg procedur opisanych w [2 ÷ 6]. W zaleceniach UIC [7] opisano metodę badania na próbkach średnicy 150 mm, ściskanych prostopadle do tworzącej za pośrednictwem odpowiednich przekładek stalowych (fotografia 1). Identyczną metodę przyjęto w badaniach własnych. W związku z tym, żemetoda podana w [7] była kalibrowana głównie na murach wykonanych w laboratoriumze współczesnych materiałów [4, 8, 9], należało wyjaśnić[...]

Ocena wpływu wilgotności na wytrzymałość murów ceglanych


  Podczas oceny stanu technicznego budynków, np. które znalazły się w sytuacji powodziowej, coraz częściej pojawia się pytanie o wpływ zawilgocenia na nośność ścian ceglanych. Powszechne jest przekonanie, że tradycyjne konstrukcje ceglane charakteryzują się "dużym zapasem nośności" i że jej obniżenie na skutek dużego zawilgoceniamurównie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa. Stwierdzenie tomoże jednak nie być prawdziwe np. w przypadku obiektów przebudowywanych, w których zmieniono funkcje użytkowe czywykonano nadbudowę, co związane jest ze zwiększeniem obciążeń na ściany. Wtrakcie przebudowy często następuje powiększenie otworów i redukcja przekroju filarów (wykonywanie witryn w ścianach parteru), a to powoduje wzrost obciążeń i wytężenia w konstrukcji ceglanej. Dotychczas opracowano szereg metod badawczych pozwalających określić poziom wilgotności konstrukcji ceglanych [1], [2], [3], [4], [5], natomiast zdecydowanie mniej jest badań dotyczących wpływu poziomu zawilgocenia na wytrzymałość cegieł, zapraw i murów. Cegły i zaprawa w stanie wilgotnym wykazują mniejszą wytrzymałość mechaniczną niż w stanie suchym, co jest spowodowane osłabieniem połączeń pomiędzy [...]

 Strona 1