Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Piotr Krawiec"

METODY IDENTYFIKACJI I DOSTĘPU DO OBIEKTÓW I USŁUG W ŚRODOWISKU INTERNETU RZECZY DOI:10.15199/59.2015.8-9.27


  Artykuł zawiera przegląd metod identyfikacji obiektów oraz oferowanych przez nie usług wykorzystywanych bądź proponowanych do wykorzystania w Internecie Rzeczy. Przegląd ten obejmuje zarówno systemy identyfikacji które mają już praktyczne zastosowanie w wybranych obszarach Internetu Rzeczy, takich jak systemy logistyczne czy inteligentne systemy zarządzania energią, jak również rozwiązania opracowane w ramach projektów naukowo-badawczych, których potencjalne wdrożenie może nastąpić dopiero w perspektywie kilkuletniej. 1. WSTĘP Internet Rzeczy (ang. Internet of Things - IoT) rozpatrywany jest jako znaczący etap cyfrowej rewolucji, prowadzącej do dalszego rozwoju tzw. społeczeństwa informacyjnego. Wpięcie w jedną sieć wszystkich otaczających nas urządzeń i obiektów może mieć kolosalny wpływ na każdy aspekt życia człowieka, od systemów transportu miejskiego, poprzez opiekę medyczną, do automatyzacji sterowaniem urządzeniami gospodarstwa domowego. W celu wykorzystania wszystkich potencjalnych możliwości, jakie niesie wdrożenie Internetu Rzeczy, musi on zapewnić mechanizmy pozwalające na łatwe wyszukiwanie, identyfikację oraz dostęp do tworzących go obiektów oraz oferowanych przez nie usług. Przez wzgląd na ogromną różnorodność świata Internetu Rzeczy, ustalenie zasad jednoznacznej identyfikacji obiektów oraz ich usług jest jednym z większych wyzwań stojących na drodze ku globalnemu środowisku IoT. Należy mieć na uwadze, iż osiągalność tych obiektów poprzez sieć Internet jest uzależniona od typu obiektu oraz jego przeznaczenia. Uwzględnić również trzeba fakt, że w wielu przypadkach obiekty IoT to urządzenia o ograniczonej funkcjonalności i niewielkich możliwościach sprzętowych (zasilanie bateryjne, mała pojemność pamięci itp.). W niniejszym artykule zaprezentowano przegląd metod identyfikacji i adresacji proponowanych dla IoT, zarówno funkcjonujących w postaci standardów i mających już praktyczne zastosowanie, jak i będący[...]

Solution for IPTV transmission in IPv4/IPv6 environment

Czytaj za darmo! »

The Telco companies slowly but decisively introduce IPv6 protocol in the Internet communications. This process has accelerated thanks to the fact that European Commission [1] and many other leading countries clearly opted by the introduction of IPv6 in the Internet. Creating an IPv6-aware network is not a banal problem since it touches all the systems in existence (horizontal point of view) as well as almost all the layers of the networks (vertical point of view). From an horizontal point of view, all the systems as databases, Voice over IP systems, even network testers [2] should adapt to IPv6. Let us remark that the introduction of IPv6 in entire systems may facilitate a real increase of IPv6 use in the internet. For example, in the last time, Google activated IPv6 for its internal "Youtube" communications, increasing in this way the IPv6 traffic in the whole network up to 3000% [7]. Each system finds its own difficulties when making itself compatible with IPv6. The purpose of this paper is analyzing the problems emerged when we tried to set in motion the Internet Protocol Television (abbr. IPTV) system in IPv4/IPv6 environment. Specifically, we faced an environment with IPv4-only devices as e.g. Set Top Box (abbr. STB) and other devices, which are compatible with IPv6. The proposed solution consists of deploying two independent networks and locating on the border of the networks one server, which receives IPv4 multicast flow and resends the flow in IPv6 multicast transmission to the IPv6-aware devices. Let us remark that simple translation mechanisms are not enough since multicast addresses may not be simply translated. The weakness of the proposed solution may come from the effectiveness of the translating server, when the TV stream demands high transmission capacity. In the next Section we present the characteristics of the IPTV system that we tried to adapt to IPv6. Section 3 presents the solution for IPv4/IPv6 environm[...]

Metody adaptacyjnego strumieniowania wideo oparte na standardzie MPEG DASH DOI:10.15199/59.2016.8-9.3


  Przedstawiono metody adaptacyjnego strumieniowania treści wideo oparte na standardzie MPEG DASH (Dynamic Adaptive Streaming over HTTP). Głównym celem metod adaptacyjnego strumieniowania wideo jest zapewnienie ciągłości odtwarzania wideo przez dostosowanie profilu pobieranego wideo do aktualnych warunków ruchowych panujących w sieci. Omówiono zasadę działania metod adaptacyjnego strumieniowania wideo, dokonano przeglądu obecnie stosowanych oraz opracowywanych algorytmów adaptacji, a także przedstawiono kierunki rozwoju metod adaptacyjnego strumieniowania wideo. Słowa kluczowe: MPEG DASH, adaptacyjne strumieniowanie wideo, multimedia Przekaz treści multimedialnych stanowi obecnie ponad 60% całkowitego ruchu w sieci Internet. Warto zwrócić uwagę, iż sieć Internet nie była projektowana dla zapewnienia efektywnej obsługi takiego ruchu. Z tego względu w ostatnim okresie zaproponowano nowe rozwiązania wspierające efektywną dystrybucję treści multimedialnych, takie jak sieci CDN (Content Delivery Networks) oraz sieci ICN/CAN (Information Centric Network/Content Aware Netowks) [1]. Wdrożenie tych rozwiązań wymaga znacznej rozbudowy infrastruktury sieci o nowe elementy wspierające przekaz treści, takie jak węzły przekazu treści, serwery przechowujące repliki treści czy też serwery umożliwiające rekodowanie i strumieniowanie obrazów wideo. Metody adaptacyjnego strumieniowania wideo są komplementarnym rozwiązaniem, w którym założono usprawnienie przekazu treści wideo przez zastosowanie algorytmów sterowania na poziomie aplikacji. Metody te są stosunkowo łatwe do wdrożenia, ponieważ nie wymagają modyfikacji infrastruktury sieci. Podstawowym celem metod adaptacyjnego strumieniowania treści jest zapewnienie ciągłości odtwarzania wideo przez dostosowanie profilu pobieranego wideo do zmieniających się warunków ruchowych w sieci, obciążenia serwerów oraz możliwości terminali. Wybór profilu wideo jest realizowany przez algorytm adaptacji w cz[...]

Internet przyszłości – nowe wyzwanie dla telekomunikacji (i nie tylko)

Czytaj za darmo! »

Zespół Technik Sieciowych (tnt.tele.pw.edu.pl) jest częścią Zakładu Teleinformatyki i Telekomunikacji, wchodzącego w skład Instytutu Telekomunikacji. Zespół ten, kierowany przez prof. Wojciecha Burakowskiego, tworzą: dr Halina Tarasiuk (adiunkt), dr Andrzej Bęben (adiunkt), dr Jarosław Śliwiński (adiunkt naukowy), dr Jordi Mongay Batalla (adiunkt naukowy), mgr Piotr Krawiec (doktorant), mgr Witold Góralski (asystent), mgr Piotr Wiśniewski (doktorant), mgr Przemysław Sagało (doktorant). Główne obszary aktywności Zespołu skupiają się wokół zagadnień związanych z architekturami sieci nowych generacji, opracowywaniem mechanizmów i algorytmów do sterowania przekazem informacji w sieciach, badaniami symulacyjnymi, projektowaniem i implementacją prototypowych rozwiązań, budowaniem instalacji pilotowych oraz ich testowaniem. Prowadzone badania dotyczyły lub dotyczą technik sieciowych opartych na ATM (Asynchronous Transfer Mode), IP (Internet Protocol), bezprzewodowych sieci LAN (Wireless LAN), xDSL (X Digital Subscriber Line) i ostatnio Internetu przyszłości (Future Internet), w tym również tzw. sieci świadomych przekazywanej treści (Content-Aware Networking). Rozw ój infrastruktury telekomunikacyjnej i stan obecny Infrastruktura sieci telekomunikacyjnych podlega ciągłym zmianom, przy czym zmiany te niekiedy mają charakter ewolucyjny, a niekiedy są raczej rewolucyjne. Przykładem zmiany ewolucyjnej było zastosowanie techniki NISDN (Narrowband Integrated Service Digital Network), która poszerzała funkcjonalność sieci telefonicznych o możliwości komutacji kanałów o różnych szybkościach bitowych (n x 64 kbit/s) oraz wprowadzała usługę przekazu pakietów. Z kolei wprowadzenie sieci Internet opartej na stosie protokołów TCP/IP (Transport Control Protocol/ Internet Protocol) można uważać jako przykład rewolucyjnego rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej. W porównaniu z sieciami opartymi na komutacji kanałów, w których główny nacisk poł[...]

Projekt ALICANTE – Media Ecosystem Deployment through Ubiquitous Content-Aware Network Environments


  W obecnych czasach Internet stanowi podstawowe medium wymiany informacji dla użytkowników komputerów osobistych oraz urządzeń mobilnych. Są oni zarówno konsumentami treści, jak również ich producentami. Rozwój Internetu i udostępnionych w nim usług oraz rozwój technologii, umożliwiających realizację transmisji multimedialnych o stale zwiększającej się jakości transmisji powoduje znaczny wzrost jego wykorzystania przez aplikacje multimedialne. Przewiduje się, iż już w 2015 roku ruch związany z przekazem treści multimedialnych będzie stanowił nawet 90% całego ruchu generowanego przez użytkowników w sieci Internet [2]. Obecna architektura Internetu oraz wykorzystywane w nim technologie sieciowe nie zapewniają efektywnego i elastycznego dostarczania usług multimedialnych. Internet, pierwotnie zaprojektowany do transmisji danych w trybie best-effort, nie dostarcza odpowiednich mechanizmów do właściwej obsługi ruchu multimedialnego. Efektywna transmisja danych multimedialnych przez sieć wymaga zastosowania odpowiednich algorytmów rutingu i sygnalizacji w sieci oraz mechanizmów zapewniania odpowiedniej jakości usług QoS (Quality of Service), a także ściśle z nimi powiązanych mechanizmów monitorowania stanu sieci. W wyniku dyskusji środowisk związanych z inicjatywą Internetu przyszłości (Future Internet), powstało wiele opracowań, w których określono potrzebę modyfikacji obecnej architektury Internetu oraz skojarzonych z nim technologii w celu umożliwienia efektywnej dystrybucji treści multimedialnej (np. [3]). Jednym z projektów związanych z zagadnieniem efektywnego przekazu treści multimedialnych w sieci Internet jest projekt 7. Programu Ramowego ALICANTE: Media Ecosystem Deployment through Ubiquitous Content-Aware Network Environments. Projekt został zaakceptowany do realizacji w okresie od marca 2010 r. do lutego 2013 r. W 2011 roku Komisja Europejska zaakceptowała rozszerzenie konsorcjum projektu o dwóch partnerów: Instytut Łą[...]

W kierunku Internetu przyszłości: równoległe internety DOI:10.15199/59.2015.2-3.10


  Infrastruktura sieciowa obecnego Internetu opiera się głównie na protokole IPv4. Jednocześnie trwa transformacja z wersji IPv4 na wersję IPv6, co jest podyktowane koniecznością zwiększenia puli adresowej. Zasadniczymi cechami obecnego Internetu są: zapewnienie możliwości połączenia "każdy z każdym" (connectivity) oraz ogólnoświatowy zasięg. Sieć Internet nazywa się siecią sieci. Nie ma w niej bowiem zaimplementowanych mechanizmów sterowania całą siecią i odbywa się ono na zasadzie współpracy pomiędzy sąsiadującymi (połączonymi) ze sobą domenami. Podstawową usługą oferowaną obecnie w sieci Internet jest usługa best effort, zaś jakość przekazu danych polepsza się przez zwiększanie, tam gdzie jest to możliwe, przepływności łączy transmisyjnych. Niestety, zwiększanie to jest ograniczone, zwłaszcza w sieciach bezprzewodowych. Należy też podkreślić, co jest niezmiernie ważne, że pomimo stale rozbudowywanej sieci Internet, dotychczas nie było poważnej i rozległej terytorialnie jego awarii. Korzystanie z Internetu staje się coraz powszechniejsze. Stale pojawiają się nowe jego zastosowania dotyczące różnych dziedzin, począwszy od rozrywki do profesjonalnych aplikacji np. z obszaru e-zdrowie. Dlatego też dalszy rozwój Internetu w kierunku zwiększania jego zdolności obsługowych jest podstawowym zagadnieniem badawczym i wdrożeniowym na świecie. Ma to również odzwierciedlenie w obszarach badawczych określonych w realizowanym obecnie głównym programie europejskim Horyzont 2020 [1]. Sektor aktywności badawczej związanej z rozwojem Internetu jest umieszczony w dziale Technologii Informacyjno- Komunikacyjnych TIK (Information and Communications Technologies - ICT). Tak duże znaczenie rozwoju Internetu wynika z jego użyteczności i połączenia z rozwojem cywilizacyjnym, na przykład dotyczącym budowy inteligentnych miast. Chociaż zawsze z pewną ostrożnością należy patrzeć na prognozy, to jednak zakłada się, iż sieć Internet będzie się rozwijała [...]

Dlaczego wdrożenie protokołu IPv6 jest ważne dla rozwoju Internetu?

Czytaj za darmo! »

Prace nad nowym protokołem, mającym zastąpić IP w wersji 4 (IPv4), rozpoczęły się już na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i zakończyły się przyjęciem pierwszego standardu (RFC 2460) w roku 1998 dla protokołu nazwanego IPv6 [1], w ramach organizacji standaryzacyjnej Internet Engineering Task Force (IETF). Jednym z głównych powodów podjęcia tych prac była ograniczona przestrzeń adresowa w protokole IPv4 oraz bardzo duża dynamika alokacji wolnych adresów. Dodatkowo, przystępując do opracowania nowej wersji protokołu IP, zdefiniowano wiele funkcji, wspomagających między innymi bezpieczeństwo, ruting, a także mobilność. Aktualne prognozy, dotyczące wyczerPrace nad nowym protokołem, mającym zastąpić IP w wersji 4 (IPv4), rozpoczęły się już na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i zakończyły się przyjęciem pierwszego standardu (RFC 2460) w roku 1998 dla protokołu nazwanego IPv6 [1], w ramach organizacji standaryzacyjnej Internet Engineering Task Force (IETF). Jednym z głównych powodów podjęcia tych prac była ograniczona przestrzeń adresowa w protokole IPv4 oraz bardzo duża dynamika alokacji wolnych adresów. Dodatkowo, przystępując do opracowania nowej wersji protokołu IP, zdefiniowano wiele funkcji, wspomagających między innymi bezpieczeństwo, ruting, a także mobilność. Aktualne prognozy, dotyczące wyczerpywania się wolnych adresów IPv4, dokonywane przez Internet Assigned Numbers Authority (IANA) wskazują, że adresy te skończą się pomiędzy rokiem 2010 a 2013. Na rys. 1 przedstawiono prognozę wyczerpywania się puli adresów IPv4 w zależności od metody określającej wzrost szybkości przydziału adresów IPv4 [2]. Przedstawiono cztery metody szacowania wzrostu szybkości alokacji wolnych adresów: płynną wielomianową, wykładniczą i liniową. W przypadku metody płynnej przewiduje się, że pula adresowa IPv4 wyczerpie się przed 2011 rokiem, a w przypadku zastosowania metody liniowej przed 2013 rokiem. W przypadku meto[...]

 Strona 1