Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Monika Borucka"

Emisja substancji organicznych podczas spalania wybranych środków ochrony roślin z grupy fungicydów triazolowych DOI:10.15199/62.2018.3.11


  Jedną z powszechnie stosowanych grup środków ochrony roślin są fungicydy. Ich mechanizm działania polega na bezpośrednim wpływie na procesy życiowe grzybów: hamowaniu procesów oddychania, hamowaniu biosyntezy białek i kwasów nukleinowych oraz powodowaniu zaburzeń w wymianie substancji chemicznej pomiędzy komórką grzyba a otoczeniem1). Większość chorób grzybowych roślin jest trudna w leczeniu, dlatego też fungicydy często są stosowane kilkakrotnie w ciągu sezonu lub nawet przez kilka sezonów. Tak powszechne używanie środków grzybobójczych może stanowić zagrożenie dla środowiska naturalnego, głównie gleb, poprzez akumulację i migrację toksycznych substancji w ekosystemach2-6). Oprócz toksyczności samych środków ochrony roślin, bardzo duże znaczenie mają również toksyczne produkty uwalniane w trakcie spalania fungicydów lub biomasy poddanej ich działaniu. Substancje chemiczne uwalniane podczas tych procesów mogą powodować negatywne skutki dla środowiska i zdrowia ludzi, a nawet katastrofalne w skutkach klęski ekologiczne7-9). W literaturze naukowej można znaleźć prace poświęcone tematyce termicznego rozkładu pestycydów, w tym środków z grupy fungicydów, nie dotyczą one jednak aktualnie stosowanych preparatów. Prace te poświęcone są fungicydom z grupy sulfonoamidów (kaptan, folpet i kaptafol)10-17) i karbaminianów (tiuram)10, 18). Przeprowadzone badania wskazują, że termiczny rozkład i spalanie środków ochrony roślin może stanowić potencjalne źródło emisji szkodliwych produktów rozkładu, m.in. polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn i dibenzofuranów19), które należą do grupy trwałych zanieczyszczeń, wykazujących właściwości rakotwórcze i zdolność do biokumulacji. Jednocześnie, podczas gdy pomiary emisji tlenków węgla (COx), tlenków azotu (NOx) czy ditlenku siarki (SO2) są przedmiotem powszechnych badań na całym świecie20), to emisja fenoli, aldehydów oraz węglowodorów, w tym szczególnie niebezpiecznych wielopierścieniowych węglowodorów[...]

Charakterystyka parametrów wybuchowych i palnych wybranych poeksploatacyjnych syntetycznych sorbentów substancji ropopochodnych DOI:10.15199/62.2018.3.12


  Najczęstszymi przyczynami zanieczyszczeń środowiska naturalnego są niezwykle uciążliwe rozlewy olejowe powstające wskutek nieszczelności, awarii rurociągów oraz awarii transportowych. W ich wyniku substancje organiczne przedostają się do wód powierzchniowych lub na powierzchnie dróg i autostrad. Substancje ropopochodne bardzo szybko rozprzestrzeniają się na powierzchni wody, tworząc warstewkę filmu ograniczającego dostęp tlenu do górnych warstw wody i powodując zamieranie flory i fauny wodnej oraz hamując proces biodegradacji. Z kolei ropa naftowa rozlana na powierzchni gleby ulega sorpcji na jej cząstkach. Woda deszczowa może wymywać składniki olejowe i przenosić je w głębsze warstwy gruntu oraz do wód podziemnych. Ponadto substancje ropopochodne przedostające się w głąb gleby blokują kanały, którymi transportowana jest woda i powietrze, co pociąga za sobą zmiany w składzie biologicznym gleb. Rozlewy substancji ropopochodnych likwiduje się poprzez ich zebranie metodami mechanicznymi, w których stosowane są sorbenty sypkie pochłaniające kontaminanty. Sorbentami tymi są zazwyczaj ciała stałe o rozwiniętej powierzchni, pochłaniające niebezpieczne Centralny Instytut Ochrony Pracy - Państwowy Instytut Badawczy, Warszawa Maciej Celiński, Monika Borucka, Kamila Sałasińska Agnieszka Gajek* Characterization of explosive and combustible parameters of selected after-exploitation synthetic sorbents used for petroleum substances Charakterystyka parametrów wybuchowych i palnych wybranych poeksploatacyjnych syntetycznych sorbentów substancji ropopochodnych DOI: 10.15199/62.2018.3.12 Dr inż. Monika BORUCKA - notkę biograficzną i fotografię Autorki drukujemy w bieżącym numerze na str. 398. Dr inż. Maciej CELIŃSKI w roku 2010 ukończył studia na Wydziale Nowych Technologii i Chemii Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. W 2014 r. uzyskał stopień doktora nauk chemicznych. Pracuje na stanowisku asystenta w Zakładzie Zagrożeń Chemicznyc[...]

Adsorpcja 4-chlorofenolu na nanomateriałach węglowych i ich zastosowanie w mikroekstrakcji do fazy stacjonarnej DOI:10.15199/62.2018.11.13


  Oznaczanie analitów w próbkach o złożonych matrycach przy użyciu popularnych metod analitycznych jest często trudnym zadaniem. Ze względu na niskie poziomy stężeń oznaczanych substancji oraz możliwość wystąpienia interferencji, przed właściwą analizą należy wyodrębnić z matrycy anality oraz zatężyć je do poziomu umożliwiającego oznaczenie. Proces przygotowania próbki jest wstępnym i jednym z najważniejszych etapów procedury analitycznej, przez co znacząco wpływa na uzyskany wynik. W ostatnim 25-leciu szczególne znaczenie wśród technik przygotowywania próbek zyskała opracowana przez Arthura i Pawliszyna1) mikroekstrakcja do fazy stacjonarnej SPME (solid phase microextraction). Jest to prosta, szybka i bezrozpuszczalnikowa metoda łącząca w jednym etapie proces pobierania próbki, izolacji i zatężania analitów oraz dozowania do chromatografu. Istota SPME polega na podziale analitu między fazą gazową lub ciekłą próbki a fazą stacjonarną pokrywającą włókno. Po procesie akumulacji, anality ulegają termicznej desorpcji bezpośrednio w dozowniku chromatografu gazowego (GC) lub są eluowane odpowiednim rozpuszczalnikiem dla dalszej analizy metodą chromatografii cieczowej (LC). Głównym elementem odgrywającym kluczową rolę w omawianej technice jest włókno SPME z naniesioną powłoką sorpcyjną (fazą stacjonarną), w której zachodzi proces sorpcji wybranych substancji organicznych. Obecnie na rynku dostępne są różne powłoki włókien SPME. Niestety często mają one wady ograniczające ich stosowanie m.in. do bezpośredniej analizy związków polarnych. Ponadto komercyjne włókna SPME charakteryzują się stosunkowo niską temperaturą roboczą, są niestabilne w rozpuszczalnikach organicznych oraz są drogie, przy jedno97/ 11(2018) 1879 Prof. dr hab. inż. Andrzej ŚWIĄTKOWSKI w roku 1971 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. Jest profesorem zwyczajnym w Zakładzie Chemii Wydziału Nowych Technologii i Chemii Wojskowej Akademii Techni[...]

Charakterystyka parametrów wybuchowych i palnych wybranych poeksploatacyjnych naturalnych sorbentów substancji ropopochodnych DOI:10.15199/62.2019.3.22


  Ropa naftowa oraz jej produkty rafineryjne i petrochemiczne stanowią jedno z ważniejszych źródeł energii, paliw i surowców1). Jest ona podstawowym surowcem przemysłu petrochemicznego, wytwarzającym takie materiały, jak benzyny, nafty, oleje napędowe i opałowe, smary, parafiny, asfalty, mazuty, wazeliny i wiele materiałów syntetycznych. Ropa naftowa służy również do produkcji całej gamy produktów, np. leków, kosmetyków, barwników, materiałów wybuchowych, nawozów sztucznych, włókien sztucznych i przędzy, atramentu, środków owadobójczych, plastiku i syntetycznego kauczuku2). Skażenie środowiska substancjami ropopochodnymi jest jednym z najważniejszych problemów ekologicznych. Każdorazowe przedostawanie się niedostatecznie oczyszczonych ścieków rafineryjno- petrochemicznych do gleb i gruntów, otwartych zbiorników wodnych oraz awaryjne rozlewy substancji ropopochodnych mogą powodować poważne następstwa. Substancje ropopochodne mają właściwości toksyczne i kancerogenne, łatwo przedostają się do 98/3(2019) 473 Dr Kamila SAŁASIŃSKA w roku 2007 ukończyła studia na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. W 2014 r. uzyskała stopień doktora na tej samej uczelni. Pracuje w Zakładzie Zagrożeń Chemicznych, Pyłowych i Biologicznych Centralnego Instytutu Ochrony Pracy - Państwowego Instytutu Badawczego. Specjalność - inżynieria materiałowa, kompozyty polimerowe z napełniaczami roślinnymi. Zakład Zagrożeń Chemicznych i Pyłowych, Centralny Instytut Ochrony Pracy - Państwowy Instytut Badawczy, ul. Czerniakowska 16, 00-701 Warszawa, tel.: (22) 623-46-89, fax: (22) 623-36-93, e-mail: aggaj@ciop.pl Dr Agnieszka GAJEK w roku 1998 ukończyła studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego, a w 2003 r. studia podyplomowe z zakresu bezpieczeństwa procesów przemysłowych na Wydziale Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska Politechniki Łódzkiej. Stopień doktora uzyskała w 2010 r. w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy - Pańs[...]

 Strona 1