Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"KAROLINA CHAT"

SUPERHYDROFOBOWE POWŁOKI METALICZNE - NOWE TRENDY W GALWANOTECHNICE DOI:10.15199/67.2018.11.4


  WPROWADZENIE Powierzchnie superhydrofobowe (rys. 1) charakteryzują się wysokim kątem zwilżania (powyżej 150°), niską energią powierzchniową i niskim kątem toczenia (ześlizgu) kropli (poniżej 5°) [6]. Termin "superhydrofobowość" został wprowadzony do literatury fachowej w 1996 r. przez T. Ondę, który opisał zwilżalność powierzchni o budowie fraktalnej [21], chociaż zjawisko wyjątkowo słabej zwilżalności powierzchni (kąt zwilżania ok. 180°) obserwował już H. Ollivier w 1907 r. [39]. ścią warstwy wosku na wypustkach (rys. 2). Dzięki kombinacji charakterystycznej mikrostruktury oraz obecności substancji hydrofobowej (kąt zwilżania powyżej 160°, kąt ześlizgu poniżej 3°), woda tworzy kuliste krople o minimalnej powierzchni kontaktu z podłożem, które tocząc się po powierzchni "zbierają" zanieczyszczenia. Wyjaśnienie tzw. "efektu lotosu" przez Barthloltta i Neinhuisa w 1997 r. [1, 20] zapoczątkowało intensywne badania w tej dziedzinie, co zaowocowało szczególnie postępem w zakresie syntezy nowoczesnych materiałów ceramicznych, polimerowych i metalicznych o powierzchniach imitujących naturalne powierzchnie hydrofobowe [25]. Rys. 1. Wielkości charakteryzujące powierzchnię o właściwościach superhydrofobowych Fig. 1. Features of superhydrophobic surface Rys. 2. Powierzchnia liścia lotosu [15, 30] Fig. 2. Surface of lotus leaf [15, 30] Intensywny rozwój materiałów inżynierskich o właściwościach hydrofobowych został zainspirowany specyficzną budową powierzchni liści i płatków kwiatowych niektórych roślin czy odnóży i skrzydeł owadów [3]. Klasycznym przykładem jest liść lotosu, którego superhydrofobowa powierzchnia charakteryzuje się chropowatością w mikro- i nanoskali oraz obecno- Materiały o właściwościach superhydrofobowych cieszą się dużym zainteresowaniem ze względu na ich wyjątkowe zastosowania praktyczne. Powłoki metaliczne mogą być wykorzystywane m.in. jako powierzchnie samooczyszczające (np. karoserie samochodowe, pokrycia samo[...]

INNOWACYJNE HYDROFOBOWE CYNKOWE POWŁOKI GALWANICZNE JAKO PROEKOLOGICZNA OCHRONA ANTYKOROZYJNA DOI:10.15199/67.2019.2.5


  Procesy korozyjne tworzyw metalicznych skutkują ogromnymi startami gospodarczymi. Związane są one nie tylko z bezpośrednimi kosztami zniszczenia materiałów czy napraw instalacji, ale również pośrednio z kosztami utraconych produktów, zatrzymania linii produkcyjnych czy rurociągów przesyłowych, zanieczyszczenia środowiska, a nawet możliwością utraty zdrowia i życia ludzi. Szacuje się, że globalne bezpośrednie straty finansowe wywołane korozją metali sięgają 3-5% PKB, a w Polsce nawet 7-8% [3,4]. Jednym ze sposobów antykorozyjnego zabezpieczania elementów metalowych jest nakładanie powłok metalicznych, np. na drodze elektrolizy. Elektrolityczne powłoki cynkowe stosuje się przede wszystkim do ochrony konstrukcji stalowych i żeliwnych. Cynk jest metalem łatwo dostępnym, tanim, a jednocześnie wykazuje dobre właściwości ochronne i dekoracyjne. W tradycyjnych procesach cynkowania stosuje się kilka rodzajów kąpieli galwanicznych, zarówno kwaśnych, jak i alkalicznych [1], z których uzyskuje się warstwy o różnych właściwościach i budowie. Na przestrzeni ostatnich lat opracowano nowy rodzaj metalicznych powłok ochro[...]

HYDROMETALURGICZNY RECYKLING CYNKU Z ODPADÓW CYNKOWANIA OGNIOWEGO DOI:10.15199/67.2019.2.4


  Cynk jest naturalnie występującym, nietoksycznym i dość powszechnym pierwiastkiem. Jego pierwsze zastosowania konstrukcyjne datuje się na 79 r.n.e., stąd właściwości tego metalu jako doskonałej powłoki antykorozyjnej na elementach wykonanych z żelaza i stali są znane od dawna. Szacuje się, że na świecie corocznie ok. 50% całkowitej produkcji cynku metalicznego zużywane jest do cynkowania stali [2]. Cynkowanie ogniowe prowadzone jest przez zanurzanie konstrukcji stalowych w stopionym cynku [4]. Otrzymuje się wówczas warstwy ochronne o grubości zwykle 70-150 mikrometrów, które zapewniają ochronę przeciwkorozyjną stali nawet przez okres 100 lat [2]. Proces ten generuje jednak pewne odpady, jak: zgary powstające w kąpieli i popiół pocynkowniczy tworzący się na powierzchni stopionego metalu. Ze względu na wysoką zawartość cynku (60-98%), oba rodzaje odpadów można traktować jako wartościowe surowce wtórne. W pracy przedstawiono koncepcję hydrometalurgiczego odzysku cynku z popiołu pocynkowniczego. Popiół to głównie mieszanina tlenku cynku, tlenochlorku cynku i metalicznego cynku, która stanowi zwykle 5-15% całkowitej ilości cynku zużywanego w czasie cynkowania ogniowego [1]. Obecnie popiół pocynkowniczy jest poddawany procesom pirometalurgicznym, natomiast niewiele jest informacji na temat odzysku metalu realizowanego na drodze hydrome[...]

 Strona 1