Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Karol Chilmon"

Przegląd wybranych metod laboratoryjnych badań skurczu zapraw i betonu DOI:10.15199/33.2016.04.05


  Skurcz betonu może stanowić istotne zagrożenie dla trwałości konstrukcji, jednocześnie zjawisko to jest często pomijane na etapie badań laboratoryjnychmieszanek betonowych i zapraw cementowych. W artykule przedstawiono wybrane laboratoryjne metody pomiaru skurczu w warunkach swobody oraz braku swobody odkształceń. Słowa kluczowe: technologia betonu, laboratoryjne metody pomiarowe, skurcz betonu.Skurcz stanowi jedno z najmniej pożądanych zjawisk zachodzących w betonie. Na skutek skurczu w betonowym elemencie powstają naprężenia rozciągające, co może prowadzić do propagacji rys na powierzchni betonu, przyczyniając się do znacznego obniżenia jego trwałości.Wjeszczewiększymstopniu narażone są na skurcz zaprawy cementowe wykorzystywane m.in. do naprawy konstrukcji betonowych. Badania przeprowadzone w USA pokazują, że tylko 30% napraw konstrukcji betonowych miało trwałość powyżej 10 lat [5], co było spowodowane w dużej mierze przez powstawanie rys skurczowych na powierzchniwarstwnaprawczych. Wostatnich kilkudziesięciu latach opracowano wiele metod pomiaru skurczu. Brak unifikacji w tej kwestii doprowadził do sytuacji, w której w każdym kraju wykorzystuje się odmienne metody. Nawet obecnie w powszechnie wykorzystywanej przez technologów oraz projektantów normie PN-EN 206:2014 [15] brakuje informacji na temat skurczu i metod badawczych z nim związanych. Skurcz betonu pojawia się w normie PN-EN1992-1-1[14], ale wyłącznie w kontekście prognozowania skurczuwkonstrukcji.Niemawniej informacjina temat laboratoryjnychmetodporównawczych, a jakpokazująbadania [8],wartościodkształceńskurczowychotrzymanychwtestach bywają znacznie większe od obliczonych na podstawiewzorówz EC2. Główny podział metod badawczych dotyczy rozróżnienia badań przeprowadzanych w warunkach swobody odkształceń (skurcz swobodny) oraz w przypadku braku swobody odkształceń. W badaniach wykorzystywane są próbki o różnym kształcie i wymiarach, wykonane z betonu [...]

Sonda K-Nassera jako narzędzie kontroli mieszanek samozagęszczalnych DOI:10.15199/33.2016.10.11


  Wartykule określono przydatność sondy K-Nassera do ustalenia klasy konsystencji mieszanki samozagęszczalnej. Urządzenie to pozwala na skrócenie i uproszczenie pomiaru w stosunku do normowej metody rozpływu stożka. Uzyskane wyniki badań pokazują, że sonda spełnia stawiane jej oczekiwania dotyczące oszacowania klasy konsystencji mieszanek samozagęszczalnych, przy czym wdrożenie tego rozwiązania na masową skalę wymagałoby dalszych badań. Słowa kluczowe: konsystencja, metody pomiarowe, SCC.Technologia betonów samozagęszczalnych (SCC) stanowi obecnie prężnie rozwijającą się gałąź przemysłu betonowego [2, 6]. Charakter reologiczny takich mieszanek wymaga szczególnie dokładnej kontroli jakości zarówno w wytwórni, jak i na placu budowy. Podstawowym badaniem zgodności mieszanki przywiezionej na budowę ze specyfikacją techniczną jest oznaczenie konsystencji. W przypadku mieszanek SCC określa się ją wizualnie oraz za pomocą metody rozpływu stożka wg PN-EN 12350-8. Badanie to wymaga starannego i czasochłonnego przygotowania stanowiska doświadczalnego, co w przypadku warunków laboratoryjnych nie nastręcza trudności, ale już na placu budowy nie jest łatwe do zrealizowania. Dotychczas opracowano kilkadziesiąt alternatywnych, nieznormalizowanych metod pomiaru konsystencji mieszanki betonowej [5], przy czym większość przed upowszechnieniem technologii betonów samozagęszczalnych. Jedną z nich stanowi, opracowane w latach siedemdziesiątych, badanie sondą K-Nassera. Oznaczenie to zasługuje na szczególną uwagę, przede wszystkim ze względu na prostotę i krótki czas wykonania. Badanie konsystencji trwa kilkadziesiąt sekund. Pomiar można wykonać praktycznie w dowolnym pojemniku. Dodatkowo ze względu na niewielką inwazyjność badania, konsystencję można oznaczyć na partii mieszanki pobranej np. w celu zaformowania próbek do badania wytrzymałości na ściskanie lub mroz[...]

Ocena możliwości redukcji tlenków azotu przez beton fotokatalityczny DOI:10.15199/33.2018.07.18


  cementu 1) Politechnika Łódzka; Wydział Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska 2) PolitechnikaWarszawska;Wydział Inżynierii Lądowej *) Adres do korespondencji: w.jackiewicz-rek@il.pwl.edu.pl Streszczenie. W artykule omówiono zastosowanie betonu fotokatalitycznego w kontekście redukcji stężenia tlenków azotu w powietrzu. Opisano mechanizm procesu fotokatalizy i metody badań skuteczności tego rozwiązania. Przedstawiono również przykłady realizacji z użyciem betonu fotokatalitycznego oraz wymieniono czynniki wpływające na efektywność redukcji tlenków azotu. Słowa kluczowe: beton fotokatalityczny; dwutlenek tytanu; NOx. Abstract. The paper presents the use of photocatalytic concrete in the context of reducing the concentration of nitrogen oxides in the air. Themechanismof the photocatalysis process and research methods on the effectiveness of this solution are described. Examples of realizations using photocatalytic concrete and factors influencing the effectiveness of reduction of nitrogen oxides are also presented. Keywords: photocatalytic concrete; titanium dioxide; NOx. DOI: 10.15199/33.2018.07.18 Ocena możliwości redukcji tlenków azotu przez beton fotokatalityczny Assessment of the posibility of reduction nitrogen oxides by photocatalytic concrete mgr inż. Hubert Witkowski1) dr inż. Wioletta Jackiewicz-Rek2)*) mgr inż. Karol Chilmon2) Rys. 1. Schemat proces[...]

Zastosowanie zbrojenia ocynkowanego w fasadach z betonu architektonicznego DOI:10.15199/33.2018.09.18


  Od kilkunastu lat obserwuje się niesłabnące zainteresowanie architektów betonem jako materiałem do kształtowania elewacji reprezentacyjnych budynków komercyjnych i użyteczności publicznej. Elementom elewacyjnym z betonu architektonicznego stawia się wysokie wymagania dotyczące jakości wykonania. Spełnienie tych wymagań, szczególnie w przypadku konstrukcji monolitycznych, jest trudne i w związku z tym koszty wykonania takiej elewacji są duże - zarówno w aspekcie ekonomicznym, jak i ekologicznym. Jednocześnie budynki takie zaliczane są często do grupy obiektów monumentalnych (klasy konstrukcji S5 wg normy PN-EN 1992-1-1) i w związku z tym powinny charakteryzować się stuletnią trwałością, co wymaga kompleksowego podejścia do ochrony betonu przed korozją. W takich przypadkach oprócz ochrony konstrukcyjnej, materiałowo- -strukturalnej oraz powierzchniowej rozważana jest także często ochrona zbrojenia przez cynkowanie. Obecnie w różnych fazach realizacji znajdują się dwa reprezentacyjne obiekty muzealne wWarszawie -MuzeumWojska Polskiego na Cytadeli i Muzeum Sztuki Nowoczesnej na placu Defilad, w których przewidziano zastosowanie zbrojenia ocynkowanego w elewacjach z betonu. Powłokę cynkową na zbrojeniu stalowym wykonuje się metodą ogniową przez kąpiel wcześniej przygotowanych stalowych prętów w ciekłym cynku o temperaturze ok. 450 - 470°C [6, 8]. W wyniku wzajemnej dyfuzji pomiędzy dwoma metalami (Fe i Zn), na powierzchni prętów kształtuje się stopowa powłoka, w której wyróżnić można cztery warstwy, różniące się składem chemicznym, morfologią oraz właściwościami mechanicznymi: gamma, delta, zeta oraz eta (rysunek 1). Twardość warstw stopowych maleje wraz ze wzrostem odległości od powierzchni pręta zbrojeniowego, przy czym tylko twardość warstwy eta jest zazwyczaj mniejsza od twardości stali zbrojeniowej. Wykorzystanie zbrojenia ocynkowanego na świecie Po raz pierwszy zastosowano zbrojenie ocynkowane w kons[...]

 Strona 1