Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Karolina Trzyniec"

Wpływ naświetlania światłem białym lub niebieskim na wielkość emisji fotonów w wybranych produktach spożywczych DOI:10.15199/48.2018.02.25

Czytaj za darmo! »

Pomiar intensywności emisji fotonów przez produkty spożywcze jest nową metodą oceny jakości żywności, zwłaszcza w aspekcie jej stopnia przetworzenia i tzw. "naturalności". W pracy [1] wykazano statystycznie istotną wyższą emisję fotonów w wybranych tradycyjnych produktach spożywczych takich jak pieczywo, ocet czy surowiec jajczarski w porównaniu do ich tzw. przemysłowych odpowiedników. Również wyższa emisja fotonów miała miejsce w produktach poddanych naświetlaniu sztucznym światłem zielonym w porównaniu do produktów nie poddanych takiemu zabiegowi co udowodniono w kolejnej pracy na przykładzie jabłek [2]. Metoda pomiaru emisji fotonów w produktach spożywczych może być rozszerzeniem metod fizycznych (np. tomografii koherentnej OCT [3]) zmierzających w kierunku parametryzacji jakościowej żywności [4]. Zjawisko emisji fotonów w żywności powiązane może być z ultra słabą luminescencją (USL), gdzie zakres spektralny tego promieniowania obejmuje obszar od ultrafioletu do bliskiej podczerwieni (200 -1000 nm) [5]. Żywność o optymalnej emisji fotonów, według hipotezy Popp’a [6], powinna przyczyniać się w organizmie ludzkim do porządkowania jego struktur i procesów (na różnych poziomach, w tym - komórkowym) poprzez efekt tzw. "rezonansu energetycznego" ułatwiając w ten sposób przebieg wielu procesów metabolicznych. Celem pracy było porównanie emisji fotonów w wybranych produktach spożywczych po ich uprzednim naświetleniu sztucznym światłem białym i niebieskim. Materiały i metody Metodologia badań opisana została pracy [2], gdzie podana została również charakterystyka prototypowego układu pomiarowego umożliwiającego rejestrację liczby fotonów emitowanych z produktów spożywczych (Rys. 1). Całkowity czas pomiaru wynosił 600 [[...]

Wykorzystanie emisji fotonów do oceny jakości owoców egzotycznych DOI:10.15199/48.2019.01.30

Czytaj za darmo! »

Uzyskiwanie ziemiopłodów o jak najwyższej jakości jest jednym z podstawowych celów rolnictwa. Tradycyjne metody oceny jakości surowców, oparte na analizie zawartości określonych substancji chemicznych i ocenie organoleptycznej, nie definiują jakości w sposób precyzyjny i obiektywny [1, 2]. Podejmowane są więc próby opracowania metody pozwalającej na dokładną ocenę standardu produktów żywnościowych. Jedną z takich metod jest pomiar emitowanych przez produkt żywnościowy biofotonów, definiowanych jako fotony promieniowania elektromagnetycznego o niewielkim natężeniu i długości fali od 300 do 800 nm [3-5]. Ten rodzaj promieniowania określany jest w literaturze jako wtórna luminescencja lub biochemoluminescencja, zachodząca na poziomie fotonów. Zachodzi ono, gdy elektronowo - oscylacyjnie wzbudzona cząsteczka pozostaje w równowadze termicznej z otoczeniem. Koncepcję wykorzystania emisji promieniowania żywych organizmów (bioluminescencji) do oceny jakości żywności opracował F.A. Popp. Metoda ta polega na pojedynczym zliczaniu fotonów (ang. Single Photon Couting). Na podstawie długoletnich badań F.A. Popp stwierdził, że jakość żywności zależy od zgromadzonej w niej energii świetlnej w postaci biofotonów, a produkty lepszej jakości mają większą zdolność do kumulowania światła [6-8]. Układ pomiarowy Do przeprowadzania badań użyto autorskiego układu pomiarowego umożliwiającego rejestrację ilości biofotonów emitowanych z produktów żywnościowych (rys. 1), składający się z komory pomiarowej z wbudowanym fotopowielaczem. Urządzenie nie posiada wyświetlacza oraz elementów manipulacyjnych - całość sterowania odbywa się z komputera typu PC przy pomocy dedykowanego oprogramowania BioLumi. Pomiar emisji fotonów realizowany jest poprzez zastosowanie fotopowielacza. Emitująca światło próbka jest umieszczona w centralnej części komory pomiarowej w osi symetrii szczeliny fotopowielacza. Fotopowielacz zamienia sygnały świetlne pochodzące od b[...]

Analiza fotometryczna struktury wybranych rodzajów opakowań stosowanych w przemyśle przetwórczym i kosmetycznym DOI:10.15199/48.2017.12.30

Czytaj za darmo! »

Opakowanie stanowi element zintegrowany z produktem, zabezpiecza jego wartość użytkową, promuje wyrób, a także umożliwia jego identyfikację. Ponad połowa opakowań produkowanych na świecie wykorzystywana jest w branżach związanych z przemysłem żywnościowym oraz kosmetycznym. Materiałami opakowaniowymi najczęściej są: papier i karton, tworzywa sztuczne, metal, drewno i szkło. Dziś opakowanie powinno spełniać nie tylko funkcje ochronne, informacyjne czy marketingowe, ale również szereg innych, które zwiększają atrakcyjność i trwałość produktu żywnościowego i kosmetycznego. Ciągle rosnący asortyment tworzyw sztucznych, ich liczne modyfikacje, a nawet możliwość programowania pożądanych właściwości, decyduje o stale zwiększającym się udziale tych materiałów w pakowaniu zarówno produktów przemysłowych jak i spożywczych. O tak szerokim zastosowaniu tworzyw sztucznych do celów opakowaniowych decydują m.in. cechy: mała masa właściwa, termoplastyczność ułatwiająca formowanie dowolnych kształtów opakowań, odporność na szeroki zakres temperatur, łatwość ciecia i zgrzewania ułatwiająca wykorzystanie maszyn pakujących, właściwości dielektryczne, podatność na laminowanie, drukowanie i metalizowanie, możliwość produkcji w dowolnych kolorach. Ograniczenia w zastosowaniu opakowań powstałych z tworzyw sztucznych wynikają z możliwości przenikania do produktu szkodliwych związków oraz ewentualna interakcja z produktem. Nie można również pomijać zagrożeń dla środowiska naturalnego, które są związane przede wszystkim z trudnym i długotrwałym rozkładem opakowań poużytkowych. Współczesne opakowanie produktów przetwórczych branży spożywczej często nosi nazwę "opakowania inteligentnego", ponieważ poza tradycyjnymi funkcjami może posiadać kilka innych, które pozwalają odczytać z niego dodatkowe informacje dotyczące m.in. jakości produktu, okresu przechowywania itp. Inteligentne opakowanie i inteligentne opakowanie jako podgrupa stają się coraz bard[...]

Wykorzystanie emisji fotonów do oceny jakości jabłek DOI:10.15199/48.2017.12.46

Czytaj za darmo! »

Uzyskiwanie dobrych jakościowo produktów jest jednym z podstawowych celów rolnictwa ekologicznego, którego technologia produkcji wyklucza chemizację upraw. Koniecznością stają się niekonwencjonalne metody eliminacji roślin niepożądanych, np. mikrofalowe [1], zwłaszcza w przypadku roślin o krótkim okresie wegetacyjnym. Określanie jakości żywności, szczególnie w kwestii jej wysublimowanych różnic stanowi wyzwanie dla współczesnej technologii oceny produktów spożywczych. Dotyczy to szczególnie produktów ekologicznych i o specyficznych właściwościach odżywczych. Parametryzacja takich produktów konwencjonalnymi metodami wymaga dużych nakładów materiałowo-czasowych oraz jest technicznie i technologicznie skomplikowanym procesem. Ponadto, tradycyjne metody, oparte na analizie zawartości określonych substancji chemicznych i ocenie organoleptycznej, nie definiują jakości w sposób precyzyjny i obiektywny [2]. Podejmowane są więc próby opracowania obiektywnej metody pozwalającej na dokładną ocenę standardu produktu ekologicznego. Jedną z takich metod jest pomiar emitowanych przez produkt żywnościowy fotonów, definiowanych jako promieniowanie elektromagnetyczne o niewielkim natężeniu i długości fali (od 300 do 800 nm) [3, 4, 5]. Ten rodzaj promieniowania określany jest jako wtórna luminescencja lub biochemoluminescencja, zachodząca na poziomie fotonów. W stanie niezaburzonym obiektu żywego stacjonarna ultrasłaba emisja fotonowa odzwierciedla stan równowagi oksydoredukcyjnej komórki, natomiast zmiany natężenia tej emisji oraz tempo tych zmian są skorelowane z odpowiedzią komórek na zadany bodziec z otoczenia. Emisja ta, w przeciwieństwie do bioluminescencji, jest niewidoczna gołym okiem, gdyż liczba fotonów emitowanych w zakresie widzialnym leży poniżej bezwzględnego progu energetycznego czułości naszego oka. Przyjmuje się, że obserwowalną ultrasłabą luminescencję stanowi promieniowanie elektromagnetyczne o intensywności od 1 do 10 [...]

Sterowanie zespołem elektrozaworów na podstawie sygnału z panelu nawigacyjnego Trimble CFX-750 z modułem Field-IQ DOI:10.15199/48.2017.12.50

Czytaj za darmo! »

Zastosowanie elektroniki, informatyki, automatyki oraz telekomunikacji najczęściej można spotkać w maszynach przystosowanych do technologii rolnictwa precyzyjnego, szczególnie w przypadku ochrony chemicznej i dokarmiania roślin [1,2,3,4]. Zabiegi ochrony roślin wymagają od operatora permanentnego skupienia uwagi i ciągłej kontroli pracy agregatu ciągnikowego. Bardzo pożądanym i dobrym rozwiązaniem z ergonomicznego oraz eksploatacyjnego punktu widzenia jest zastosowanie innowacyjnych rozwiązań sterowania pracą opryskiwacza [5]. Elektroniczna kontrola pracy i komputerowe sterowania parametrami i funkcjami opryskiwacza staje się coraz bardziej powszechne i technologicznie zaawansowane [3,5,6,7]. W przypadku zmiennego aplikowania środków ochrony roślin niezbędne jest szybkie wykonanie zmiany rodzaju końcówek rozpylających, które może być realizowane przy wykorzystaniu elektrozaworów lub zaworów pneumatycznych. Bardzo ważnym elementem w tym przypadku jest ograniczenie strat substancji czynnej związanych z wykonaniem w/w operacji w trakcie czynności ochrony chemicznej. Przedmiotowe straty wynikają z nakładania się sąsiednich powierzchni opryskanych cieczą roboczą na przejazdach równoległych, nawrotach, przeszkodach, krawędziach i klinach opryskiwanego pola [4,5]. Zastosowanie systemu do kontroli pracy sekcji belki polowej i zautomatyzowanego systemu dozowania cieczy roboczej przyczynia się zarówno do wzrostu wydajności i jakości wykonywanego procesu, jak też prowadzi do poprawy komfortu pracy operatora [3,8]. Precyzyjne zastosowanie środków ochrony roślin wymaga od układów sterujących pracą opryskiwacza minimalizacji wpływu błędu opóźnienia. Błąd opóźnienia wynika z wielu czynników, a w przypadku układów elektronicznych sterowanych przez komputer jego wartość jest proporcjonalna do złożoności przetwarzania programowego [4,9,10]. Rozpowszechnienie satelitarnych systemów nawigacyjnych i ciągłe doskonalenie technik wyznaczenia po[...]

Badanie topliwości popiołu metoda rurową jako przybliżona metoda określania składu biopaliw stałych DOI:10.15199/48.2017.12.52

Czytaj za darmo! »

Popiół jest odpadem powstającym podczas spalania każdego paliwa stałego. Zawartość popiołu to istotny parametr jakości paliwa, nie można go spalać w celu uzyskania ciepła, a ciepło jest potrzebne do jego powstania. Powstający w procesie spalania popiół można podzielić na część lotną (popiół lotny) unoszoną przez gazy i część nielotną (popiół denny) gromadzony i odprowadzany z dolnej części komory paleniskowej pieca [1]. Paliwa stałe obok substancji organicznych zawierają substancje mineralne. Zawartość metali alkalicznych oraz obecność chloru i siarki w spalanym materiale może być przyczyną tworzenia się szkodliwych osadów i korozji wysokotemperaturowej na powierzchniach grzewczych wnętrza kotła. Dla materiałów stosowanych do celów energetycznych zostały opracowane i wdrożone procedury techniczne pozwalające na określanie właściwości fizycznych takich jak zawartość: wilgoci, popiołu, części lotnych, oznaczenie ciepła spalania i wartości opałowej oraz oznaczenie charakterystycznych temperatur topliwości popiołu i właściwości chemicznych takich jak zawartości siarki (popiołowej i palnej), węgla, wodoru i azotu. Obecnie w energetyce cieplnej coraz powszechniej jest stosowana biomasa lignocelulozowa, zwykle w obrocie handlowym pod postacią granulowanego pelletu lub brykietu. Biomasa ta jest produkowana przemysłowo z różnych rodzajów roślin energetycznych [2]. W krajach Unii Europejskiej oraz Stanach Zjednoczonych dużą wagę przykłada się do opracowania metod wszechstronnych badania paliw spalanych w piecach. Przeprowadzone testy spalania mieszanki węgla z wybranymi rodzajami biomasy (5 i 15% udziału biomasy) potwierdzają, że skład chemiczny popiołu nie ulega istotnej zmianie, ze względu na znacznie niższą zawartość popiołu z biomasy w stosunku do węgla. Jednak niewielka różnica w składzie popiołu istotnie wpływa na obniżenie temperatury topliwości popiołu, co prowadzi do problemów eksploatacyjnych pracy kotła. Popioły z bioma[...]

Wydzielanie wyższych kwasów tłuszczowych z ubocznego produktu rafinacji olejów roślinnych (soapstock) DOI:10.15199/62.2018.3.9


  W ostatniej dekadzie obserwowano intensywny przyrost światowej produkcji olejów roślinnych. Jest to ściśle związane z większym zapotrzebowaniem konsumentów na oleje jadalne, jak również z rozwojem przemysłowej produkcji biodiesla1). Do produkcji olejów roślinnych na skalę przemysłową wykorzystuje się głównie metodę tłoczenia na gorąco i ekstrakcję oleju przy użyciu rozpuszczalnika. Tak uzyskany surowy olej musi zostać poddany rafinacji w celu usunięcia wyższych kwasów tłuszczowych (WKT), a także innych związków wpływających negatywnie na jakość produktu oraz zdro- Over the last decade it has been observed that the world production of plant oils has significantly increased. It is closely connected with the greater consumers demand for edible oils and with the development of the industrial production of biodiesel. In order to start the massproduction of plant oils, the producers use the method of hot pressing and extracting the oil with the aid of a solvent1). The raw oil which is obtained in this way has to undergo the process of refinement in order to remove long-chain fatty acids and other compounds which have a negative influence on the product quality and the consumers' health2). As the demand for plant oils grows, the amount of side products also increases. One of such substances is soapstock, which is formed in the process of the deacidification of plant oil with soda lye. That is why it is necessary to search for ways to use soapstock as well as for methods allowing to obtain from it more valuable compounds, which will make it possible to find the appropriate usage for such a large amount of generated waste. Soapstock is a mixture of lipids (fatty acids, glycerides 388 97/3(2018) Dr hab. inż. Paweł KIEŁBASA w roku 2000 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Produkcji i Energetyki Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja w Krakowie. W 2003 r. uzyskał stopień doktora nauk rolniczych, a w 2011 r. stopień doktora habili[...]

 Strona 1