Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Artur Biela"

Zasady ujawniania władającego w ewidencji gruntów i budynków DOI:10.15199/50.2018.3.3


  Wstęp Ewidencja gruntów i budynków gromadzi, aktualizuje oraz udostępnia informacje o gruntach, budynkach i lokalach (informacje przedmiotowe), ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami (informacje podmiotowe)1. Przepisy prawa geodezyjnego, wskazując na podmiot ewidencji, odsyłają do art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.i k., zgodnie z którym w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli, inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości; b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Podmiotem ewidencji jest więc osoba, organ lub jednostka organizacyjna posiadająca odpowiednie prawo do gruntów, budynków lub lokali. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków2 prawa te uwidacznia się na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych i umów zgłoszonych do ewidencji stosownie do art. 28 ust. 4 pkt 3 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Ustawa dokonuje podziału podmiotów ewidencji gruntów na trzy kategorie. Pierwszą stanowią właściciele nieruchomości, drugą władający, w których władaniu lub gospodarowaniu znajdują się nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego oraz trzecią, którymi są władający na zasadach samoistnego posiadania3. W drugiej z ww. kat[...]

Materialnoprawna podstawa odpowiedzialności dyscyplinarnej geodetów DOI:10.15199/50.2018.5.2


  Do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii niezbędne jest posiadanie uprawnień zawodowych. Szczególne znaczenie geodety w procesie inwestycyjnym oraz doniosłość prawna czynności z zakresu opisu nieruchomości powodują, że od geodetów uprawnionych wymaga się niezwykłej staranności w wykonywaniu swoich obowiązków. Zgodnie z art. 46 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne1 osoba wykonująca samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, jeżeli wykonuje swoje zadania z naruszeniem przepisów prawa, nie dochowując należytej staranności lub niezgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej. Należy rozróżnić odpowiedzialność dyscyplinarną - związaną z realizacją funkcji publicznych, od odpowiedzialności porządkowej - wynikającej z cech stosunku pracy i odpowiedzialności zawodowej - związanej z wykonywaniem odpowiedniego zawodu. W związku z tym, że gwarantowanie należytego wykonywania zawodów uznanych przez ustawodawcę za zawody zaufania publicznego w szerokim tego słowa znaczeniu2 wiąże się właśnie z odpowiedzialnością zawodową, to wydaje się, że w przypadku zawodu geodety tego typu odpowiedzialność (zawodowa, a nie dyscyplinarna) winna być wskazana przez ustawodawcę3. Mimo wskazanych wątpliwości, w dalszej części artykułu autor będzie posługiwał się określeniem ustawowym. Odpowiedzialność dyscyplinarną ponosi się za czyny związane z funkcjonowaniem właściwej organizacji publicznej4. Specyfika prawa dyscyplinarnego i rozproszony charakter jego źródeł utrudniają formułowanie twierdzeń o charakterze kategorycznym5. Odpowiedzialność dyscyplinarna ma charakter ustawowy, ustawa nie tylko ją przewiduje, ale określa też w odniesieniu do poszczególnych grup osób podstawowe jej wyznaczniki - nie ma jednak charakteru powszechnego, zakres podmiotowy zostaje ograniczony tylko do pewnych kategorii osób. Generalnie są to osoby pełniące ważne funkcje w państwie czy funkcj[...]

Czy geodeta, wchodząc na grunt bez zgody właściciela, narusza prawo? DOI:10.15199/50.2019.2.4


  Rozpatrując odpowiedzialność karną dowolnego czynu, należy w kolejności: wyodrębnić zachowanie, które będzie przedmiotem analizy, ustalić wstępną kwalifikację czynu - czyli ustalić, czy zachowanie to jest zgodne z typem czynu zabronionego z ustawy karnej - wykazać, czy doszło do realizacji wszystkich znamion opisanych w rozpatrywanej normie (w tym ocenić stronę podmiotową tj. umyślność bądź nieumyślność), na koniec zweryfikować, czy do czynu doszło w okolicznościach wyłączających winę lub karalność. W takiej konwencji poddany zostanie analizie czyn, jakim jest wykonywanie pomiaru terenowego na nieruchomości stanowiącej własność osoby trzeciej, bez jej zgody. Aby zachowanie stanowiło przedmiot zainteresowania prawa karnego, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy posiada ono łącznie następujące cechy: jest społecznie szkodliwe w stopniu wyższym niż znikomy, o ustawowych znamionach, bezprawne, zawinione i karalne lub jest społecznie szkodliwe, zabronione przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5000 złotych lub nagany. W pierwszym przypadku mielibyśmy do czynienia ze zbrodnią lub występkiem, w drugim - z wykroczeniem. Pojęcie czynu zabronionego zdefiniowane jest w art. 115 § 1 k.k.1 i oznacza zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że "nie całość zachowania człowieka w określonym czasie i przestrzeni oceniana jest jako «czyn zabroniony», a tylko fragmenty tego zachowania wyodrębnione znamionami czynności sprawczej"2. Aby stwierdzić, czy dane zachowanie człowieka stanowi czyn zabroniony, należy porównać cechy tego zachowania z zawartym w ustawie karnym opisem typu (wzorca) czynu zabronionego. Jeżeli w stanie faktycznym wystąpiły wszystkie elementy opisu składającego się na ujęty w ustawie wzorzec, to mamy do czynienia z czynem zabronionym3. Rozważmy więc następujący stan faktyczny: geodeta dokonuje pomi[...]

Oświadczenie składane przed geodetą w postępowaniach granicznych DOI:10.15199/50.2019.3.2


  WSTĘP Określenie w trybie pozasądowym zasięgu prawa własności przez wydzielenie z przestrzeni punktów i linii granicznych odbywa się na podstawie przepisów prawa geodezyjnego. W zależności od procedury, w jakiej to następuje, skutki prawne takiego "ustalenia" będą różne. Podstawową formą określenia prawnego zasięgu własności nieruchomości jest przeprowadzenie rozgraniczenia nieruchomości1. Składa się ono z reguły z dwóch stadiów: administracyjnego i sądowego2. Zasadniczy tryb rozgraniczenia normują przepisy rozdziału 6 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne3. Postępowanie to jest wszczynane na wniosek lub z urzędu, a organem je prowadzącym - właściwy miejscowo wójt (burmistrz, prezydent miasta) danej gminy. Koniecznych czynności w postępowaniu administracyjnym dokonuje upoważniony przez ten organ geodeta. O przebiegu granic decyduje przede wszystkim możliwość ustalenia granicy na podstawie znaków i śladów granicznych, map i innych dokumentów, w tym wymienionych w § 3 i 5 rozporządzenia w sprawie rozgraniczania nieruchomości4 oraz punktów osnowy geodezyjnej. Natomiast w razie sprzeczności lub braku jednoznaczności dowodów, geodeta nie może samodzielnie określić tego przebiegu, dając pierwszeństwo jednym dowodom przed drugimi. W takiej bowiem sytuacji o przebiegu granicy decyduje zgodne oświadczenie stron albo ugoda stron5. Należy zwrócić uwagę, że zawarte w ugodzie porozumienie co do istniejącego między stronami stosunku prawnego również 1 Pojęcia "granica nieruchomości" oraz "granica działki ewidencyjnej" będą w niniejszym tekście stosowane zamienne, gdyż w zakresie poruszanego tematu różnice pomiędzy tymi terminami są bez znaczenia. 2 W. Jarzębowski. "Cywilistyczne problemy postępowania rozgraniczeniowego w związku z wejściem w życie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne". Nowe Prawo 1990, nr 7-9, poz. 17. 3 Ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz.U. 1989 Nr 30, poz. 163 (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2101), [dalej: p.g.i[...]

Oświadczenie składane przed geodetą w postępowaniach granicznych - cd. DOI:10.15199/50.2019.4.2


  Zdarza się, że po złożeniu oświadczenia na właściwym formularzu w obecności wykonawcy geodezyjnego, oświadczający chcieliby się uchylić od skutków tak złożonego oświadczenia. Najczęściej ma to miejsce wtedy, kiedy obliczona na podstawie tak ustalonej granicy powierzchnia działki jest mniejsza od oczekiwanej. Jako przyczynę wskazują również, że "się rozmyślili" lub "pomylili", wobec czego wnoszą o "unieważnienie" tak ustalonych granic. Żądanie takie należy rozpatrywać w dwóch aspektach - rodzaju takiego oświadczenia w zależności od skutku, jaki wywiera (materialny i procesowy) oraz wad oświadczenia woli. W przypadku zawartej ugody uchylenie się od skutków prawnych, jakie ona wywołuje, może wystąpić wyłącznie na podstawie kodeksu cywilnego w postępowaniu przed sądem powszechnym47. Pozostaje to więc poza kompetencją organu prowadzącego postępowanie oraz geodety, dlatego też okoliczności, w jakich jest to możliwe, nie będą przedmiotem niniejszego opracowania. Jeżeli rozgraniczenie zostało przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym (przez wydanie decyzji na podstawie zgodnego oświadczenia stron), wówczas może nastąpić sytuacja, kiedy osoba, która złożyła podpis na protokole granicznym, zwraca się do geodety (lub bezpośrednio do organu) z żądaniem "wycofania" lub "zmiany" swojego oświadczenia. W takiej sytuacji powstaje pytanie, czy geodeta może powtórzyć czynności i sporządzić nowy protokół graniczny? Oświadczenie składane jest w celu wywarcia określonego skutku. Ze względu na okoliczności, w jakich jest składane oraz efekt, jaki wywołuje, możemy rozróżnić oświadczenia procesowe - składane na potrzeby postępowania sądowego/administracyjnego oraz materialne - wywołujące skutek prawny materialny samodzielnie. Nie jest to podział rozłączny, wiele z oświadczeń wywiera, zarówno skutek procesowy, jak i materialny. Skutki materialne powodowane przez czynności procesowe mają jednak charakter wtórny, zaś ich wystąpienie zależy od spełnie[...]

 Strona 1