Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Izabela Kowalska"

Zastosowanie zintegrowanego systemu ultrafiltracji i wymiany jonowej do oczyszczania ścieków z produkcji środków czystości


  Określono skuteczność oczyszczania ścieków z produkcji środków czystości w zintegrowanym układzie oczyszczania łączącym ultrafiltrację i wymianę jonową. Badania zrealizowano na ceramicznym module o granicznej rozdzielczości 5 kDa oraz makroporowatych i żelowych żywicach jonowymiennych. Szczególnie efektywny okazał się zintegrowany układ oczyszczania z makroporowatą magnetyczną żywicą MIEX. Uzyskano obniżenie stężenia anionowych substancji powierzchniowo czynnych i związków organicznych na poziomie 97% i 82%. Proces regeneracji wysyconych żywic jonowymiennych pozwolił na ich wielokrotne wykorzystanie w zintegrowanym układzie oczyszczania. Three com. ion-exchange resins were used to remove anionic surfactants, org. matter and dyes from surfactantscontg. wastewaters treated previously by ultrafiltration through a ceramic module (cut-off of 5 kDa). The most effective was a macropourous strong base resin. The removal of surfactants and org. matter amounted to 97% and 82%, resp. The spent resins were regenerated by an alk. treatment and recycled. Politechnika Wrocławska Izabela Kowalska* Zastosowanie zintegrowanego systemu ultrafiltracji i wymiany jonowej do oczyszczania ścieków z produkcji środków czystości Use of an integrated system combining ultrafiltration and ion exchange for detergent wastewater treatment Wydział Inżynierii Środowiska, Instytut Inżynierii Ochrony Środowiska, Wybrzeże S. Wyspiańskiego 27, 50-370 Wrocław, tel.: (71) 320-36-39, fax: (71) 328-29-80, e-mail: izabela.kowalska@pwr.wroc.pl Dr inż. Izabela KOWALSKA w roku 2000 ukończyła studia na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Wrocławskiej. Pracuje jako adiunkt w Instytucie Inżynierii Ochrony Środowiska tej uczelni. Specjalność - systemy ochrony wód i gleby; zastosowanie procesów membranowych do oczyszczania wód i ścieków. * Adres do korespondencji: Rosnącą liczbę aplikacji technologii membranowych w wielu gałęziach przemysłowych, szczególni[...]

Separacja kationowych substancji powierzchniowo czynnych w ciśnieniowych procesach membranowych DOI:10.15199/62.2018.9.12


  Substancje powierzchniowo czynne (SPC, surfaktanty) ze względu na swoją amfifilową budowę wykazują wiele cech użytkowych, takich jak właściwości myjące, dyspergujące, emulgujące, zwilżające, zmiękczające i biobójcze. Z tego względu związki te są stosowane w wielu gałęziach gospodarki. Główni odbiorcy surfaktantów to przemył kosmetyczny, farbiarski, włókienniczy, budowlany, petrochemiczny i górniczy1-3). Aplikacje surfaktantów obejmują także produkcję żywności i leków oraz środków ochrony roślin. Ze względu na jonowy charakter surfaktantów, dzieli się je na substancje anionowe, kationowe, niejonowe i amfoteryczne. Surfaktantami katio-nowymi (KSPC) o największym znaczeniu gospodarczym są czwartorzędowe sole amoniowe QAC (quaternary amonium compounds). Zawierają one w swojej strukturze co najmniej jeden łańcuch węglowodorowy połączony z dodatnio naładowanym atomem azotu oraz inne grupy alkilowe (metylowe lub benzylowe) będące podstawnikami4). Z uwagi na dodatni ładunek grupy hydrofilowej QAC są stosowane jako środki biobójcze (dezynfektanty, konserwanty), a także jako środki zmiękczające i antystatyczne (w tym przypadku stosowane są esterquaty). QAC wykazują działanie toksyczne zarówno wobec bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych, a także wobec grzybów i pierwotniaków5). Po przedostaniu się do środowiska naturalnego ZPC ograniczają dyfuzję tlenu z atmosfery do wód i gleby, co powoduje ograniczenie zdolności samooczyszczania się tych środowisk. Zatem surfaktanty kationowe są szczególnie niebezpieczne dla odbiorników naturalnych i konieczne jest wdrażanie efektywnych metod separacji tych substancji ze strumieni ścieków procesowych już na terenie przedsiębiorstw stosujących je w ciągach technologicznych. W ściekach pochodzących z zakładów produkujących środki kosmetyczne i detergenty6) stężenie surfaktantów może sięgać kilku tysięcy mg/dm3. Z kolei w ściekach pochodzących z pralni7) ich zawartość może przekraczać 300 mg/dm3. W [...]

 Strona 1