Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Marian Banaś"

Laboratory studies on concentration relationship of suspension turbidity Badania laboratoryjne zależności mętności zawiesin od ich stężenia DOI:10.15199/62.2016.8.4


  Silty clay, white clay, dolomite and poly(vinyl chloride) fines were suspended in water and studied for turbidity at varying mass concn. by visible or IR light scattering. The method showed some advantages when compared with data of mass content of solid particles by filtering and weighing. Wskaźnik mętności wykorzystano zamiast stężenia masowego do określenia miary ładunku fazy stałej w zawiesinach. Przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych ukazując zależności pomiędzy wskaźnikiem mętności a stężeniem masowych dla czterech różnych zawiesin oraz dwóch różnych sposobów pomiarów mętności (w świetle widzialnym oraz podczerwieni). Przedstawiono zalety mętności w porównaniu ze stężeniem masowym, oraz problemy i niejednoznaczności jej użycia wobec fizycznej natury rozpraszania światła na cząstkach stałych. Mętność ciekłych układów wielofazowych (zawiesin) jest spowodowana rozpraszaniem promieniowania przez obiekty o rozmiarach nano- i mikrometrycznych. W zawiesinach obiektami tymi są cząstki fazy stałej o różnym rozdrobnieniu. Ilościowo ujęta miara tego rozproszenia, czyli wskaźnik mętności, jest bardzo czułym wskaźnikiem obecności już niewielkich zawartości cząstek fazy stałej zawiesiny i jako taka świetnie się nadaje do detekcji takich cząstek w zakresie bardzo małych ich stężeń, dla których oznaczenie ich zawartości technikami klasycznymi (np. wagowymi metodą sączkową) z powodów metrologicznych byłoby albo bardzo żmudne i obarczone dużymi błędami, albo wprost niemożliwe1, 2). W przypadku procesów uzdatniania wód przeznaczonych do celów komunalnych (w tym do spożycia), drobnouziarniona faza stała oprócz obniżania walorów estetycznych wody spożywczej stanowi potencjalne (i często rzeczywiste) zagrożenie mikrobiologiczne, gdyż faza ta trudno sedymentuje lub wręcz nie sedymentuje, a powierzchnia jej cząstek stanowi bardzo dobre siedlisko bytowania mikroorganizmów,również tych szkodliwych i niebezpiecznych (bakterie, pierwotniaki[...]

Rozbudowa struktury flokuł przy koagulacji zawiesin drobnoziarnistych DOI:10.15199/62.2017.8.4


  Usuwanie drobnouziarnionej fazy stałej jest jednym z podstawowych procesów realizowanych przy uzdatnianiu wody do celów komunalnych, zarówno z powodów estetycznych, jak i sanitarnych. Stosuje się do tego sedymentację poprzedzoną koagulacją, a czasem flokulacją. Powstające w procesie koagulacji (najczęściej wg mechanizmu koagulacji ścinającej poprzez mieszanie) większe cząstki mają rozbudowaną, nieziarnistą strukturę i wykazują bardzo małą trwałość. O ich rozmiarze decydują warunki hydrodynamiczne procesu koagulacji. Sedymentacyjna separacja wymaga, aby cząstki miały jak największy rozmiar, który determinuje prędkość ich opadania i efektywność sedymentacji. Stąd potrzeba zapewnienia takich warunków procesu, aby powstawały jak największe kłaczki. Drobnouziarniona faza stała stanowi częsty składnik zanieczyszczeń wód powierzchniowych. Usuwanie tego rodzajów zanieczyszczeń jest szczególnie istotne w przypadku wykorzystywania rzek i zbiorników wodnych do zaopatrzenia ludności w wodę do celów sanitarnych. Jest to nie tylko kwestia właściwości estetycznych wody (przejrzystości)i organoleptycznych (smak lub zapach niesiony przez osad), ale nawet sanitarnych, gdyż duża powierzchnia ziaren osadu jest doskonałym siedliskiem dla bytowania i namnażania różnego rodzaju organizmów potencjalnie szkodliwych lub niebezpiecznych dla zdrowia. Stąd ostre wymagania prawne stosownych władz administracyjnych (w Polsce Ministerstwo Zdrowia), które odnoszą się również do zawartości części mechanicznych. Rozporządzenie1) wymaga, aby mętność wody przeznaczonej do zaopatrzenia ludności była nie większa niż 1 NTU. Usunięcie drobnouziarnionych frakcji zanieczyszczeń mechanicznych o uziarnieniu semikoloidalnym i koloidalnym jest realizowane w procesach koagulacji (czasami wspomaganych flokulacją), a następnie sedymentacji i filtracji. Proces koagulacji jest realizowany w dwu etapach. Pierwszym z nich jest mieszanie szybkie, mające na celu rozprowadzenie odczy[...]

Laboratoryjne badania sedymentacji wielostrumieniowej zawiesin nieziarnistych DOI:10.15199/62.2018.9.3


  W prawie wszystkich procesach technologicznych, gdzie występuje przetwarzanie drobnouziarnionych układów dyspersyjnych z wodą jako fazą rozpraszającą (zawiesin) do rozdziału faz wykorzystuje się proces sedymentacji. Jest on bardzo atrakcyjny energetycznie, gdyż energia potrzebna do jego realizacji to energia grawitacji. Jednakże proces jest bardzo powolny i wykorzystuje się różne techniki jego intensyfikacji. Z nich warto wymienić grupę metod, w których to nie pojedyncza cząstka, ale grupa cząstek o większej masie opada z większą prędkością. Są to klasyczne techniki koagulacyjne inicjowane dodatkiem koagulantów, koagulacja elektromagnetyczna i autokoagulacja. Równie ważną grupę metod intensyfikacji sedymentacji stanowi flokulacja. Metody te jednak zakładają dodatek specjalnych związków chemicznych do sedymentującej zawiesiny. W sytuacji, gdy z powodów procesowych lub zdrowotnych taki dodatek byłby niepożądany, atrakcyjnym staje się wykorzystanie sedymentacji wielostrumieniowej nie wymagającej dodatków czynników chemicznych, a jedynie odpowiedniej konstrukcji urządzenia sedymentacyjnego (zwiększenia powierzchni sedymentacji)1). W przypadku zawiesin ziarnistych, pochodzących głównie z procesów rozdrabniania, sedymentacja wielostrumieniowa została dobrze rozpoznana teoretycznie i z powodzeniem zastosowana w praktyce2, 3). Jednakże produkty procesów o charakterze scalania, takie jak biologiczny rozrost mikroorganizmów lub koagulacyjna i flokulacyjna agregacja cząstek, prowadzą do powstawania rozbudowanych cząstek o mało zwartej strukturze, sedymentujących w odmienny sposób niż cząstki ziarniste4). Zawiesiny zawierające takie właśnie cząstki to zawiesiny nieziarniste, które są produktem np. w procesach uzdatnia wody, gdzie przez koagulację usuwane są bardzo drobne cząstki mineralne. Konieczność bardzo dokładnego klarowania takich zawiesin (do poziomu mętności najwyżej 1 NTU) wynika z wymagań Ministerstwa Zdrowia odnośnie wody przezna[...]

 Strona 1