Wyniki 1-10 spośród 13 dla zapytania: authorDesc:"Wioletta Bogusz-Kaliś"

Znakowanie produktów mlecznych

Czytaj za darmo! »

Etykieta jest dla konsumenta podstawowym i najważniejszym źródłem informacji o produkcie. Prawidłowe oznakowanie produktu spożywczego wymaga jednoczesnego uwzględnienia wielu aktów prawnych obowiązujących zarówno w Polsce, jak i Unii Europejskiej. Znakowanie musi być zrozumiałe dla konsumenta, podane w języku polskim, w sposób trwały i nieusuwalny, a informacje dodatkowe nie mogą przysłaniać informacji podstawowych. Oznakowanie nie może wprowadzać w błąd, przypisywać środkowi spożywczemu właściwości, których nie posiada oraz właściwości zapobiegania lub leczenia chorób. Produkty mleczne należą do podstawowych składników codziennej diety, zatem konsumenci każdego dnia mają do czynienia z informacjami zamieszczonymi na opakowaniach tych produktów. Do podstawowych informacji wymaganych na opakowaniu, należą:  nazwa środka spożywczego (rodzajowa i handlowa),  dane dotyczące składników występujących w środku spożywczym,  data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia,  warunki przechowywania,  zawartość netto lub liczba sztuk w opakowanym środku spożywczym,  oznaczenie partii produkcyjnej oraz klasy jakości handlowej, jeśli została ona ustalona, w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych,  sposób przygotowania lub stosowania, jeśli brak tej informacji mógłby spowodować niewłaściwe postępowanie ze środkiem spożywczym,  dane identyfikujące producenta lub wprowadzającego do obrotu,  miejsce lub źródło pochodzenia, gdy brak tej informacji mógłby wprowadzać w błąd. NAZWA PRODUKTU Nazwa produktu powinna odpowiadać nazwie ustalonej w przepisach prawa dla danego rodzaju środka spożywczego, a w przypadku jej braku powinna być nazwą zwyczajową lub opisową albo nazwą sposobu użycia, aby umożliwić konsumentowi odróżnienie tego środka spożywczego od innych produktów. Ponadto nazwa środka s[...]

Substancje dodatkowe i aromaty zmiany w znakowaniu żywności


  Zgodnie z wymaganiami przepisów prawnych, etykieta produktu powinna zawierać informacje nt. znajdujących się w nim substancji dodatkowych oraz aromatów. Podawanie wszystkich substancji dodatkowych w składzie produktu jest jedną z obowiązkowych informacji na etykiecie. Zmieniona w 2010 r. ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia wnosi zmiany w przepisach prawnych dotyczących znakowania żywności w zakresie produktów zawierających substancje dodatkowe i aromaty. Ustawa wdraża tzw. pakiet rozporządzeń unijnych z 2008 r., na który składają się rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008, 1331/2008, 1334/2008 oraz 1332/2008. Zmiany w przepisach prawnych dotyczących znakowania produktów zawierających substancje dodatkowe obowiązują od 20 stycznia 2010 r., natomiast produktów zawierających aromaty - od 20 stycznia 2011 r. Zgodnie z zapisami art. 4.2 ustawy z 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia opakowania środków spożywczych lub etykiety zawierające oznakowanie niespełniające wymagań określonych w przepisach ustawy, wyprodukowane i wprowadzone do obrotu lub przeznaczone do wprowadzenia do obrotu przed datą wejścia w życie ustawy, mogą być stosowane nie dłużej niż przez 24 miesiące od wejścia w życie ustawy. DOZWOLONE DO STOSOWANIA substancje dodatkowe i aromaty Od wejścia w życie ustawy z 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 21 poz. 105) przestały obowiązywać zapisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 18 września 2008 r. w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych (DzU nr 177, poz. 1094), które są zawarte w rozporządzeniu unijnym (WE) 1333/2008 z 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności. Rozporządzenie to nie obowiązuje w zakresie treści, obowiązują jednak załączniki do niego, do czasu wejścia w życie załączników nr II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008, co przewidziane jest n[...]

Znakowanie mięsa i jego przetworów wymagania przepisów prawnych


  Na półkach sklepowych czy innych miejscach dystrybucji, np. targowiskach, można spotkać mięso świeże, schłodzone oraz niekiedy mrożone, a ponadto wszelakie przetwory mięsne, czyli doprawione lub zamarynowane mięso, gotowe do spożycia po obróbce termicznej, pasztety, konserwy, hamburgery, a także wędliny: kiełbasy drobno, średnio i grubo rozdrobnione, kiełbasy homogenizowane, grillowe, podrobowe i wędzonki. Mogą być one sprzedawane bez opakowania lub zapakowane. Brak jest aktu prawnego, który w jednym dokumencie zbierałby wszystkie wymagania prawne dotyczące oznakowania mięsa i jego przetworów. Wymagania w zakresie znakowania mięsa wołowego i produktów z mięsa wołowego, a także mięsa pochodzącego z drobiu, zawarte są w rozporządzeniach Unii Europejskiej. Wszystkie inne rodzaje mięsa i jego przetwory podlegają ogólnym wymaganiom dotyczącym znakowania żywności oraz szczegółowym przepisom zawartym w rozporządzeniu w sprawie znakowania żywności. W zależności od formy ich sprzedaży konsumentowi finalnemu (luzem czy zapakowane mięso i przetwory mięsne), zapisy rozporządzenia w sprawie znakowania żywności określają szczegółowe wymagania dotyczące ich oznakowania. Zgodnie z zapisami ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (DzU nr 171 poz. 1225 ze zm.), wszystkie środki spożywcze (a zatem także mięso i jego przetwory) wprowadzane do obrotu powinny być oznakowane. Oznakowanie musi być czytelne, trwałe i nieusuwalne. Musi być umieszczone w widocznym miejscu, nie może być w żaden sposób ukryte, zasłonięte lub przysłonięte innymi nadrukami czy obrazkami. Na oznakowanie składają się wszystkie napisy, elementy graficzne, symbole, znaki towarowe, które dotyczą produktu i znajdują się na etykiecie lub opakowaniu, ale także na ulotce lub dokumentach, które dotyczą tego produktu. Środki spożywcze wprowadzane do obrotu na polski rynek muszą być oznakowane w języku polskim, a dodatkowo mogą być oznakowane w innym język[...]

Jak powinno być oznakowane piwo?


  W branży piwowarskiej toczy się spór, czy zapis "piwo niepasteryzowane" nie wprowadza konsumenta w błąd, jeśli piwo to było poddawane procesowi filtracji, dzięki któremu uzyskuje się przedłużenie trwałości piwa. Zdaniem jednych jest to wprowadzanie w błąd konsumentów, zdaniem innych - nie, gdyż obróbka przez filtrację jest łagodniejsza niż pasteryzacja. A co na to przepisy prawne? Kto ma rację? Prawo nie jest niestety jednoznaczne. Na pewno rozwiałby wątpliwość napis "piwo nieutrwalone", ale czy można byłoby go wykorzystać marketingowo, tak jak to się dzieje w przypadku "piwa niepasteryzowanego", które cieszy się opinią bardziej wartościowego, a więc i bardziej poszukiwanego? (red.) Po ukazaniu się w minionym roku wyników kontroli jakości handlowej i oznakowania piwa, przeprowadzonych przez Inspekcję Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, w prasie pojawiły się dziesiątki artykułów mówiących o tym, że "co czwarte piwo jest złe i nie powinno trafić do konsumenta", a producenci bronili się mówiąc, że "po wycofaniu w 2006 r. polskiej normy piwnej na rynku panuje pewna dowolność... i że... obecne uregulowania prawne nie stanowią, co powinno być zamieszczone na etykiecie piwa". W niniejszym artykule przedstawiono wymagania ujęte w przepisach prawnych dotyczących znakowania piwa. Piwo jest środkiem spożywczym (żywnością) i jego oznakowanie podlega wymaganiom przepisów prawa żywnościowego. Opracowując etykietę, należy wziąć pod uwagę wymagania wielu aktów prawnych, zarówno krajowych, jak i obowiązujących w Unii Europejskiej. Przede wszystkim należy uwzględnić zapisy: ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych, krajowe i unijne przepisy dotyczące substancji dodatkowych. Należy także pamiętać o zapisach ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, a także zapisach ustawy i rozporządzeń dotyczących towarów paczkowanych. Przede wsz[...]

Nowe składniki żywności przegląd decyzji Komisji Europejskiej. Cz. I


  Dzięki postępowi nauki i technologii, na rynku pojawiają się wciąż nowe produkty spożywcze. Nowe produkty lub nowe składniki żywności to tzw. nowa żywność (novel food). Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 jest ona definiowana jako żywność i składniki żywności, które nie były stosowane w znacznym stopniu w celu żywienia ludzi w krajach członkowskich Unii Europejskiej przed 15 maja 1997 r. To data umowna - data wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności. Rozporządzenie (WE) nr 258/97 nie ma zastosowania do substancji dodatkowych, aromatów i rozpuszczalników ekstrakcyjnych. Nie dotyczy również żywności GMO. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 wyodrębnione zostały cztery kategorie nowej żywności: żywność i składniki „„ żywności o nowej lub celowo zmodyfikowanej podstawowej strukturze molekularnej; „„żywność i składniki żywności składające się lub wyekstrahowane z drobnoustrojów, grzybów lub wodorostów; „„żywność i składniki żywności składające się lub wyekstrahowane z roślin i składniki pochodzące od zwierząt, z wyjątkiem żywności i składników żywności uzyskanych tradycyjnymi metodami wytwórczo-hodowlanymi, o których wiadomo, że są bezpieczne dla zdrowia; „„żywność i składniki żywności, które zostały poddane procesowi wytwórczemu obecnie nie będącemu w użyciu, w efekcie którego powstają istotne zmiany w składzie lub strukturze żywności albo jej składników, co z kolei ma wpływ na ich wartość odżywczą, metabolizm i poziom niepożądanych substancji. Aby nowa żywność znalazła się na rynku, musi przejść skomplikowaną i niekiedy długotrwałą procedurę oceny bezpieczeństwa zgodnie z warunkami określonymi w wymienionym rozporządzeniu (WE) nr 258/97. W Unii Europejskiej już od kilku lat trwają prace nad zmianą tego rozporządzenia. Mają one służyć uproszczeniu prawodawstwa i pr[...]

Nowe składniki żywności przegląd decyzji Komisji Europejskiej. Cz. II


  Produkty wprowadzane do obrotu jako nowa żywność muszą uzyskać decyzję Komisji Europejskiej. Zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z 27 stycznia 1997 r. dotyczącym nowej żywności i nowych składników żywności, tylko wydanie decyzji Komisji Europejskiej zezwalającej na wprowadzenie do obrotu konkretnego produktu bądź składnika upoważnia przedsiębiorcę do sprzedaży nowej żywności lub nowego składnika żywności we Wspólnocie. Wydanie decyzji poprzedza się postępowaniem niezbędnym do stwierdzenia, że nie stanowi ona zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka oraz środowiska. Prace nad zmianą rozporządzenia (WE) nr 258/97 zmierzają do uproszczenia procedur dopuszczania nowej żywności na rynek. Projekt rozporządzenia wprowadza zapisy o przejściu na procedurę scentralizowaną w UE co oznacza, że wszystkie wnioski dotyczące zatwierdzenia nowej żywności będą przedkładane Komisji, a następnie przekazywane do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), który dokona oceny bezpieczeństwa. Komisja będzie prowadziła wspólnotowy wykaz nowej żywności, na którą wydano zezwolenie. Jedynie nowa żywność, którą włączono do wspólnotowego wykazu będzie mogła być wprowadzona do obrotu. Ponadto będzie prowadzony wykaz tradycyjnej żywności z krajów trzecich. Zostanie natomiast wyeliminowana procedura notyfikacyjna. W części I artykułu (nr 5/2011) omówiono pierwszą część nowych składników żywności dopuszczonych do obrotu decyzjami Komisji Europejskiej, a także decyzję zatwierdzającą użycie nowego procesu technologicznego oraz decyzje, które nie zezwoliły na wprowadzenie do obrotu trzech nowych składników. W części II artykułu omówiono pozostałe nowe składniki żywności, na które zostały wydane decyzje pozytywne. POZOSTAŁE NOWE SKŁADNIKI dopuszczone do stosowania w żywności Olej z zarodków kukurydzy o wysokiej zawartości substancji niezmydlających się - został dopuszczony do stosowania w sup[...]

Nowe wymagania w znakowaniu żywności


  12 grudnia 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (…). Rozporządzenie to wprowadza zmiany w znakowaniu środków spożywczych. Jego zapisy mają być stosowane od 13 grudnia 2014 r., oprócz wymagań co do obowiązkowego znakowania wartością odżywczą, które mają być stosowane od 13 grudnia 2016 r. Zostały określone długie okresy przejściowe, tak więc producenci mają jeszcze kilka lat na dostosowanie swoich etykiet do nowych wymagań. Rozporządzenie jest wiążące i musi być bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Nowy akt prawny dotyczący znakowania żywności nosi tytuł rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji nt. żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004. Przede wszystkim rozporządzenie to łączy w jednym akcie wymagania dotyczące znakowania, zawarte w dwóch najważniejszych dyrektywach: 2000/13/WE w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych oraz dyrektywy 90/496/ /EWG w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych. Większość zapisów dyrektywy 2000/13/WE pochodzi z 1978 r. a dyrektywy 90/496/EWG - z 1990 r., zatem konieczna była aktualizacja tych przepisów. Nowe rozporządzenie nie wprowadza radykalnych zmian w zakresie znakowania żywności, większość wymagań pozostaje niezmieniona. Jednak najważniejszą zmianą jest wprowadzenie obowiązku znakowania środków spożywczych wartością odżywczą. Ogólne wymagania dotyczące etykietowania uzupełniono o wiele[...]

Mięso i przetwory nowe wymagania w znakowaniu


  Generalną zasadą prawa żywnościowego jest zapewnienie konsumentom podstawy do dokonywania świadomych wyborów dotyczących spożywanej przez nich żywności i uniemożliwienie działań, które mogłyby wprowadzać w błąd konsumenta. Nowe rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (…), doprecyzowuje dotychczas obowiązujące zasady znakowania środków spożywczych. Wprowadza też nowe wymagania m.in. odnośnie do obowiązku podawania informacji o wartości odżywczej. Uznano, że podawanie informacji o wartości odżywczej jest jedną z ważnych metod informowania konsumentów o składzie środków spożywczych i ułatwia im dokonywanie świadomych wyborów. Dla branży przemysłu mięsnego rozporządzenie (UE) nr 1169/2011, poza obowiązkami dotyczącymi wszystkich branż, wprowadza również dodatkowe wymagania dotyczące znakowania mięsa i jego przetworów. Omawiając nowe przepisy należy wspomnieć, iż po ponad dwóch latach oczekiwania pojawił się unijny wykaz dodatków do żywności. Zostało również zmienione rozporządzenie (WE) nr 853/2004 w odniesieniu do mrożonej żywności. Obecnie trwają prace nad zmianą przepisów krajowych dotyczących znakowania środków spożywczych. OBOWIĄZKOWE INFORMACJE na etykiecie Każdy środek spożywczy wprowadzany do obrotu z przeznaczeniem dla konsumenta finalnego lub do zakładów żywienia zbiorowego musi zawierać informacje na temat żywności, które są określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011. W rozporządzeniu podano wykaz wszystkich obowiązkowych informacji, które powinny być przekazywane konsumentowi. Zostały one zaprezentowane w artykule pt. "Nowe wymagania w znakowaniu żywności", nr 1/2012 "Przemysłu Spożywczego", podano również wymagany rozmiar czcionki dla obowiązkowych informacji drukowanych na etykiecie. Nowym wymaganiem w przypadku zamrożonego mięsa, zamrożonych surowych wyrob[...]

Oznakowanie soków, nektarów, napojów w świetle zmieniającego się prawa


  Soki, nektary, napoje podlegają ogólnym wymaganiom dotyczącym znakowania, zawartym w ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz w ustawie o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Jak każdy środek spożywczy przeznaczony dla konsumenta finalnego, muszą być oznakowane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych. Przy oznakowaniu soków i nektarów należy zwrócić uwagę na szczegółowe przepisy, które dotyczą tylko tej branży, oraz na wiele innych wymagań mających zastosowanie w określonych sytuacjach, np. jeśli do napoju została dodana substancja słodząca. Wymieniając etykiety należy uwzględnić zapisy nowego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (…) i wybrać punkty, które dotyczą produktów tej kategorii i są odmienne od dotychczas obowiązujących. PODSTAWOWE WYMAGANIA Jak każdy środek spożywczy opakowany, przeznaczony dla konsumenta finalnego, soki, nektary czy napoje powinny zawierać podstawowe, wymagane w oznakowaniu informacje, m.in.: ??nazwę środka spożywczego, ??wykaz składników występujących w środku spożywczym, ??datę minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia, ??dane identyfikujące osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która produkuje lub paczkuje środki spożywcze lub wprowadza je do obrotu, ??miejsce lub źródło pochodzeniu, w przypadku gdy brak tej informacji mógłby wprowadzać w błąd, ??zawartość netto, ??warunki przechowywania, jeżeli oznakowanie zawiera informację o terminie przydatności do spożycia oraz w przypadku, gdy jakość środka spożywczego w istotny sposób zależy od warunków jego przechowywania, ??oznaczenie partii produkcyjnej. Wytyczne te zawarte są w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków [...]

Alergeny obowiązkowa informacja na opakowaniach produktów spożywczych


  Informacja o występujących w produkcie żywnościowym składnikach alergennych jest bardzo ważna dla chorych na celiakię czy osób uczulonych na określone składniki żywności. Szczególnie ważne jest umieszczenie tej informacji na produktach, w których nie spodziewamy się alergenów, np. białka sojowego w pasztecie, skrobi pszennej w cukierkach karmelkach (aby się nie sklejały), laktozy i białek serwatkowych (które pochodzą z mleka) w chipsach, lizozymu z jaj w serze żółtym … Im produkty są bardziej przetworzone, tym więcej mogą zawierać składników będących substancjami alergennymi. Prawo żywnościowe określa listę składników alergennych o naukowo udowodnionym działaniu alergizującym i nakłada na producentów obowiązek odpowiedniego deklarowania ich na etykietach produktów spożywczych. Zatajenie tej informacji może mieć niekorzystne skutki zdrowotne dla osób uczulonych. Zdarzają się też odosobnione przypadki śmiertelne. Właściwa informacja na etykiecie umożliwia konsumentom, zwłaszcza osobom cierpiącym na alergie lub nietolerancje pokarmowe, dokonywanie świadomych, bezpiecznych dla nich wyborów. Brak lub niewłaściwa informacja o alergenach na etykiecie produktu żywnościowego może być również przyczyną kwestionowania produktu przez organy kontrolujące i skutkować nałożeniem kary na przedsiębiorcę. ALERGIA I JEJ OBJAWY Alergia pokarmowa jest definiowana jako nieprawidłowa, immunologiczna odpowiedź organizmu po spożyciu pokarmów lub substancji dodawanych do żywności, wywołująca objawy kliniczne o charakterze narządowym i układowym. Alergenem pokarmowym jest każdy składnik lub składniki pożywienia wywołujące reakcję nadwrażliwości ze strony układu pokarmowego. Alergeny pokarmowe, w odróżnieniu od alergenów wziewnych, nie zostały dotychczas dostatecznie poznane. Już niewielka ilość alergenu może zainicjować wywołanie reakcji organizmu u osób uczulonych, której skutki mogą okazać się niebezpieczne dla zdrowia lub nawet życia. Al[...]

 Strona 1  Następna strona »