Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"TOMASZ MAJEWSKI"

Badania procesów sferoidyzacji plazmowej mieszanek proszkowych W-Re-Ni i W-Re-Ni-Fe

Czytaj za darmo! »

Kształt cząstek proszków jest jednym z ważniejszych czynników wpływających na ich właściwości techniczne, które mają duże znaczenie w procesach wytwarzania części maszyn za pomocą metalurgii proszków [1]. Wiele metod ich wytwarzania (np. redukcja tlenków, rozpylanie, mielenie, parowanie i kondensacja) umożliwia otrzymywanie proszków o złożonym kształcie cząstek i rozwiniętej powierzchni. Takie materiały charakteryzują się zazwyczaj małą gęstością nasypową i zagęszczalnością, co w konsekwencji znacząco wpływa na właściwości gotowego spieku [2]. Wykonanie proszku o sferycznym kształcie cząstek poprawia w wielu przypadkach te właściwości. Stosuje się wiele metod pozwalających uzyskać proszek o takiej morfologii cząstek. Należą do nich między innymi: rozpylanie cieczą lub gazem, granulacja z wykorzystaniem siły odśrodkowej, rozpylanie wirującą elektrodą [2]. Ponadto w procesach wytwarzania proszków spotyka się różne procesy określane mianem sferoidyzacji (sferoidyzacja plazmowa, sferoidyzacja w płomieniu gazów). Stosuje się je wówczas, gdy istnieje konieczność zmiany kształtu i/lub wielkości cząstek (szczególnie w zastosowaniu do materiałów wysokotopliwych). Zaletami proszków wytworzonych w wyniku sferoidyzacji są [3, 4]: -- duża jednorodność składu chemicznego, -- duża czystość (niewielka ilość wtrąceń niemetalicznych), -- możliwość kontroli kształtu, wielkości i struktury cząstek, -- wysoka zagęszczalność. Stosuje się je w takich metodach wytwarzania, jak np. HIP i MIM. W procesach wytwarzania proszków metali wysokotopliwych, takich jak wolfram i ren, stosuje się w większości przypadków metodę redukcji. Proszek wolframu otrzymuje się przez redukcję jego tlenków, natomiast proszek renu wytwarzany jest na przykład metodą redukcji nadrenianów. Proszki wymienionych metali charakteryzują się nieregularnym kształtem cząstek (rozwiniętą powierzchnią), a ponadto dużą twardością i stosunkowo małą zagęszczalnością. Zwiększenie tego ost[...]

Aspekty techniczne przebudowy przekrycia budynku ujeżdżalni koni DOI:10.15199/33.2015.03.13


  W artykule przedstawiono wybrane wyniki analizy możliwości przebudowy układu konstrukcyjnego budynku ujeżdżalni koni w celu przystosowania go do funkcji wysokostandardowego obiektu handlowego - ekskluzywnej małej hali targowej na terenie nowo realizowanego osiedla, którego główną część substancjimieszkaniowej stanowią apartamenty w loftach. Szukano odpowiedzi na pytanie, czy przebudowa układu konstrukcyjnego przekrycia w postaci stalowych wiązarów kratowych będzie możliwa do przeprowadzenia ze względów technologicznych. Słowa kluczowe: remont, modernizacja, przebudowa, ujeżdżalnia koni, ochrona konserwatorska.Analizowany budynek został wybudowany na terenie dawnych koszar wojskowych na początku XX w. z przeznaczeniem na ujeżdżalnię koni. W okresie eksploatacji wielokrotnie zmieniano sposób użytkowania: w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych pełnił funkcję magazynową, w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX w. warsztatowo-magazynową, a obecnie nie jest użytkowany i został całkowicie wyłączony z eksploatacji (fotografia 1). Budynek został zrealizowany w technologii tradycyjnej: mury grubości 38 cm wykonano z cegły ceramicznej pełnej klasy 75 - 100 (fb = 7,5 - 10,0 MPa) na zaprawie murarskiej marki M1 - M2 (fm = 1,0 - 2,0 MPa). Wewnątrz budynku wydzielono, za pomocą ścian działowych, powierzchnie użytkowe (pomieszczenia socjalne, higieniczno-sanitarne, gospodarcze), które w okresie użytkowania były wielokrotnie przebudowywane. Przekrycie budynku stanowią stalowe wiązary kratowe o rozpiętości równej szerokości budynku i wysokości ok. 620 cm, na których ułożone zostały, w kierunku prostopadłym do dźwigarów, drewniane płatwie o wymiarach w przekroju poprzecznym 23 x 26 cm. Na płatwiach w rozstawie co - 120 cm były drewniane krokwie o wymiarach w przekroju poprzecznym 13 x 16 cm, natomiast na krokwiach pełne deskowanie z desek drewnianych grubości 2,2 cm. Pierwotnie stalowe wiązary wykonano ja[...]

Materiały komórkowe typu "hollow sphere" - metody wytwarzania, badanie właściwości mechanicznych oraz zastosowanie DOI:10.15199/148.2018.9.8


  Współcześnie obserwuje się duże zainteresowanie strukturami komórkowymi w aspekcie wykorzystania ich w zastępstwie materiałów litych. Przez ich zastosowanie możliwe jest uzyskanie wyrobów o wysokiej wytrzymałości i sztywności przy zachowaniu niewielkiej masy całkowitej, a także poprawienie innych właściwości mechanicznych, np. zdolności do tłumienia drgań. Projektowanie właściwości mechanicznych materiałów komórkowych (a w szczególności parametrów wytrzymałościowych), przy wykorzystaniu do tego celu zaawansowanych systemów komputerowego wspomagania obliczeń inżynierskich, pozwala na wykonanie obiektów o niższych współczynnikach bezpieczeństwa. Tego typu prace mają duże znaczenie w przypadku konstrukcji wyspecjalizowanych, m.in. w branży lotniczej, kosmonautyce, sportach motorowych i w technice uzbrojenia. Optymalizacja masowa elementów nośnych konstrukcji wymaga stosowania materiałów o bardzo wąskich tolerancjach wytrzymałościowych w celu zapewnienia bezpieczeństwa dalszej ich eksploatacji. Dodatkowo, obniżanie masy materiałów stosowanych na konstrukcje niesie za sobą oszczędności finansowe i pozytywnie wpływa na ochronę środowiska naturalnego. Opracowanie taniej i wydajnej technologii wytwarzania struktur stanowi temat wielu opracowań naukowych i jest głównym problemem, który utrudnia ich powszechne zastosowanie. Jednym z materiałów komórkowych są struktury typu "hollow sphere" (HS) (z ang. drążone sfery). W literaturze wyróżnia się kilka rodzajów owych struktur, m.in. Random Hollow Sphere Structures (RHS) (struktura losowych sfer drążonych) oraz Metallic Hollow Sphere Structures (MHS) (struktury metalowych sfer drążonych). Cała struktura zbudowana jest z komórek w postaci pustych w środku kul połączonych ze sobą. Ze względu na w[...]

Metody wytwarzania i właściwości metali ciężkich W-Ni-Fe-Re

Czytaj za darmo! »

Zgodnie z obowiązującą od 2004 roku normą PN-EN ISO 3252, metalami ciężkimi zostały nazwane materiały spiekane o gęstości co najmniej 16,5 g cm3, np. spieki wolframu z niklem i miedzią. Poprzednia norma PN-85/Hh-011014 określała je jako spieki ciężkie.Metale ciężkie typu W-Ni-Fe-Re wydają się być godne zainteresowania co najmniej z trzech powodów. Pierwszy wynika z faktu rozszerzenia sk[...]

 Strona 1