Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Iryna Shyychuk"

Study on properties of oxide pigments after environmental expositions Badania właściwości pigmentów tlenkowych po narażeniach środowiskowych DOI:10.15199/62.2015.1.5


  Seven com. oxide pigments were studied for corrosion resistance in aq. solns. of H2SO4 or NaOH by colorimetry, thermogravimetry, X-ray diffraction, chem. anal, and adsorption of methylene blue. Some changes in color and chem. compn. of the pigments were obsd. esp. in the case of Zn-contg. pigments. Przedstawiono wyniki badań wpływu wodnego roztworu kwasu siarkowego i zasady sodowej na niektóre właściwości termoodpornych tlenkowych pigmentów spinelowych. Za pomocą spektrometrii odbiciowej, fluorescencji rentgenowskiej, termograwimetrii, strukturalnej rentgenografii dyfrakcyjnej oraz adsorpcji błękitu metylenowego określono zmianę barwy, składu chemicznego, budowy krystalograficznej i powierzchni właściwej pigmentów oraz występowanie efektów cieplnych. Wskazano na negatywny wpływ środowisk chemicznych na właściwości powierzchniowe pigmentów oraz ich późniejsze zachowanie w powłoce malarskiej. Do zabezpieczania urządzeń i aparatów pracujących w podwyższonych temperaturach są stosowane materiały termoodporne. Najczęściej wytwarza się je z żywic silikonowych wytrzymujących temp. do 700°C, aromatycznych imidów odpornych do 450°C oraz z polimerów fluorowych odpornych do 350°C. Powłoki ze szklistych nieorganicznych emalii mogą być eksploatowane do temp. ok. 1400°C. We wszystkich rodzajach powłok znajdują się pigmenty i napełniacze. Powinny one zachować swoje pierwotne właściwości i nie okazywać katalitycznego wpływu na powłokę, powodując przyspieszone jej niszczenie1-3). Do pigmentów zwiększających termoodporność powłok zalicza się neutralne tlenki metali lub metaliczne proszki (stal nierdzewna, puder aluminiowy, stałe roztwory złożone z mieszaniny tlenków metali nazywane pigmentami spinelowymi). Skład pigmentów spinelowych można wyrazić za pomocą ogólnych wzorów: IMe2+Ox IIMe3+O3 lub IMe2+Ox IIIMe4+O3 w których IMe2+ to jony Mg, Zn, Fe, Co, Mn, Ni, Cu, Ca, Sr, Ba, Cd, Pb, IIMe3+ - jony Al, Fe, Cr, Mn, a IIIMe4+ - Ti, Sn, Sb,[...]

Study on properties of amine-cured glycidylsiloxane coatings Badanie właściwości utwardzanych aminami powłok z żywic glicydylosiloksanowych DOI:10.15199/62.2015.2.5


  Four glycidylsiloxane resins were synthesized, cured in coatings with com. triethylenetetramine and isophoronediamine hardeners and studied for structure, thermal properties, surface topography, hardness and drewability. The coatings were heat resistant up to 150-180°C. The coating made of a partly cryst. resin showed the highest quality. Przedstawiono wyniki utwardzania różnego typu żywic glicydylosiloksanowych za pomocą trietylenotetraaminy oraz amin cykloalifatycznych IDA i PF. Metodą termograwimetrii wyznaczono początkową, maksymalną i końcową temperaturę reakcji utwardzania oraz obliczono efekt cieplny. Za pomocą mikroskopu sił atomowych wyznaczono profil topograficzny powierzchni powłoki. Z dyfraktogramów rentgenowskich obliczono stopień krystaliczności powłoki. Metodami fizykomechanicznymi wykonano pomiary twardości względnej oraz tłoczności. Oceniono właściwości powłok w zależności od rodzaju żywicy glicydylosiloksanowej, aminy i warunków utwardzania. Ustalono optymalny skład kompozycji powłokowej. Od rodzaju zabezpieczeń antykorozyjnych gotowych wyrobów lub instalacji przemysłowych zależy postęp technologiczny w wielu dziedzinach gospodarki. Szczegółowe wymagania dotyczą odporności powłok na długotrwałe działanie wysokich temperatur oraz oddziaływanie różnych agresywnych czynników chemicznych. Z tego względu aktualnym kierunkiem badań jest synteza żywic i polimerów wykazujących odporność na czynniki występujące w środowisku eksploatacji wyrobów lub obiektów. Najczęściej są to materiały, do których należą żywice i polimery krzemoorganiczne. Spośród nich największe zastosowanie znalazły poliorganosiloksany1-4). Do ich modyfikacji używa się m.in. żywic ftalowych, mocznikowych, melaminowych, epoksydowych, akrylowych i kumaronowych oraz estrów celulozy i kalafonii. Z kolei wprowadzenie do żywicy błonotwórczej 5,0-10,0% mas. poliorganosiloksanu znacznie zwiększa termoodporność, atmosferoodporność i hydrofobowość otrzym[...]

Mechanical and structural properties of films made of poly(vinyl chloride) emulsions Właściwości mechaniczne i strukturalne błon z emulsyjnych poli(chlorków winylu) DOI:10.15199/62.2017.1.23


  Four com. emulsion poly(vinyl chloride) samples were plastified by addn. of 4 com. plastificators (120% by mass), gelled at 140°C or 160°C for 50 min and studied for softening temp., crystallinity, tensile strength and hardness. The softening temps. were 23-28°C, rel. hardness was 0.03-0.15, max. breaking stress was 1.3-5.8 MPa, rel. elongation at break 105-219% and crystallinity 19-43.6%. No significant correlations were found. Przedstawiono wyniki badań strukturalnych i mechanicznych właściwości błon otrzymanych przez żelowanie plastizoli w temp. 140 i 160°C. Plastizole składały się z czterech różnych emulsyjnych poli(chlorków winylu) i plastyfikatorów. Oznaczono wymiary i rozrzut frakcyjny ziaren wszystkich typów emulsyjnych PVC. Obliczono wartości parametrów rozpuszczalności plastyfikatorów. Wskazano na przebieg procesów rozkładu polimeru podczas żelowania. Wyznaczono temperaturę mięknienia błon. Badano twardość względną błon. Określono wytrzymałość błon na zerwanie oraz podano wartość wydłużenia względnego przy zerwaniu. Zbadano stopień krystaliczności błon. Potwierdzono we wszystkich rodzajach badań decydujący wpływ temperatury żelowania. Na podstawie całości wykonanych badań wskazano na występowanie wzajemnych korelacji i współzależności pomiędzy określanymi właściwościami błon.Szerokie wykorzystanie materiałów polimerowych w technice spowodowane jest ich cennymi właściwościami mechanicznymi. W szczególności dotyczy to wytrzymałości na działanie sił mechanicznych i odporności na urazy, a także ich zdolności do odwracalnych deformacji. Właściwości te w znacznym stopniu zależą od obecności w materiale dwóch rodzajów wiązań chemicznych odróżniających się energią. Są to wiązania pomiędzy atomami w makrocząsteczce oraz znacznie słabsze wiązania międzycząsteczkowe pomiędzy łańcuchami. Oznacza to, że mechaniczne właściwości polimerów są zależne od budowy materiału. Problem polega na wytworzeniu w polimerowym materiale t[...]

Badania termograwimetryczne pigmentów kadmowych po narażeniach chemicznych i naświetlaniu UV DOI:10.15199/62.2018.10.21


  Zasadniczą przyczyną zużycia materiałów konstrukcyjnych i zniszczenia zabezpieczeń ochronnych jest podwyższona agresywność środowiska eksploatacji. Powłoki malarskie w porównaniu z innymi sposobami zabezpieczeń antykorozyjnych wykazują wiele zalet. Można do nich zaliczyć nanoszenie farb różnymi technikami na konstrukcje o dowolnych rozmiarach. Podstawowymi składnikami ciekłych farb są: żywica lakierowa, pigmenty, napełniacze, rozpuszczalniki oraz rozcieńczalniki i inne dodatki. Żywice lakierowe są pochodzenia naturalnego lub syntetycznego. Pigmenty lub napełniacze są nieorganicznymi tlenkami, solami lub metalicznymi proszkami i w zdecydowany sposób wpływają na właściwości ochronne powłoki malarskiej1). Utlenianiu wielu pigmentów, w tym żółcieni kadmowych, cynkowych lub chromowych, sprzyja światło. Po starzeniu powłok olejnych z udziałem światła i temperatury stwierdzono obecność związków będących produktami utleniania pokostu. Podwyższona temperatura zwiększyła aktywność chromianu ołowiu(II), który w obecności światła i wilgoci spowodował pasywację powierzchni metalowego podłoża2). Badano wpływ nieorganicznych pigmentów na trwałość fotooksydacyjną powłok akrylowych otrzymanych z farb emulsyjnych zawierających ultramarynę, czerwień kadmową i zielony uwodniony tlenek chromu. Żywicą w farbach był kopolimer akrylanu n-butylu z metakrylanem metylu. Uzyskane wyniki pokazały, że ultramaryna ma najsilniejszy wpływ na fotooksydacyjną stabilność kopolimeru3). Metodami chromatografii, spektrometrii produktów pirolizy z MS (Py-GC/MS), spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera i całkowitego odbicia (ATR-FTIR) badano fotochemiczny rozkład poli(octanu winylu) oraz kopolimerów octanu winylu z monomerami akrylowymi zawierającymi pigmenty kobaltowe, kadmowe, niklowe i biel tytanową. W próbkach wykryto produkty deacetylacji, takie jak kwas octowy oraz ftalan dietylu4). Wykonano badania poliamidu 6 (PA6) pigmentowanego zieloną ftalo[...]

Badania spektroskopowe i termograwimetryczne błon z plastizoli poli(chlorku winylu) zawierających pigmenty spinelowe DOI:10.15199/62.2019.2.24


  Podstawowym sposobem zabezpieczenia aparatury i urządzeń przed korozją są powłoki malarskie oraz powłoki z tworzyw sztucznych lub laminatów. Obecność pigmentów w powłoce znacznie ogranicza dyfuzję gazów i par cieczy do podłoża. Istotny jest kształt i wielkość cząstek pigmentu oraz ich aktywność chemiczna względem agresywnych czynników powodujących niszczenie metalu i powłoki. Pigmenty powinny wiązać substancje aktywne w produkty nieaktywne, a także zwiększać odporność powłok na promieniowanie UV, działanie ciepła oraz na działanie czynników środowiska eksploatacji i atmosferycznych1- 3). Według autorów pracy problem polegał na wyjaśnieniu oddziaływania ciepła, promieniowania oraz środowiska na polimery i ich kompozycje zawierające różne dodatki, w tym pigmenty i napełniacze. Zbadano właściwości termiczne, mikrostrukturalne i reologiczne mieszanin poli(3-hydroksymaślanu) z poli(kwasem mlekowym) i porównano je z właściwościami mieszanin polietylenu z poli(3-hydroksymaślanem- co-3-hydroksywalerianowym) i polikaprolaktonem, będących potencjalnymi kompozycjami biodegradowalnymi4). Podobne badania dotyczyły kompozytów polimerowych składających się z nanocząstek zawierających ren w matrycy polietylenu. Nanocząstki zawierające ren miały rozmiary 15,0 ± 0,3 nm i składały się z Re, Re2O7, ReO3 i ReO2. Stwierdzono, że przenikalność promieniowania mikrofalowego kompozytu zależała od składu nanocząstek5). Przeprowadzono termiczną destrukcję odpadów polimerowych w celu pozyskania składników paliw. Przebadano wpływ różnych katalizatorów na przebieg termodestrukcji. Stwierdzono, że rodzaj katalizatora wpływał na pierwotne i wtórne reakcje destrukcji polimerów. Zasadniczo zależała od niego wydajność procesu i skład otrzymanych produktów6). Przedstawiono opis syntezy i struktury wielkocząsteczkowych substancji otrzymanych 98/2(2019) 303 Mgr Iryna SHYYCHUK w roku 1985 ukończyła studia na Wydziale Chemicznym Uniwersytetu w Czerniowcach w s[...]

Właściwości pigmentów kadmowych po narażeniach chemicznych i naświetlaniu promieniowaniem UV DOI:10.15199/62.2019.5.7


  Nakładanie powłok malarskich jest najbardziej rozpowszechnioną metodą ochrony metali przed korozją. Istotną właściwością powłok jest ich szczelność i adhezja do podłoża. Porowatość powłok wskazuje na możliwość przenoszenia przez pory i kapilary tlenu, wody i jonów różnych elektrolitów do powierzchni metalu. W związku z tym niezwykle ważną rolę odgrywają pigmenty i napełniacze, a w szczególności ich aktywność chemiczna polegająca na adsorbowaniu lub wiązaniu korozyjnie aktywnych substancji w produkty nieaktywne. Takie zdolności wykazuje m.in. pył cynkowy, węgiel aktywny, ditlenek tytanu, tlenek cynku, węglan ołowiu(IV), żółcień cynkowa oraz napełniacze węglanowe lub krzemionkowe1). Na właściwości mechaniczne powłok w największym stopniu wpływa dyspersyjność cząstek pigmentu, a na adhezję powłok do podłoża znacząco wpływają pigmenty mogące reagować z metalem lub tworzyć z nim związki kompleksowe. Takimi materiałami są grunty reaktywne lub konwertery rdzy. Adhezja powłoki do podłoża jest spowodowana występowaniem wiązań i związków łączących błonę z powierzchnią metalu. Powłoki o dużej odporności na światło najczęściej zawierają pigmenty metaliczne. Zasadniczą wadą większości pigmentów jest ich aktywność fotochemiczna, która może doprowadzić do zmiany budowy i składu pigmentu oraz przyśpieszyć niszczenie powłok, w których się one znajdują2). W przypadku powłok zawierających żółte pigmenty kadmowe zaobserwowano na ich powierzchni białe związki utworzone głównie przez uwodniony siarczan kadmu i węglan kadmu. Uwarunkowania strukturalne oraz budowa elektronowa i właściwości powierzchniowe kryształu żółcieni kadmowej (CdS) wskazują na możliwą przyczynę jej degradacji. Najczęściej mogą to być procesy fotoutleniania3). Na rys. 1 przedstawiono komórkę elementarną kryształu żółcieni kadmowej4). Siarczek kadmu jest związkiem dimorficznym i krystalizuje w układzie heksagonalnym oraz regularnym. Odmiana o budowie prostopadłościanu i podstawie[...]

Thermal and structural studies of some emulsion poly(vinyl chlorides) Badania strukturalne i termiczne wybranych emulsyjnych poli(chlorków winylu) DOI:10.15199/62.2015.7.9


  Four com. emulsion poly(vinyl chlorides) were studied for grain morphol., chem. structure, thermal stability, decompn. heat and crystallinity. Trace amts. of impurities present in the polymer samples contributed to a decrease in their thermal stability. The crystallinity of the polymer was evidenced. Przedstawiono wyniki badań 4 emulsyjnych poli(chlorków winylu) (PVC E-68 Pbs, Pevikon P-682, Slovinyl EP-702 oraz Vestolit B-7021 Ultra). Używając mikroskopu konfokalnego, określono rozmiary ziaren polimerów i ich rozrzut granulometryczny. Metodą spektroskopii w podczerwieni zbadano budowę chemiczną i zawartość śladowych pozostałości innych związków w ziarnach polimeru po procesie emulsyjnej polimeryzacji chlorku winylu. Termograwimetrycznie wyznaczono początkową, maksymalną i końcową temperaturę rozkładu polimerów oraz wartości efektów cieplnych. Za pomocą spektroskopii w bliskiej podczerwieni i rentgenometrii zmierzono też stopień krystaliczności poszczególnych polimerów. Wyroby z poli(chlorku winylu) (PVC) lub kopolimerów zawierających powyżej 50% mas. chlorku winylu stanowią ok. 25% ogólnej światowej produkcji wszystkich polimerów. Szybki wzrost produkcji wyrobów z tych polimerów spowodowany jest ich niskimi cenami oraz dobrymi właściwościami przetwórczymi, fizykomechanicznymi, elektrycznymi, odpornością chemiczną, a także zdolnością do fizycznej modyfikacji. Plastizol, utworzony z plastyfikatora i emulsyjnego PVC, można przetwarzać w gotowe wyroby przez zanurzenie, odlewanie, formowanie rotacyjne i nakładanie rozpyleniem pneumatycznym lub hydrodynamicznym z natryskiem płomieniowym oraz na walcach1-5). W technologii przetwórstwa polimerów najważniejszym czynnikiem jest rodzaj użytego materiału. Zasadniczą rolę odgrywa sposób polimeryzacji monomeru, masa cząsteczkowa polimeru, rozmiary cząstki lub ziarna, charakterystyka powierzchni cząstki, odporność termiczna, a także jego morfologia6-9). Właściwości te są decydujące w[...]

 Strona 1