Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Leszek Wysocki"

Renowacja ceglanych kanałów ściekowych

Czytaj za darmo! »

Współczesne systemy kanalizacyjne w miastach europejskich zaczęły powstawać w połowie XIX w. Przewody kanalizacyjne małych średnic wykonywano wówczas najczęściej z rur kamionkowych, a kanały zbiorcze z cegły.Wcelu zapewnienia odpowiedniej prędkości przepływu ścieków w kanałach murowanych najczęściej stosowano przekroje jajowe, rzadziej gruszkowe, eliptyczne lub dzwonowe. Aby dodatkowo p[...]

Zasady doboru izolacji antykorozyjnych w obiektach gospodarki wodno-ściekowej

Czytaj za darmo! »

Żywiczne powłoki izolacyjne w betonowych i żelbetowych obiektach gospodarki ściekowej wykonuje się najczęściej z żywicy epoksydowej, rzadziej poliuretanowej, winyloestrowej, poliestrowej, akrylowej i innych. Żywice epoksydowe stosowane są ze względu na: ● bardzo dobrą przyczepność do betonu; ● doskonałą odporność chemiczną; ● doskonałe parametry wytrzymałościowe. Doświadczenia praktyczne z eksploatacji obiektów gospodarki ściekowej wskazują, że często zdarzają się przypadki niewłaściwego doboru powłok na etapie projektowania, zwłaszcza w przypadku obiektów remontowanych. Popełniane są także błędy w trakcie wykonywania powłok, które skutkują obniżeniem ich trwałości, a w efekcie przedwczesnymi uszkodzeniami korozyjnymi chronionej konstrukcji. W wielu [...]

Doświadczenia ze stosowania powłok antykorozyjnych w obiektach gospodarki wodno-ściekowej

Czytaj za darmo! »

Problemy dotyczące stosowania powłok żywicznych jako zabezpieczeń antykorozyjnych obiektów gospodarki ściekowej zostaną omówione na przykładach: ■ nowo realizowanego zamkniętego zbiornika żelbetowego (zamkniętej komory fermentacyjnej); ■ remontowanego wielkowymiarowego kolektora żelbetowego. Zamkniętą komorę fermentacyjną zaprojektowano jako zbiornik gazoszczelny, z odzyskiwaniem gazu dla celów technologicznych.Wewnętrzną powłokę izolacyjną wykonano przez nałożenie dwóch warstw żywicy epoksydowej. Próba gazoszczelności zakończyła się niepowodzeniem.Wykonano dodatkowe uszczelnienia w charakterystycznych miejscach i nałożono jeszcze jedną powłokę żywiczną. Po upływie trzech lat stwierdzono nieszczelność zbiornika, a po jego opróżnieniu i oczyszczeniu bardzo[...]

Renowacja obiektów gospodarki ściekowej z zastosowaniem wykładzin DOI:


  W artykule przedstawiono problemy dotyczące korozji żelbetowych zbiorników w oczyszczalniach ścieków oraz możliwości techniczne ich renowacji z zastosowaniem wykładzin z PEHD oraz płytek bazaltowych. Słowa kluczowe: zbiorniki żelbetowe, renowacja, płytki bazaltowe, wykładzina z PEHD.Typowe obiekty gospodarki ściekowej to różnego rodzaju zbiorniki, osadniki, piaskowniki, komory fermentacyjne oraz przewody kanalizacji sanitarnej. Zdecydowana większość takich obiektów jest zbudowana z żelbetu. Jednocześnie obiekty gospodarki wodno-ściekowej są narażone na różnorodne wpływy korozyjne, przy czym w przypadku betonu najgroźniejsza jest korozja siarczanowa, mogąca powodować całkowitą, szybką degradację budowli. Narażone są na nią obiekty zamknięte takie, w których nie ma skutecznej wentylacji, co prowadzi do znacznego podwyższenia stężenia siarkowodoru. Do obiektów takich należą komory fermentacyjne, zbiorniki ścieków surowych, komory rozprężne na sieciach kanalizacji ciśnieniowej czy tranzytowe odcinki przewodów kanalizacyjnych. Procesy korozyjne w skrajnych przypadkach mogą doprowadzić do znacznego uszkodzenia konstrukcji zaledwie w ciągu kilkunastu miesięcy. Mała trwałość tych obiektów wynika m.in. z: - zastosowanego betonu, który nie spełnia wymagań aktualnych norm; - błędów wykonawczych w trakcie realizacji konstrukcji; - wykonania nieodpowiednich izolacji antykorozyjnych. Obiekty gospodarki ściekowej, tak jak wszystkie obiekty budowlane, należy realizować z betonu dostosowanego do przewidywanych klas ekspozycji. Stosunkowo często na etapie projektu błędnie przyjmuje się klasy ekspozycji i w konsekwencji błędnie dobiera parametry betonu i rodzaj izolacji antykorozyjnych. Ścieki bytowo-gospodarcze nie są agresywne w stosunku do betonu. Ich wskaźnik pH wynosi 6 - 7, a zawartość szkodliwych soli zwykle nie przekracza wartości dopuszczalnych. Takie ścieki mają klasę ekspozycji XA1 wg PN-EN 206[...]

Wpływ zanieczyszczeń kruszywa na trwałość posadzek betonowych DOI:10.15199/33.2018.09.02


  Podczas badania zrealizowanych posadzek betonowych z wierzchnią warstwą z żywicy epoksydowej zaobserwowaliśmy kilka charakterystycznych uszkodzeń. Miały one kształt krateru, w którego wnętrzu widoczne były bardzo słabe ziarna kruszywa rozpadające się pod wpływem nieznacznego nacisku. Część uszkodzeń miała postać "bąbli" z żywicy, pod którymi znajdowały się sproszkowane ziarna kruszywa (fotografia). Cechą charakterystyczną tego typu uszkodzeń jest ich pojawienie się po upływie kilku tygodni, a nawet kilku miesięcy od zakończenia realizacji posadzki oraz rozwój w trakcie eksploatacji trwający wiele miesięcy. Uszkodzenia utrudniają, a czasami wręcz uniemożliwiają eksploatację posadzki zgodnie z przeznaczeniem i pogarszają jej walory estetyczne. Naprawa takich uszkodzeń jest kłopotliwa, a przywrócenie estetycznego wyglądu w przypadku punktowej naprawy wręcz niemożliwe. W celu przywrócenia pierwotnych parametrów użytkowych i estetycznych konieczna jest naprawa całej powierzchni, co wiąże się z bardzo dużymi kosztami. Analiza wybranych przypadków uszkodzeń posadzki Pierwszą z analizowanych posadzek o powierzchni ok. 10 000 m2 zrealizowano w przemysłowym obiekcie produkcyjnym. Posadzkę wykonano z betonu klasy C30/37 na podłożu gruntowym na warstwie betonu klasy C8/10, na której znajdowały się dwie warstwy folii o grubości 0,2mm.Wierzchnią warstwę posadzki stanowiła żywica epoksydowa o grubości ok. 1,5 mm. Po upływie kilku tygodni od zakończenia realizacji nawierzchni żywicznej zaczęły pojawiać się punktowe odspojenia o średnicy od kilku do ok. 15 mm, a ich liczba systematycznie się powiększała. Odspojeniamiały kształt wypukły o nieznacznej wysokości (nawierzchnia żywiczna nie uległa uszkodzeniu). W trakcie wizji lokalnej, po nacięciu warstwy żywicy w miejscach uszkodzenia, stwierdzono występowanie całkowicie skruszonych ziaren w kolorze szarożółtym (fotografia). Z miejsc występowania uszkodzeń pobrano próbki[...]

Izolacje mineralne w obiektach gospodarki wodno-ściekowej

Czytaj za darmo! »

Beton w obiektach gospodarki wodno-ściekowej narażony jest na: - oddziaływanie wód gruntowych i z opadów atmosferycznych; - zmiany temperatury; - działanie dwutlenku węgla (karbonatyzacja); - oddziaływanie szkodliwych soli (siarczanów, chlorków, azotanów i amonu); - oddziaływanie biologiczne; - oddziaływanie mechaniczne (ścieranie, kawitacja). Wody gruntowe mogą powodować korozję ługującą[...]

Trwałość rur z żeliwa sferoidalnego DOI:10.15199/17.2015.4.9

Czytaj za darmo! »

W artykule przedstawiono historię rozwoju rur żeliwnych. Pokazano szczególną budowę strukturalną żeliwa szarego i żeliwa sferoidalnego oraz wynikające z tego zróżnicowane właściwości. Wykazano, że zmniejszenie grubości ścianek nie wpływa na zmniejszenie trwałości, ponieważ trwałość w przypadku rur z żeliwa sferoidalnego zależy od jakości powłok ochronnych.1. Wprowadzenie Pierwsze zastosowania żeliwa szarego miało miejsce już w połowie XV w., przy budowie wodociągów. W 1562 r. w miejscowości Langensalza powstał wodociąg o długości około 1000 m do zasilania studni ratusza. Przewód składał się z rur żeliwnych o długościach 1,75 m i średnicach wewnętrznych 115 lub 145 mm. Innym przykładem zastosowania rur żeliwnych był wodociąg zbudowany w latach 1664-1668, w parku obok Pałacu Wersalskiego. Fotografie najstarszych rur żeliwnych przedstawiono na rys. 1 [1].XIX w. rury z żeliwa szarego znalazły zastosowanie przy budowie przewodów do przesyłu gazu. Pierwszy gazociąg zbudowano w Berlinie w 1827 r. W wielu europejskich miastach do dziś funkcjonują sieci wodociągowe i gazociągi żeliwne liczące sobie ponad 100 lat. Przewody kanalizacyjne z żeliwa szarego zaczęto budować w XIX w. Najczęściej budowano z nich ciśnieniowe kanały tranzytowe oraz kanały układane w trudnych warunkach gruntowo-wodnych. Postęp techniczny w odlewnictwie oraz ciągłe próby zniwelowania mankamentów żeliwa szarego, objawiających się głównie jego kruchością i łamliwością będących często przyczyną awarii, dopro-wadziły w roku 1948 do opracowania nowego materiału - żeliwa sferoidalnego, o właściwościach pozwalających na budowę niezawodnych systemów wodociągowych. Połączenie w jednym produkcie materiału o doskonałych parametrach wytrzymałościowych, przy zastosowaniu odpowiednich antykorozyjnych powłok zewnętrznych i wewnętrznych oraz wprowadzenie szczelnych złączy kielichowych o dużej elastyczności sprawiły, że współczesne rury z żeliwa sferoidalnego doskonale nadają się[...]

 Strona 1