Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Marcin Bortniak"

Evaluation of the effectiveness of a mixture of herbicides and biostimulators in the cultivation of sugar beet Ocena skuteczności mieszaniny herbicydów i biostymulatorów w uprawie buraka cukrowego DOI:10.15199/62.2015.5.28


  Aq. solns. of modified or unmodified com. biostimulators consisting of 4 com. herbicides and an adjuvant were tested in the cultivation of sugar beet. The stability of the solns. was evaluated by visual observation of their homogeneity after time of prepn. In the beet root samples, the sucrose content and presence of undesirable substances (K+, Na+ and α-amino acid N) were analyzed by polarimetry, flame photometry and fluorimetry, resp. The herbicide activity of solns. was evaluated after 14 days from the last use. Application of the solns. resulted in a small increase in the sugar content in beet root and decay weeds (87-93%). Przedstawiono wyniki badań doświadczalnych nad możliwością łącznej aplikacji herbicydów z biostymulatorami w uprawie buraka cukrowego. W warunkach laboratoryjnych oceniono stabilność roztworu roboczego mieszaniny herbicydów Kemifam Super Koncentrat 320 EC, Safari 50 WG, Torero 500 SC i Lontrel 300 SL, użytych w dwóch dawkach z adjuwantem Trend 90 EC oraz z dodatkiem biostymulatorów (Asahi SL i Kelpak SL) lub bez ich udziału. W próbkach korzeni buraka przeanalizowano poziom zawartości cukru (sacharozy) i substancji niepożądanych (K+, Na+ oraz jonu N-α-aminokwasowego). W doświadczeniach polowych analizowano reakcję rośliny uprawnej na zastosowane roztwory oraz skuteczność działania chwastobójczego. Burak cukrowy należy do gatunków bardzo wrażliwych na zachwaszczenie, dlatego chemiczna ochrona plantacji ma decydujące znaczenie w osiąganiu wysokich plonów. Sytuacja ta wynika z powolnego tempa wzrostu roślin oraz ich małej konkurencyjności w początkowych tygodniach. Aby skutecznie zwalczyć pojawiające się w tym czasie chwasty i zapewnić uzyskanie wysokiego plonu, konieczny jest 3-4-krotny zabieg herbicydowy1, 2). Częste stosowanie herbicydów oprócz aspektów pozytywnych może nieść za sobą również zagrożenia. Roślina uprawna traktowana środkami chemicznymi może niekorzystnie na nie reagować, dl[...]

Ocena potencjału rekultywacyjnego hybrydy Paulownia elongata × fortunei (Oxytree) na glebach zanieczyszczonych miedzią DOI:10.15199/62.2018.7.27


  Zanieczyszczenie gleb metalami ciężkimi, w tym także miedzią, jest zazwyczaj problemem lokalnym1). W przeciwieństwie do zanieczyszczeń organicznych, związki metali ciężkich w niewielkim stopniu ulegają rozkładowi, co powoduje, że raz wprowadzone do środowiska zostają w nim na długie lata. Dodatkowo pierwiastki te wykazują skłonność do migracji we wszystkich komponentach biosfery2, 3). Pod względem zasobności złóż miedzi Polska zajmuje 5. miejsce na świecie. Szczególnie bogatym w złoża rudy miedzi rejonem jest Dolny Śląsk, a zwłaszcza zajmujący powierzchnię 2,2 tys. km2 Legnicko-Głogowski Okręg Miedziowy (LGOM). Obecnie KGHM Polska Miedź SA produkuje 700 tys. t miedzi rocznie. Pomimo znaczącego zmniejszenia w ostatnich latach emisji zanieczyszczeń związanych z wydobyciem i przetwórstwem rud miedzi, nadal pozostaje problem tzw. zanieczyszczeń historycznych4, 5). W praktyce, przy ocenie zanieczyszczenia oraz przeznaczenia gleb zawierających metale ciężkie duże znaczenie ma zbiór wytycznych opracowanych przez IUNG6). Według danych GUS z 2015 r. wynika, że w Polsce rekultywacji wymaga ponad 63 tys. ha gruntów zdegradowanych i zdewastowanych. Szczególny udział w obszarach wymagających działań rekultywacyjnych mają grunty zanieczyszczone metalami ciężkimi. Postępowanie z gruntami zanieczyszczonymi metalami ciężkimi opiera się na dwóch głównych strategiach działania. Pierwsza z nich zakłada uruchomienie zanieczyszczeń i usunięcie ich z gleby, co często wiąże się z wysokimi kosztami, skomplikowaną logistyką i zagro97/ 7(2018) 1169 Zakład Herbologii i Technik Uprawy Roli, Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa - Państwowy Instytut Badawczy, ul. Orzechowa 61, 50-540 Wrocław, tel./fax: (71) 363-87-07, e-mail: m.kucharski@iung.wroclaw.pl Prof. dr hab. [...]

 Strona 1