Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Przemysław Grzywacz"

Ocena zgazowania frakcji gęstościowych węgla DOI:10.15199/62.2018.8.31


  Jednym ze sposobów zagospodarowania mułów i odpadów węglowych z procesu wzbogacania może być ich zgazowanie, które pozwoli na efektywny i ekologiczny sposób ich utylizacji1). Są to paliwa niskiej jakości, charakteryzujące się małą kalorycznością oraz wysoką zawartością wilgoci i substancji mineralnej2). Wysoką zawartość wilgoci można ograniczyć poprzez zastosowanie odpowiedniej technologii suszenia3). W celu optymalizacji pracy reaktorów zgazowania umożliwiającej odpowiednie wykorzystanie w nich paliwa, niezbędne jest poznanie zjawisk mających miejsce podczas tego procesu, w tym zwłaszcza ocena reaktywności paliwa4). Przebieg procesu zgazowania jest złożony, uzależniony od wielu czynników, w tym składu i ilości substancji mineralnej oraz sposobu wzbogacania węgla. Podczas procesów przeróbki węgla, substancja mineralna jest balastem, pogarszającym jakość surowca i powiększającym ilość składników szkodliwych, takich jak siarka, rtęć5, 6) lub inne pierwiastki ekotoksyczne7, 8). W przypadku procesu zgazowania oprócz ujemnego wpływu tej substancji, niektóre jej składniki katalizują przebieg reakcji węgla z parą wodną i tym samym pozytywnie oddziałują na szybkość procesu. Związki alkaliczne katalizują proces szczególnie dla węgli niskouwęglonych9). Pozytywnie wpływa również obecność tlenków żelaza, a tlenki glinu i krzemu są inhibitorami10). Znaczenie ma również rozmieszczenie tych składników w substancji organicznej, a ich stopień dyspersji ma wpływ na reaktywność11). Ponadto substancja mineralna wpływa na reaktywność węgli poprzez jej oddziaływanie na strukturę fizyczną (blokowanie dostępu do porów lub ich rozwój w trakcie pirolizy) i chemiczną (determinuje właściwości substancji organicznej węgla)12). W licznych badaniach potwierdzono katalityczny efekt dodatku pierwiastków występujących naturalnie w węglu, takich jak potas, sód, wapń, nikiel i żelazo na kinetykę zgazowania węgla parą wodną13-18), których aktywność uszeregowano nas[...]

Comparison of steam gasification kinetics of coal and its char Porównanie kinetyki zgazowania parą wodną węgla i jego karbonizatu DOI:10.12916/przemchem.2014.2059


  A Polish coal and the coal char were steam-gasified at 850-950°C under 0.1 MPa to det. the kinetics of the H2, CO, CO2 and MeH formation. The reaction rate consts. were higher for the gasification of coal than that of the coal char but the activation energies were higher for the coal char than that for the coal. The compns. of the gaseous products did not differ significantly. Porównano kinetykę zgazowania parą wodną niskozmetamorfizowanego węgla kamiennego i karbonizatu otrzymanego z tego węgla metodą ex situ. Badania przeprowadzono w warunkach izotermicznych w temp. 850, 900 i 950°C i pod ciśnieniem zbliżonym do atmosferycznego. Na podstawie otrzymanych wyników badań sporządzono krzywe kinetyczne tworzenia wodoru, tlenku i ditlenku węgla oraz metanu, a także obliczono wydajności tych produktów, skład uzyskanego gazu, stałe szybkości, jak również parametry kinetyczne tworzenia wodoru i tlenku węgla(II). Przebiegi krzywych kinetycznych tworzenia gazowych produktów dla węgla różnią się od tych dla karbonizatu. Również stałe szybkości tworzenia tlenku węgla(II) i wodoru oraz parametry kinetyczne są odmienne i w przypadku stałej szybkości przyjmują większe wartości dla węgla, a dla energii aktywacji większe wartości uzyskano dla karbonizatu. Sumaryczna wydajność produktów gazowych jest większa w przypadku karbonizatu, nie zaobserwowano natomiast istotnych różnic w składzie gazu. Rozwój cywilizacji nieodzownie łączy się ze wzrostem zapotrzebowania na pierwotne nośniki energii, wśród których występującym najbardziej równomiernie i w największych ilościach jest węgiel1). Spośród rozwijanych technologii przetwórstwa węgla najbardziej perspektywiczne wydają się być technologie zgazowania, które w systemach poligeneracyjnych, oprócz produkcji energii, dają również możliwość produkcji substytutów ropy naftowej, gazu ziemnego, a także wodoru, alkoholi, eterów i innych chemikaliów2-10). Ponadto, analiza techniczno-ekonomiczna wyk[...]

Abatement of emissions of sulfur oxides from combustion of a fuel based on waste tire char Ograniczenie emisji tlenków siarki powstałych podczas spalania paliwa z karbonizatów otrzymanych w wyniku pirolizy gumy DOI:10.15199/62.2016.5.15


  CaCO3 and Ca(OH)2 were added (up to 10%) to tire rubber carbonizates used as solid fuels. The addn. resulted in a decrease of SO2 content in flue gases and in an increase in ash content in the fuel. Karbonizaty powstałe w wyniku procesu pirolizy opon, mogą mieć szerokie zastosowanie. Po zbrykietowaniu mogą służyć jako paliwo bezdymne, cechujące się niższą emisją cząstek stałych w porównaniu z węglem kamiennym. Problemem w użyciu pirokarbonizatu ze zużytych opon jako paliwa jest stosunkowo wysoka zawartość związków siarki, która po spaleniu jest emitowana w postaci szkodliwych tlenków do atmosfery. Przedstawiono metody ograniczania emisji tlenków siarki, powstałych w wyniku spalenia paliwa formowanego na bazie karbonizatu pozyskanego z rozkładu termicznego opon samochodowych. Za optymalną metodę odsiarczania uznano znane z przemysłu energetycznego odsiarczanie suchymi sorbentami wapniowymi. Dodatek wodorotlenku wapnia oraz węglanu wapnia do karbonizatu spowodował obniżenie zawartości SO2 w spalinach. Ditlenek siarki jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych szkodliwych substancji wprowadzanych do środowiska przez człowieka. Jego obecność w atmosferze i hydrosferze poprzez obniżenie wartości pH hamuje rozwój organizmów żywych, obniża wartość wód, przyspiesza degradację gleb1). Przy stężeniu 0,0002% ditlenek siarki silnie podrażnia błony śluzowe oczu i górnych dróg oddechowych2). Może wywoływać astmę, skurcze i zapalenie oskrzeli2). Zastosowanie po raz pierwszy skrubera do ograniczenia emisji tlenków siarki w legendarnej elektrowni Battersea w Londynie, będącej jednym z symboli architektury industrialnej, dało początek rozwojowi technologii odsiarczania spalin3). Za czas najbardziej dynamicznego rozwoju metod odsiarczania spalin uznaje się lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte XX w. Wtedy to wprowadzono palniki niskoemisyjne, które umożli[...]

 Strona 1