Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Przemysław Malec"

Zastosowanie konsorcjów mikrobiologicznych do biologicznego oczyszczania ścieków pofermentacyjnych po biometanizacji osadów ściekowych i gnojowicy świńskiej DOI:10.15199/62.2018.7.32


  Funkcjonowanie biogazowni wiąże się z powstawaniem dużej ilości masy pofermentacyjnej. Jej objętość, w zależności od wielkości biogazowni, może dochodzić do kilkudziesięciu tys. m3 rocznie1). Szczególna uciążliwość tego odpadu wiąże się z dużą zawartością azotu, występującego głównie w postaci jonu amonowego powstającego podczas amonifikacji w silnie alkalicznym i redukującym środowisku charakterystycznym dla procesu biometanizacji2, 3). Poferment, wylewany bezpośrednio z komór fermentacyjnych, charakteryzuje się niską zawartością suchej masy (3-6%)4). Wysokie uwodnienie masy pofermentacyjnej powoduje wzrost nakładów inwestycyjnych, związanych z koniecznością budowy zbiorników przeznaczonych na jej składowanie. Dlatego często stosowanym rozwiązaniem jest separacja wytworzonego odpadu na frakcję ciekłą i stałą5). Właściwości fizykochemiczne wydzielonych produktów różnią się między sobą. Znaczna część azotu przechodzi do frakcji ciekłej, co jest związane z wysoką rozpuszczalnością formy amonowej. Występujący w formie jonowej potas również dominuje w fazie ciekłej, natomiast magnez i fosfor, jako pierwiastki obecne głównie w połączeniach z materią organiczną, pozostają przede wszystkim we frakcji stałej6). Oddzielona część stała może zostać poddana spalaniu, procesowi suszenia, lub wykorzystana do użytkowania przyrodniczego jako odpad ekologicznie użyteczny (kod odpadu 19 06)7), a w szczególności do biologicznej rekultywacji terenów zdegradowanych i zamkniętych składowisk8, 9). Małgorzata Hałat-Łaśa, Paweł Jedynakb, Przemysław Malecb, Jan Burczykc, Alba Iglesias Vilchesa, Paweł Kaszyckia, * 1190 97/7(2018) Prof. dr hab. n. farm. Jan BURCZYK w latach 1965-1990 był pracownikiem naukowym Pracowni Biochemii Stosowanej w Instytucie Zootechniki w Gumnach koło Cieszyna, a w latach 1985-2009 pełnił funkcję kierownika Katedry i Zakładu Farmakognozji i Fitochemii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, Wydziału Farmaceutycznego [...]

Mikroglony jako czynnik inicjujący oczyszczanie odcieku pofermentacyjnego, powstającego przy produkcji biogazu DOI:10.15199/62.2018.12.18


  Dynamiczny rozwój technologii produkcji biogazu jest efektem rosnącego dostosowania gospodarki do pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych1). Według Urzędu Regulacji Energetyki w końcu 2016 r. w Polsce funkcjonowały 303 biogazownie2). Potencjał tej technologii uwarunkowany jest bardzo wydajnym wykorzystaniem energii zakumulowanej w biomasie, tanim surowcu, będącym zwykle odpadem powstającym w wyniku działalności rolniczej lub przemysłowej. Utylizacja biomasy (w tym liści, gnojowicy zwierzęcej, odpadów spożywczych, gospodarczych i komunalnych)2-6) poprzez fermentację beztlenową jest zarówno opłacalnym źródłem odnawialnej energii, jak i przykładem racjonalnego, wydajnego gospodarowania zasobami, zgodnego z promowaną koncepcją gospodarki o obiegu zamkniętym (circular economy)7). Technologia ta jest także bardziej przyjazna środowisku, ze względu na zbilansowaną emisję CO2, uwalnianego ze źródeł materii organicznej, w której był on uprzednio związany. Istniejące technologie produkcji biogazu generują również produkty uboczne, którymi są odcieki i osady pofermentacyjne. Fermentacja metanowa surowców pochodzenia roślinnego pozwala na wykorzystanie bogatych w substancje mineralne odcieków i osadów pofermentacyjnych jako nawozów stosowanych w uprawach roślin. Jednak w przypadku odcieków powstających w wyniku fermentacji odpadów komunalnych (np. osady ściekowe) i/lub przemysłowych, rolnicze użytkowanie nie zawsze jest możliwe i zostało obwarowane wieloma Paweł Jedynaka, Jan Burczykb,c, Sebastian Borowskid, Paweł Kaszyckie, Małgorzata Hałat-Łaśe, Magdalena Kędraa, Khongorzul Mungunkhuyaga, Przemysław Maleca,* 97/12(2018) 2107 Dr Magdalena KĘDRA w roku 1991 ukończyła studia w zakresie biologii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 2001 r. uzyskała stopień doktora nauk rolniczych na Wydziale Ogrodniczym Akademii Rolniczej w Krakowie. Pracuje w Zakładzie Fizjologii i Biochemii Roślin WBBiB UJ. Specjalnoś[...]

 Strona 1