Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Kazimierz Zawiślak"

Modification of rheological properties of vegetable oils Modyfikacja reologicznych właściwości olejów roślinnych DOI:10.15199/62.2015.10.15


  Raw rapeseed and soybean oils were modified by diesel oil addn. to change their rheol. properties at low shear rate. The flow and viscosity curves, dynamic and kinematic viscosity and activation energy were detd. The diln. of the vegetable oils resulted in changing their nature from Bingham fluid to Newtonian one and in viscosity decrease. Przedstawiono wyniki badań wpływu dodatku oleju napędowego na właściwości reologiczne surowych olejów rzepakowego i sojowego. Badania przeprowadzono w zakresie niskich prędkości ścinania (1,23-12,23 s-1). Wyznaczono krzywe płynięcia, krzywe lepkości, lepkość dynamiczną i kinematyczną oraz energię aktywacji. Rozcieńczenie surowych olejów roślinnych 20-proc. dodatkiem oleju napędowego spowodowało zmianę ich charakteru reologicznego z cieczy binghamowskiej na ciecz newtonowską oraz znaczny spadek lepkości. Rosnące zapotrzebowanie na paliwa silnikowe powoduje wzrost zainteresowania alternatywnymi źródłami energii1). Najbardziej obiecującym rodzajem paliw alternatywnych mogących zastąpić benzynę lub olej napędowy są biopaliwa. Są to substancje pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, które ulegają biodegradacji, częściowo przetworzone chemiczne w celu nadania właściwości zbliżonych do właściwości paliw konwencjonalnych2). W wyniku przetworzenia odpowiednich surowców otrzymuje się alkohol etylowy, alkohol metylowy, oleje roślinne oraz estry wyższych kwasów tłuszczowych3). Z uwagi na to, że silniki wysokoprężne zostały zaprojektowane do zasilania olejem napędowym zastosowanie tych paliw w stanie czystym wymagałoby złożonych modyfikacji w konstrukcji tych silników4). Inną możliwością efektywnego wykorzystania tych paliw jest modyfikacja ich właściwości fizyczno-chemicznych w celu zbliżenia ich do właściwości oleju napędowego4, 5). W Polsce najlepsze perspektywy do produkcji biopaliw ma rzepak oraz soja. Wytwarzany z nich olej znacznie różni się od oleju napędowego właściwościami fizycznymi. Dotyc[...]

Wpływ obróbki ultradźwiękowej na stabilność i aktywność antyoksydacyjną kwasu galusowego DOI:10.15199/62.2018.5.13


  Ekstrakcja ultradźwiękowa jest nową i wydajną metodą pozyskiwania wielu substancji chemicznych z matrycy ciała stałego. Do głównych jej zalet należą niskie koszty, krótki czas obróbki, przyjazność dla środowiska oraz duża efektywność w porównaniu z tradycyjnymi metodami ekstrakcji. Z tego powodu technika ta jest skutecznie wykorzystywana do pozyskiwania substancji naturalnych, takich jak polisacharydy, polifenole, flawonoidy, wanilina, karotenoidy1-4) oraz inne substancje czynne5). Pole akustyczne indukuje wiele zjawisk fizycznych, które niszczą ściany komórkowe, zmniejszają wymiary cząsteczek oraz intensyfikują transfer masy. Najważniejsze efekty wywoływane przez ultradźwięki to kawitacja, efekty cieplne oraz mikroprzepływy6). Szczególnie istotne znaczenie w procesie ekstrakcji ultradźwiękowej ma kawitacja. Polega ona na tworzeniu się, a następnie zapadaniu tzw. pęcherzyków kawitacyjnych pod wpływem gwałtownych zmian ciśnienia spowodowanych oddziaływaniem pola ultradźwiękowego. Towarzyszy temu powstawanie fali uderzeniowej, która z kolei intensyfikuje przebieg reakcji chemicznych oraz wywołuje wtórne efekty fizyczne. Dodatkowo kawitacja może prowadzić do powstawania silnych strumieni akustycznych, dużych naprężeń ścinających przy ścianach pęcherzyków kawitacyjnych, do tworzenia się mikroprzepływów wokół powierzchni cząstek ciała stałego oraz generowania bardzo aktywnych wolnych rodników7). Substancje organiczne zawarte w ekstrahowanym roztworze mogą reagować z wolnymi rodnikami i w wyniku tego oddziaływania ulegać degradacji. Z tego względu zjawisko kawitacji akustycznej niekiedy wykorzystuje się do rozkładu wybranych substancji chemicznych8-10). Ostatnio dużo uwagi poświęca się wykorzystaniu ekstrakcji ultradźwiękowej do pozyskiwania substancji biologicznie czynnych, w tym zwłaszcza polifenoli. Większość badań prowadzi się w kierunku optymalizacji parametrów operacyjnych, takich jak czas ekstrakcji, częstotliwość i natężenie [...]

Skład chemiczny sproszkowanego miąższu dyni i jego wykorzystanie do celów spożywczych DOI:10.15199/62.2018.5.21


  Odmiany dyni różnią się od siebie kształtem, rozmiarem, barwą, składem chemicznym oraz możliwością wykorzystania. Dynia (jej pestki i miąższ) często przewyższa swoimi walorami żywnościowymi i technologicznymi inne warzywa1). Świeża masa owocu dyni składa się z łupiny 16-17%, miąższu 73-79,6% oraz nasion (pestek) 4,4-10%. Miąższ dyni, w zależności od gatunku i odmiany, ma mocno zróżnicowany skład chemiczny1, 2). Obecnie obserwuje się wzrost zapotrzebowania na nowe surowce rolno-spożywcze i półprodukty, zwłaszcza te pozyskiwane nowatorskimi metodami przetwarzania3, 4). W Polsce wzrasta zainteresowanie uprawą dyni na skalę przemysłową. Spowodowane jest to m.in. wzrastającym zapotrzebowaniem na miąższ dyni przez przemysł kosmetyczny, farmaceutyczny i spożywczy, gdzie wykorzystywany jest on jako naturalny dodatek do wielu kosmetyków, preparatów farmaceutycznych oraz produktów żywnościowych. Szczególne zastosowanie znalazł on jako naturalny barwnik i dodatek do odżywek dla dzieci oraz składnik wyrobów kosmetycznych i farmaceutycznych. Z danych literaturowych jednoznacznie wynika, że dynia zasługuje na większe rozpowszechnienie wynikające z wysokiej wartości odżywczej5, 6). Dynia jest jednym z warzyw, które spełnia wymagania dotyczące zdrowego odżywiania7-9). Jest warzywem niskokalorycznym i lekkostrawnym ze względu na niską wartość energetyczną. Posiada ona także wiele łatwo przyswajalnych składników odżywczych i dlatego jest cennym komponentem diet odchudzających10, 11). Jednym ze sposobów zwiększenia konsumpcji miąższu dyni jest tworzenie nowych, trwałych jego postaci np. w formie proszku, tabletek i peletów, dzięki czemu możliwe jest jego szersze wykorzystanie12). Dzięki sproszkowaniu miąższu dyni możliwe będzie uniezależnienie się od sezonowości produkcji. Ze względu na znaczący wzrost zainteresowaniem uprawą, konsumpcją i przetwórstwem owocu dyni oraz rosnące zapotrzebowanie na ten surowiec, ważnym czynnikiem jest zdobycie wied[...]

Effect of temperature cataphoretic process on selected properties paint coatings and their corrosion resistance Wpływ temperatury procesu kataforezy na wybrane właściwości powłok malarskich i ich odporność korozyjną DOI:10.15199/62.2017.4.26


  Metal plates were cleaned, phosphated and coated with a paint at 20-45°C. The coatings were washed with water, dried at 180°C and studied for thickness, adhesion, flexibility and drawability as well as for corrosion resistance to salt spray. An increase in process temp. resulted in increasing the coating thickness and decreasing their flexibility and drawability. The process temp. did affect neither coating adhesion nor corrosion resistance to salt spray. The coatings obtained at 25-30°C had the best mech. properties and their corrosive resistance met requirements of the relevant stds. Metalowe płytki myto, fosforanowano i malowano w temp. 20-45°C. Powłoki płukano w wodzie, suszono w temp. 180°C i badano pod względem grubości, przyczepności, elastyczności i tłoczności oraz odporności korozyjnej na mgłę solną. Wzrost temperatury procesu powodował zwiększenie grubości powłok i obniżenie ich elastyczności i tłoczności. Zmiana temperatury procesu nie miała wpływu na przyczepność powłok i ich odporność korozyjną. Powłoki wykonane w temp. 25-30°C miały najlepsze właściwości mechaniczne, a ich odporność korozyjna spełniała standardowe wymagania.Wykorzystanie procesu elektroforezy do nakładania powłok malarskich było jednym z ważniejszych osiągnięć przemysłu farb i lakierów w XX w. Zaletą tej metody jest równomierne, cienkie pokrycie elementów o różnych, nierzadko skomplikowanych kształtach, zapewniające równocześnie dużą odporność korozyjną oraz stosowanie farb wodorozcieńczalnych, o małej toksyczności1). Te cechy przyczyniły się do szerokiego zastosowania elektroforezy nie tylko tradycyjnie w przemyśle motoryzacyjnym i chemicznym, ale również coraz częściej sięgają po nią producenci z różnych branż technicznych i rolniczych. Zastosowanie tej techniki malarskiej wymaga jednak ścisłej kontroli procesu, która obok oznaczan[...]

New heating efficiency test for protein biopolymers Nowy test skuteczności ogrzewania biopolimerów proteinowych DOI:10.15199/62.2017.5.22


  Sorption of bromocresole purple on the surfaces both of an unheated and heated biopolimer was studied at varying concns. of the active substance and acidities of solns. The sensitivity of the test was defined as the max. difference between the sorption capacities on both biopolymers. The highest sensitivity of the test was obsd. for the HCl concn. 0.5 mol/L and active substance concn. 0.16 mg/cm3. Zweryfikowano 28 wariantów analitycznego testu do szybkiej, rutynowej oceny skuteczności ogrzewania biopolimerów proteinowych. Każdy z wariantów obejmuje kombinację czterech stężeń purpury bromokrezolowej jako substancji czynnej (0,10, 0,12, 0,14 i 0,16 mg/cm3) i siedmiu poziomów kwasowości roztworu testowego (0,01, 0,02, 0,03, 0,04, 0,05, 0,10 i 0,20 molHCl/dm3). Kryterium porównania wariantów testu była jego czułość w odniesieniu do badanych prób biopolimerów proteinowych. Największą czułością charakteryzował się test, w którym zastosowano roztwór o kwasowości 0,05 molHCl/dm3 i stężeniu substancji czynnej 0,16 mg/cm3. W oznaczeniach alkacymetrycznych zastosowanie ftalein, barwników trifenylometanowych, bywa na ogół utożsamiane z substancjami wskaźnikowymi. Ich charakterystyczna barwa stanowi wiarygodną informację o kwasowości roztworów w różnych zastosowaniach analitycznych1- 4). Wybrane sulfoftaleiny znalazły również zastosowanie do badania właściwości zdenaturowanego białka, stanowiąc indykator skuteczności ogrzewania niektórych składników żywności, np. preparatów peptydowych. Zastosowanie testów, indykatorów skuteczności ogrzewania, opartych na denaturacji białek wynika z kompromisu pomiędzy koniecznością obniżenia aktywności termolabilnych czynników anty-żywieniowych niektórych artykułów żywnościowych i wykształcenia zespołu cech reologicznych niezbędnych do akceptacji produktu przez konsumenta z jednej strony5-8), oraz zapobieganiu nieodwracalnych, niekorzystnych zmian surowca, które mogą być prekursorami toksycznych bąd[...]

Chemiczne właściwości oleju z nasion tytoniu DOI:10.15199/62.2018.11.18


  Niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe (NNKT) to grupa związków, które nie są syntezowane w organizmie człowieka. Niedobór ich powoduje choroby skóry, upośledzenie pracy nerek i serca, a także zwiększa ryzyko choroby nadciśnieniowej. Stąd też konieczne jest dostarczanie NNKT w codziennej diecie. Cennym źródłem tej grupy związków są oleje roślinne. W polskim przemyśle olejarskim najczęściej wykorzystuje się nasiona rzepaku i słonecznika. Jednak stale prowadzone są badania nad możliwością wykorzystania innych surowców roślinnych1). Rapp i współpr.2) już w I połowie XX w. udowodnili wysoką wartość odżywczą oleju z nasion tytoniu, zwłaszcza pod względem zawartości NNKT. Tytoń (Nicotiana tabacum L.) to rodzaj roślin zielnych z rodziny psiankowatych stosowany głównie do wyrobu produktów tytoniowych. Pękające na szczycie rośliny torebki nasienne zawierają wyjątkowo dużą ilość owalnych nasion o bardzo małych rozmiarach. Średnia masa 1000 nasion wg różnych źródeł2-4) mieści się w zakresie 0,04-0,220 g. Największą liczbę torebek (ponad 300 szt.) oraz największy plon nasion (do 50 g z jednej rośliny) otrzymano z odmiany Machorka5) (tabela 1).Nasiona tytoniu są w zasadzie wolne od nikotyny. W odpowiednich warunkach mogą być przechowywane przez długi czas2, 3). Istotnym składnikiem nasion tytoniu jest białko, którego zawartość wynosi 97/11(2018) 1907 Prof. dr hab. Dariusz ANDREJKO w roku 1989 ukończył studia na Wydziale Techniki Rolniczej Akademii Rolniczej w Lublinie. Jest profesorem nadzwyczajnym w Katedrze Biologicznych Podstaw Technologii Żywności i Pasz Wydziału Inżynierii Produkcji Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Specjalność - budowa i eksploatacja maszyn, technika rolnicza, specjalności: agrofizyka, inżynieria i aparatura przemysłu spożywczego. Mgr Marta KRAJEWSKA w roku 2013 ukończyła studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Obecnie jest doktorantką na Wydziale Inżynie[...]

 Strona 1