Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Bogumiła Wrzesińska"

A selective non-catalytic reduction of nitrogen oxides technology for application in industrial and municipal heating boilers Technologia selektywnej niekatalitycznej redukcji tlenków azotu pod kątem zastosowania jej w kotłach dla energetyki przemysłowej i ciepłownictwa DOI:10.15199/62.2015.4.22


  A crit. review, with 21 refs., of methods for redn. of N oxides in the exhaust gases from low power sources. The effectiveness of selective non-catalytic redn. of NOx was discussed. Przedstawiono krytyczną analizę metod redukcji tlenków azotu w spalinach pochodzących ze źródeł o małej mocy. Omówiono najważniejsze parametry decydujące o skuteczności selektywnej niekatalitycznej redukcji NOx. Wymogi emisyjne dotyczące instalacji energetycznego spalania paliw ulegają w Polsce systematycznie zaostrzaniu praktycznie od rozpoczęcia procesu transformacji ustrojowej. Pierwsze przepisy bezpośrednio je regulujące wprowadzono w Polsce w 1990 r. Od momentu podjęcia z Unią Europejską negocjacji Traktatu Akcesyjnego rozpoczął się proces unifikacji wymogów krajowych ze standardami emisyjnymi obowiązującymi w Unii. W przypadku spalania węgla kamiennego przedmiotem bezpośredniego limitowania były dotychczas: emisja tlenków siarki, NOx (w obowiązujących przepisach dotyczy to sumarycznej emisji jedynie NO oraz NO2, w przeliczeniu na NO2) oraz pyłu lotnego. Obowiązującym od 2016 r. dokumentem, na podstawie którego wyznaczane są standardy emisyjne w Unii jest dyrektywa IED1). Wymogi zawarte w tym dokumencie odnoszą się do źródeł o mocy dostarczanej w paliwie większej niż 50 MW, tzw. instalacji spalania wielkiej mocy LCP (large combustion plants). Przeniesienia dyrektywy IED do przepisów krajowych dokonano w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z 2014 r.2). Poprzednie rozporządzenia krajowe już od 1998 r. bazowały na poziomie wymogów unijnej dyrektywy LCP3). Porównania standardów emisyjnych wynikających ze wspomnianych oraz dalej cytowanych dokumentów dokonano w tabeli 1. Prezentowane w niej wymogi odnoszą się do "urządzeń istniejących". Osobną, traktowaną bardziej restrykcyjnie kategorię objętą standardami emisyjnymi stanowią "urządzenia nowe". Przepisy krajowe odnoszą się do źródeł emisji o mocy dostarczanej w paliwie przekraczającej poziom 1 MW,[...]

Improvement of properties of carbonizate from waste tyre pyrolysis by mechanical methods Waloryzacja metodami mechanicznymi karbonizatu z pirolizy zużytych opon samochodowych DOI:10.15199/62.2017.2.34


  Carbonizate from rubber tyre pyrolysis was characterized by detn. of grain size distribution (sieve anal.), grinded in a lab. ball planetary mill and in jet and impact mills, pelletized optionally in presence of pyrolytic residue, sepd. into fine and coarse fractions and then demineralized with HCl soln. The size classification of raw carbonizate was found as a cheap and efficient method for the redn. of mineral contaminants in the bulk product. Zastosowanie karbonizatu z odpadów gumowych jako substytutu sadzy technicznej do napełniania elastomerów wymaga jego rozdrobnienia do rozmiarów ziaren poniżej 45 μm. We wstępnych badaniach mielenia wykorzystano laboratoryjny młyn kulowy, następnie przemysłowy młyn udarowy z klasyfikatorem pneumatycznym oraz młyn strumieniowy. Stwierdzono, że rozdrabnianie karbonizatu do zastosowania go jako napełniacza elastomerów można z powodzeniem przeprowadzić, wykorzystując młyn udarowy z wbudowanym klasyfikatorem. Jest to rozwiązanie bardziej ekonomiczne niż użycie młyna strumieniowego. Przedstawiono również wyniki brykietowania zmielonej sadzy popirolitycznej z wykorzystaniem jako lepiszcza ciężkich frakcji oleju popirolitycznego. Istotnym problemem w zagospodarowaniu karbonizatu z pirolizy opon jest wysoka zawartość siarki oraz innych zanieczyszczeń mineralnych. W badanej sadzy popirolitycznej stwierdzono nierównomierną dystrybucję tych zanieczyszczeń pomiędzy frakcje drobnoi gruboziarnistą. Klasyfikacja sadzy wg rozmiarów ziaren może tym samym być potencjalnym sposobem usunięcia z niej części domieszek mineralnych. Jednym z produktów powstających w procesie pirolizy odpadów gumowych jest frakcja stała nazywana karbonizatem lub sadzą popirolityczną. Wydajność wytwarzania silnie zależy od składu chemicznego opon poddawanych obróbce, zastosowanych aparatów oraz parame- XXII Ogólnopolska Konferencja Inżynierii Chemicznej i Procesowej Spała, 5-9 września 2016 r. 96/2(2017) 445 Prof[...]

Fractionation of the oil from pyrolysis of waste rubber Frakcjonowanie oleju z pirolizy odpadów gumowych DOI:10.15199/62.2017.3.12


  The pyrolytic oil was fractionated by distn. to recover limonene and arom. hydrocarbons and to decrease the flash point of the oil. The sepn. degree of hydrocarbons was unsatisfactory. The flash point was increased from 26.0°C up to 72.5°C after removal of 6.5% of the oil mass. After removal of 2-3% by mass of the oil, it met the flash point requirements for heavy heating oils (62°C). Podział oleju na frakcje prowadzono metodą destylacji prostej i rektyfikacji, w procesach jedno- i dwustopniowych. Przedstawiono uzyskane krzywe destylacyjne olejów pochodzących z instalacji przemysłowej. Stwierdzono, że olej popirolityczny ma inną charakterystykę destylacyjną niż typowe oleje napędowe i opałowe, co utrudnia jego zastosowanie jako substytutu paliw ropopochodnych. Nie jest możliwe uzyskanie czystych substancji podczas rozdzielania oleju prostymi metodami destylacyjnymi. Możliwe jest jedynie ich zatężenie. Metoda usuwania najlżejszych składników oleju w celu podwyższenia jego temperatury zapłonu okazała się bardzo skuteczna. Oddestylowanie nawet niewielkiej ilości oleju (2-3% mas.). pozwoliło na podwyższenie temperatury zapłonu do wartości zbliżonej do temperatury wymaganej dla ciężkich olejów opałowych (62°C). Wydajność oleju z pirolizy odpadów gumowych, w tym głównie zużytych opon samochodowych, zależy przede wszystkim od temperatury i ciśnienia procesu. Olej pirolityczny stanowi 40-60% pierwotnej masy wsadu, przy czym jego wydajność maleje ze wzrostem temperatury procesu1). O składzie ciekłych produktów pirolizy decyduje rodzaj i konfiguracja reaktora, sposób przygotowania wsadu, sposób ogrzewania, temperatura procesu, stosowany katalizator oraz czas przebywania pierwotnych produktów rozkładu w strefie podwyższonej temperatury. Z analizy elementarnej wynika, że główne składniki to węgiel, wodór, azot, siarka i tlen2). Głównymi komponentami oleju są węglowodory alifatyczne, cykloalifatyczne i aromatyczne (jednoi wielopierśc[...]

 Strona 1