Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Ewelina Klem"

Chelation of micronutrients recovered from horticultural waste mineral wool Chelatacja mikroelementów odzyskanych z ogrodniczej, odpadowej wełny mineralnej DOI:10.12916/przemchem.2014.1033


  Fe2+ and Zn2+ ions were chelated with S,S-ethylenediamine- N,N'-disuccinic acid, ethylenediaminetetraacetic acid and L-lysine in aq. medium at pH 5-6 and mole ratio 1:1 to 1:3. The chelation degree was established by differential pulse voltammetry. The chelating agents were recommended for covering microelements from mineral wool waste. Określono stopień chelatacji jonów mikroelementów odzyskanych z ogrodniczej, odpadowej wełny mineralnej. Jako mikroelementy badano żelazo(II) oraz cynk(II). W celu ich skompleksowania jako ligand zastosowano L-lizynę, sól sodową kwasu S,S-etylenodiamino- -N,N'-dibursztynowego oraz powszechnie stosowaną w przemyśle sól sodową kwasu etylenodiaminotetraoctowego. Pomiary prowadzono z wykorzystaniem woltamperometrii pulsowej różnicowej w pH obojętnym w środowisku wodnym. Otrzymane wyniki wskazują na celowość stosowania syntetycznych ligandów do odzyskania mikroelementów z odpadowej wełny mineralnej. Bezglebowe metody produkcji roślinnej zostały wprowadzone w odpowiedzi na wysokie zapotrzebowanie na warzywa oraz rośliny ozdobne. W uprawach szklarniowych stosuje się zarówno podłoża organiczne (torf, trociny, słoma, włókna kokosowe), jak i podłoża inertne (wełna mineralna, keramzyt, perlit, pumeks, gąbka poliuretanowa) oraz ich mieszanki. Podłoże powinno charakteryzować się minimalnym powinowactwem do wody, dobrymi właściwościami powietrzno-wodnymi, odpornością na rozwój patogenów, stabilną zdolnością wymiany jonowej, dobrze rozwiniętą powierzchnią wewnętrzną. Takie cechy ma wełna mineralna, która wzbogacona pożywką z substancjami odżywczymi umożliwia maksymalizację plonów i pozwala na kontrolę warunków wzrostu i badanie czynników wpływających na plonowanie. Wadą stosowania tego typu podłoża jest generowanie dużej ilości słabo biodegradowalnych, nierozpuszczalnych w wodzie odpadów z pozostałościami nawozowymi. Problem ten w znacznym stopniu wpływa na zmianę krajobrazu oraz możliwe zagr[...]

Evaluation of selected systems chelating agricultural micronutrients. Ocena wybranych układów chelatujących mikroelementy rolnicze


  Mg ions were complexed with lysine (1:3) from aq. soln. of MgSO4 in presence of CaO at 20-60°C. The Mg complexation degree decreased with increasing the reaction temp. (79.8% at 25°C). The Mg complex produced was stable for days in soln. Celem badań był dobór optymalnych warunków prowadzenia reakcji otrzymywania chelatu lizyny z magnezem. W celu określenia ilości jonów magnezu wykorzystano metodę kompleksometrycznego miareczkowania. Określenie ilości niezwiązanych jonów magnezu i wapnia pozwala na określenie wpływu obecności jonów siarczanowych lub osadu siarczanu(VI) wapnia, a także temperatury na reakcję kompleksowania magnezu lizyną. Przedstawiono wyniki reakcji kompleksowania dla różnych stosunków metal-ligand (1:2, 1:3) oraz określono trwałość otrzymanych kompleksów. Okazało się, że podczas prowadzenia reakcji bardzo ważne jest zastosowanie optymalnych warunków: temperatury, stosunku metal-ligand i zawartości siarczanów. Zmiana parametrów prowadzenia reakcji zwiększa konkurencyjność procesu kompleksowania jonów magnezu i jonów wapnia zastosowanego do strącenia anionów siarczanowych. W produktach nawozowych i dodatkach paszowych wykorzystywanych w rolnictwie ważny jest stopień ich przyswajalności przez organizmy żywe i rośliny, toksyczność oraz trwałość. Rozwój branży związanej z otrzymywaniem produktów o coraz lepszych właściwościach jakościowych oraz związane z tym korzyści finansowe spowodowały wzrost znaczenia stosowania chelatów w branży paszowej i nawozowej. Cechą charakterystyczną chelatów, mającą znaczenie w ich zastosowaniu, jest swoista inertność wobec wodorotlenków, fosforanów, węglanów i tlenków1). W przemyśle dodatków paszowych najczęściej stosuje się chelaty mikroelementów z aminokwasami. Aminokwasy, jako ligandy wpływają na przyswajalność metalu, stanowią materiał budulcowy białek, pełnią funkcję metaboliczną, a także zmniejszają ilość [...]

Possibilities of using waste horticultural mineral wool in agriculture Możliwości wykorzystania odpadowej wełny mineralnej w rolnictwie DOI:10.12916/przemchem.2014.1029


  Spent mineral wool from horticultural prodn. was studied for phys. properties and extd. with many complexing agents to recover Fe2+ ions. Ethylenediaminetetracetic acid was the most efficient extractant. Badano utylizację uciążliwego odpadu, jakim jest pouprawowa wełna mineralna, zawierająca pewne ilości składników nawozowych pochodzących z zastosowanej pożywki. Racjonalnym rozwiązaniem okazało się wyekstrahowanie pozostałości i wykorzystanie ekstraktów do produkcji preparatów nawozowych. Pozbawiony składników mineralnych odpad stały może natomiast znaleźć zastosowanie w rolnictwie do rekultywacji terenów zdegradowanych lub jako dodatek podłoży mieszanych. Efektywność procesu ekstrakcji oceniono na podstawie zawartości w uzyskanych ekstraktach żelaza, jako wybranego mikroelementu. Najefektywniejszym z badanych ekstrahentów okazał się 0,1 M roztwór EDTA. Przy jego zastosowaniu otrzymano roztwór, który zawierał do 0,16% mas. Fe. Wartość ta przekracza znacznie zakres stężenia żelaza w standardowych pożywkach używanych w hydroponice. Dobre właściwości wodnopowietrzne pouprawowej wełny mineralnej pozwalają wnioskować o możliwości ponownego jej wykorzystania w rolnictwie. Porowatość całkowita badanych podłoży wynosiła blisko 95%, co zgodnie z literaturą pozwala na utrzymanie optymalnych warunków do wzrostu korzeni uprawianej rośliny.Hydroponika to jedna z najintensywniejszych technik uprawy roślin, która efektywnie wykorzystuje dostępną wodę i składniki mineralne z podłoża przy jednocześnie minimalnym wykorzystaniu przestrzeni. Jest technologią uniwersalną, umożliwia produkcję roślinną w sztucznych warunkach na skalę przemysłową1-3). Korzystne właściwości wodno-powietrzne to główne parametry decydujące o dominującej pozycji ogrodniczej wełny mineralnej jako podłoża. W stanie pojemnikowej pojemności wodnej, podłoże to utrzymuje bardzo dużą ilość wody (11,23 kg/kg), z czego 90% stanowi woda najłatwiej dostępna dla roślin. In[...]

Badania biodegradacji chelatorów nawozowych w środowisku wodnym w warunkach testu kinetycznego DOI:10.15199/62.2017.11.7


  Prawidłowy rozwój roślin uwarunkowany jest dostępnością składników odżywczych. Intensyfikacja rolnictwa, związana ze wzrostem liczby ludności, spowodowała zwiększenie areału pól uprawnych oraz zmniejszenie stężenia makro- i mikroelementów w glebie. Konieczne stało się uzupełnienie niedoborów pierwiastków o właściwościach odżywczych1, 2). Ze względu na zapotrzebowanie roślin składniki odżywcze można podzielić na makroelementy i mikroelementy. Mikroelementy pobierane są przez rośliny w niewielkiej ilości, pełnią funkcje biochemiczne i stanowią istotny czynnik wpływający na wzrost rośliny oraz plonowanie. Do tej grupy zalicza się żelazo, mangan, cynk, miedź, bor, molibden, chlor oraz nikiel. Preparaty nawozowe produkowane są na bazie sześciu pierwiastków biorących bezpośredni udział w procesach metabolicznych (miedź, cynk, żelazo, mangan, bor oraz molibden). Wytwarzane są także mikronawozy zawierające związki tytanu, chloru, kobaltu oraz niklu1, 2).Nawozy mikroelementowe, w celu zapewnienia efektywności ich stosowania oraz dostosowania do różnorodnych technik aplikacji, muszą charakteryzować się zróżnicowanym składem chemicznym oraz właściwościami fizykochemicznymi. Są to sole techniczne, makronawozy wzbogacone w mikroelementy, szkliwa nawozowe, chelaty nawozowe, odpady przemysłowe i kopaliny2, 3). W produkcji nawozów mikroelementowych często stosowane są syntetyczne związki kompleksujące. Obecnie do produkcji mikronawozów stosuje się 11 chelatorów zatwierdzonych przez Parlament Europejski, należących do grupy związków aminopolikarboksylowych4). Dzięki swej strukturze chelatory tworzą z mikroelementami trwałe, stabilne związki kompleksowe. Taka forma ułatwia ich przemieszczanie się w roślinie. Dysocjacja chelatu zachodzi powoli i jon centralny jest stopniowo uwalniany. Dzięki temu jest on lepiej przyswajalny przez roślinę. Mikroelementy związane z ligandami o właściwościach chelatujących nie ulegają sorpcji i wiązaniu w glebie, są[...]

Fertilizer properties of filter sludge from pig slurry Właściwości nawozowe osadu pofiltracyjnego z gnojowicy świńskiej DOI:10.15199/62.2015.12.14


  Six pig manure samples were treated with H3PO4 and H2SO4 to mineralize the org. matter and kill microorganisms, modified by addn. of lime milk and superphosphate, filtered off, and analyzed for P, N, Ca, P, Mg, S and Fe by std. methods. The process resulted in decreasing the N content and increasing the P content in the solid fertilizer produced. Gnojowica zawiera duże ilości składników nawozowych i polepszających strukturę gleby. Wtórne wykorzystanie jej w produkcji rolniczej ograniczy zużycie azotu i potasu, import nieodnawialnych surowców fosforowych i gazu ziemnego, a także pozwoli zmniejszyć problem ekologiczny związany z występowaniem odorów i zanieczyszczenia atmosfery, gleb i wód gruntowych. Zastosowano filtrację w rozdziale gnojowicy świńskiej, jako wstępny proces jej dalszego wykorzystania oraz określono właściwości nawozowe otrzymanego osadu. Intensywny chów trzody chlewnej w Polsce prowadzony jest metodą bezściółkową w systemie rusztowym lub półrusztowym, w wyniku czego powstaje duża ilość gnojowicy świńskiej, która jest mieszanką kału, moczu, resztek pokarmu oraz wody. Tego rodzaju system utrzymania zwierząt przyczynia się do zmian środowiska naturalnego. Związane jest z tym niebezpieczeństwo w zakresie zanieczyszczenia wód azotanami i chlorkami, a w konsekwencji obniżenia klasy ich czystości. Duża ilość gnojowicy powoduje emisję gazów o charakterze kwaśnym, takich jak NOx, SO2 i CO2 oraz CH4. Zawarte w gnojowicy mikroorganizmy chorobotwórcze stanowią poważne zagrożenie sanitarne zarówno dla otoczenia chlewni, jak i wód gruntowych oraz atmosfery. Takie substancje, jak merkaptany, aminomerkaptany, indol, skatol, aminy, kwasy tłuszczowe, amoniak oraz siarkowodór są powodem emisji odorów. Z gnojowicy emitowanych jest ok. 400 złowonnych, lotnych związków organicznych i nieorganicznych o wysokiej uciążliwości zapachowej. Powstawanie odorów jest złożonym procesem, w którym uczestniczy wiele gatunków bakterii. Zale[...]

Studies removal of alpha and beta -acids from hop wastes with calcium acetate Badania nad zastosowaniem octanu wapnia do usuwania alfa - i beta -kwasów z odpadów chmielowych DOI:10.15199/62.2017.2.32


  Bitter substances (α- and β-acids) were removed from hop waste from the brewing industry by extn. with aq. Ca(OAc)2 solns. (1-5% by mass). The removal degree of α- and β-acids was 48-55% and that of their isomers was 49-79% by mass. The purified waste met the requirements for animal fodder. Przedstawiono wyniki badań doświadczalnych procesu usuwania substancji goryczkowych (α- i β-kwasów), z zastosowaniem octanu wapnia, z odpadów chmielowych z przemysłu browarniczego, tzw. wychmielin, powstałych po zastosowaniu procesów ekstrakcji w warunkach nadkrytycznych. Pozbawione tą metodą gorzkich kwasów wychmieliny mogą być wykorzystane w mieszankach paszowych. Na podstawie wyników badań doświadczalnych określono warunki prowadzenia procesu. Ze względów technologicznych i paszowych należy stosować roztwory octanu wapnia o stężeniu 1-3% mas. Chmiel należy do roślin od wieków wykorzystywanych w produkcji i przetwórstwie rolniczym. W Polsce używany jest od XI w.Związane jest to z jego unikatowymi właściwościami, powiązanymi głównie ze składem biochemicznym. Głównym odbiorcą chmielu jest przemysł browarniczy. Chmiel zawiera ok. 40,4% mas. celulozy i ligniny, 15% mas. żywic, 15% mas. białka, 10% mas. wody, 8% mas. popiołu, 3% mas. tłuszczu i wosków, 2% mas. pektyny, 2% mas. cukrów prostych, 0,5% mas. olejków eterycznych i 0,1% mas. aminokwasów. Dla celów browarnictwa w zbiorach chmielu mają znaczenie głównie szyszki i zawarte w lupulinie żywice chmielowe. We wczesnym etapie rozwoju rośliny, przez przylistki chmielu wytwarzane są mniej gorzkie β-kwasy (żółty, lepki proszek zawierający gorzkie żywice i olejki eteryczne), przemieszczające się do lupuliny-miseczki gruczołowej, która po napełnieniu pokrywa się membraną. W czasie wzrostu rośliny część β-kwasów przekształca się w bardziej gorzką odmianę α-kwasów, które mają największe znaczenie dla smaku piwa. Zawartość α- i β-kwasów jest [...]

 Strona 1