Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Marzena Pawlicka Andrzej Starski Jacek Postupolski"

Bezpieczeństwo wyrobów gumowych przeznaczonych do kontaktu z żywnością


  W artykule omówiono rodzaje elastomerów, w tym gumy silikonowej i elastomerów termoplastycznych, stosowanych w produkcji wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Przedstawiono obecny stan prawny w zakresie wyrobów elastomerowych przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz zwrócono uwagę, jakie badania powinny być wykonane w celu zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego tego rodzaju wyrobów.Od wielu lat na świecie obserwuje się coraz większe zapotrzebowanie na tworzywa polimerowe oraz związany z tym wzrost produkcji. Tworzywa polimerowe mają istotne znaczenie w produkcji materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Coraz częściej zastępują one materiały wyprodukowane z surowców naturalnych, takie jak papier, karton, drewno czy szkło. Tworzywa polimerowe elastomerowe, np. guma, guma silikonowa oraz elastomery termoplastyczne, są wykorzystywane na szeroką skalę w produkcji materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, w tym jako elementy maszyn stosowanych w zakładach przemysłu spożywczego. WŁAŚCIWOŚCI ELASTOMERÓW Guma jest produktem wulkanizacji kauczuku naturalnego lub syntetycznego. Charakteryzuje się dużą elastycznością oraz zdolnością do dużych odwracalnych odkształceń sprężystych, przekraczających nawet 1000%. Właściwości gumy zmieniają się w zależności od rodzaju kauczuku, ilości i rodzaju pozostałych składników mieszanki kauczukowej, sposobu jej przygotowywania oraz warunków wulkanizacji. Praktycznie więc dobierając odpowiednio składniki mieszanki i stosując różne parametry technologiczne można otrzymywać wiele gatunków gum o zróżnicowanych właściwościach. Mieszanki gumowe, które z uwagi na swoje właściwości znalazły zastosowanie w przemyśle spożywczym to: kauczuk butadienowo-fluorowy (FPM), kauczuk butadienowo- akrylonitrylowy (NBR) oraz kauczuk et[...]

Zagrożenia dla zdrowia, wymagania prawne. Papier i tektura do kontaktu z żywnością DOI:


  W artykule omówiono zagrożenia dla zdrowia wynikające z uwalniania się z papierowych i tekturowych opakowań żywności substancji małocząsteczkowych, szkodliwych dla zdrowia człowieka. Zwrócono szczególną uwagę na bezpieczeństwo opakowań z papieru i tektury wyprodukowanych z wtórnych włókien celulozowych, które mogą zawierać pozostałości farb i tuszów drukarskich. Zawarte w nich składniki, takie jak oleje mineralne czy fotoinicjatory, mogą uwalniać się do żywności. Poruszono problem związany z materiałami opakowaniowymi z papieru i tektury z recyklingu jako istotnego źródła zanieczyszczenia żywności olejami mineralnymi. Przedstawiono również wymagania prawne, jakie muszą spełniać opakowania z papieru i tektury przeznaczone do kontaktu z żywnością, w tym wymagania w zakresie składu i badań Papier i tektura należą do materiałów, które są od wielu lat stosowane w produkcji opakowań do żywności, zwłaszcza żywności suchej i sypkiej, jak np. herbata, cukier, ryż, płatki zbożowe. Są również często stosowane do pakowania kanapek, pizzy czy żywności mrożonej. Natomiast papier powlekany silikonem, w celu zwiększenia odporności na wysoką temperaturę, stosuje się do pieczenia i smażenia żywności. Opakowania kartonowe są powszechnie stosowane jako opakowania transportowe i dystrybucyjne. Z uwagi na fakt, że papier i tektura nie są odpowiednie do pakowania żywności o wysokiej wilgotności, coraz częściej stosuje się opakowania zawierające, oprócz papieru, inne materiały powlekane, które zabezpieczają przed rozpadem papieru w kontakcie z żywnością płynną. Do żywności płynnej, takiej jak soki owocowe, mleko i napoje mleczne, stosuje się opakowania wielowarstwowe, wielomateriałowe (typu Tetra-Pak), które składają się na ogół z 5-7 (a czasem nawet z kilkunastu) warstw materiałów. W opakowaniu typu Tetra-Pak warstwa papieru lub tektury jest powlekana tworzywem sztucznym (polietylenem) zabezpieczającym papier przed nasiąknięciem. W środku[...]

Zanieczyszczenie żywności węglowodorami olejów mineralnych DOI:10.15199/65.2018.1.7


  Węglowodory olejów mineralnych (MOH) to związki chemiczne uzyskiwane głównie z ropy naftowej, ale są produkowane syntetycznie z węgla, gazu ziemnego i biomasy. Węglowodory olejów mineralnych obejmują złożone mieszaniny, głównie prostych i rozgałęzionych, otwartych łańcuchów alkanowych (parafiny), w dużej mierze alkilowane cykloalkany (naften), klasyfikowane łącznie jako nasycone oleje mineralne - węglowodory (MOSH) i węglowodory aromatyczne pochodzenia mineralnego (MOAH). Oleje mineralne złożone są głównie z dwóch odrębnych chemicznie i strukturalnie typów frakcji. Główna frakcja (od 75 do 85%) składa się z MOSH, natomiast druga (od 15 do 25%) - z MOAH. Obie frakcje zawierają łańcuchy węglowe mające mniej niż 25 atomów węgla. MOSH są to węglowodory nasycone o łańcuchu otwartym, rozgałęzione i naftenowe (cykliczne), o niskiej lub średniej lepkości. MOAH zawiera natomiast liczne i zróżnicowane klasy aromatycznych związków węglowodorowych, złożonych najczęściej z jednego do czterech pierścieni, z czego 97% z nich jest alkilowanych. Oleje mineralne zanieczyszczają liczną grupę środków spożywczych przede wszystkim w wyniku nieprawidłowych praktyk produkcyjnych, ale również z powodu zanieczyszczenia środowiska (powietrza, wody), podczas przetwórstwa żywności, stosowania jako: substancji pomocniczych, w tym migracji z materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, substancji pomocniczych w przetwórstwie żywności oraz substytutów tłuszczów w produkcji żywności. W Unii Europejskiej oleje mineralne nie są dopuszczone do stosowania do żywności, jednak w niektórych państwach trzecich (np. USA) są stosowane w przemyśle spożywczym. ŹRÓDŁO OLEJÓW MINERALNYCH w żywności Panel naukowy ds. zanieczyszczeń w łańcuchu żywnościowym (CONTAM) Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zidentyfikował liczne źródła występowania MOH w żywności. Obecność olejów mineralnych w żywności może wynikać z procesu przetwórstwa sp[...]

 Strona 1