Wyniki 1-9 spośród 9 dla zapytania: authorDesc:"Aneta Raszkowska-Kaczor"

Effect of crosslinking coagent and of blowing agent contenet on properties of chemically crosslinked polyethylene foams. Wpływ obecności środka wspomagającego proces sieciowania oraz zawartości środka porującego na właściwości polietylenowych pianek chemicznie sieciowanych


  Chem. crosslinked polyethylene foams were prepd. by foaming the blowing agents and optionally a crosslinkig coagent–contg. polymer films at 230°C for 5 min to det. the effect of the blowing agents and the crosslinking coagent on the apparent d. and hardness of the foams. The increase in blowing agent content (up to 36%) resulted in a decrease in d. and hardness of the foams. Use of the crosslinking coagent resulted in increasing apparent d. and hardness of the foams. Omówiono sposób otrzymywania polietylenowych pianek chemicznie sieciowanych z mieszaniny zawierającej polietylen, nukleant, środek porujący, środek sieciujący oraz środek wspomagający proces sieciowania. Proces wytłaczania folii prowadzono, stosując następujące temperatury stref grzejnych cylindra 110–115, 115°C oraz temp. głowicy 120°C. Proces sieciowania i porowania prowadzono w temp. 230°C przez 5 min. Badania prowadzono przy stałej zawartości środka sieciującego i nukleanta. Zbadano wpływ zawartości dwóch środków porujących na wartości gęstości pozornej i twardości pianek. Stwierdzono wpływ środka wspomagającego sieciowanie na właściwości polietylenowych pianek chemicznie sieciowanych. Proces porowania tworzyw sztucznych przeprowadza się w celu zmiany ich właściwości fizycznych i technologicznych, polegającej na zmniejszeniu gęstości produktu, obniżeniu kosztów, zmniejszeniu zużycia materiałów, poprawę właściwości tłumiących hałas i ciepło a także otrzymaniu produktów o nowych zastosowaniach1). Wyróżnia się porowanie chemiczne bez sieciowania2-4), porowanie chemicze z sieciowaniem, porowanie fizyczne ze wstępnym mieszaniem oraz [...]

Foaming of polylactide Spienianie polilaktydu DOI:10.12916/przemchem.2014.117


  Two blowing agents were used for foaming polylactide by extrusion at 150-218°C (head temp. 155°C) to study their effect on d., tensile strength and cell structure of the foams. The lowest d. (0.47 g/cm3) was achieved for azodicarbonamide- contg. polylactide. Omówiono sposób otrzymywania pianek polilaktydowych z mieszaniny zawierającej polilaktyd i endotermiczny LY-Cell-Compound lub egzotermiczny Genitron EPA środek porotwórczy. Proces wytłaczania pianek prowadzono w temperaturze stref grzejnych cylindra 150, 172 i 218°C oraz w temperaturze głowicy 155°C. Stwierdzono wpływ rodzaju i zawartości środka porotwórczego na wartości gęstości pozornej i wytrzymałość na rozciąganie oraz na strukturę komórkową otrzymanych pianek polilaktydowych. Najmniejszą wartość gęstości pozornej (0,47 g/cm3) otrzymano dla pianki uzyskanej z kompozycji zawierającej 1,5% poroforu Genitron EPA. Polimery biodegradowalne cieszą się dużym zainteresowaniem nauki i przemysłu. Najlepiej poznanym i najbardziej rozpowszechnionym polimerem ulegającym całkowitej degradacji biologicznej jest polilaktyd (PLA), będący polimerem kwasu mlekowego. Jest on otrzymywany przez fermentację mlekową z odpadowych produktów przemysłu spożywczego (ziemniaki, kukurydza) z zastosowaniem takich szczepów bakteryjnych, jak ziarniaki-paciorkowce z rodzaju Streptococcus, Lactococcus i Leuconostoc, tetrody Pediococcus oraz pałeczki Lactobacillus i Bifidobacterium1, 2). PLA ulega całkowitej biodegradacji w okresie 6-24 miesięcy, a tradycyjne polimery syntetyczne, takie jak polietylen lub polistyren, ulegają biodegradacji dopiero poponad 500 latach3). PLA jest często nazywany polimerem "podwójnie zielonym", ponieważ jest otrzymywany z surowców odnawialnych oraz ulega biodegradacji. PLA znajduje zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu, m.in. do wytwarzania folii dwuosiowo orientowanej, laminowania papieru, wytłaczania folii termoformowalnej, wtryskiw[...]

Foaming of modified polylactide Spienianie polilaktydu modyfikowanego DOI:10.12916/przemchem.2014.217


  Com. polylactide was mixed with com. chain extending agent (1-5%) and com. azodicarbonamide-contg. blowing agent (1-4%) and extruded at 150-218°C in a singlescrew extruder. The lowest d. 0.48 g/cm3 was achieved for polylactide contg. 5% of the chain extender and 2% of the blowing agent. Omówiono sposób otrzymywania pianek polilaktydowych z mieszaniny zawierającej polilaktyd, środek wydłużający łańcuch polimerowy (CESA-extend) oraz porofor (Genitron EPA). Wytłaczanie pianek prowadzono w 2 etapach. W pierwszym etapie przy użyciu wytłaczarki dwuślimakowej współbieżnej wytłoczono 2 rodzaje polilaktydów modyfikowanych: 99% PLA + 1% CESA (PLA modyfikowany 1), 95% PLA + 5% CESA (PLA modyfikowany 2). Stosowano temperatury stref grzejnych cylindra 75, 155, 215 i 215°C oraz temperaturę głowicy 215°C. Następnie prowadzono wytłaczanie pianek, stosując wytłaczarkę jednoślimakową. Temperatury poszczególnych stref grzejnych cylindra wynosiły 150, 172 i 218°C, a temperatura strefy grzejnej głowicy 155°C. Stwierdzono wpływ zawartości poroforu i środka wydłużającego łańcuch polimerowy na wartości gęstości pozornej i wytrzymałości na rozciąganie oraz na strukturę komórkową otrzymanych pianek polilaktydowych. Najmniejszą wartość gęstości pozornej (0,48 g/cm3) otrzymano dla pianki uzyskanej z mieszaniny PLA modyfikowanego 2 i 2-proc. dodatku porofora Genitron EPA. Polilaktyd (PLA) charakteryzuje się dobrymi właściwościami chemicznymi i fizycznymi. Jest sztywny i kruchy, podobnie jak polistyren. Bardzo często jest porównywany z poli(tereftalanem etylenu) pod względem wytrzymałości na rozciąganie, modułu elastyczności, odporności na uderzenie, a także barierowości. Wśród wad PLA wymienia się wysoką cenę, znaczną sorpcję wilgoci w przypadku granulatu, słabą barierowość dla O2 i CO2 (zwłaszcza w przypadku opakowań), możliwość częściowej degradacji w trakcie przetwórstwa, niekorzystne właściwości w stanie uplastycznionym, jak również małą masę [...]

Effect of inorganic powder fillers on the polypropylene properties Badania wpływu nieorganicznych napełniaczy proszkowych na właściwości polipropylenu DOI:10.12916/przemchem.2014.888


  Polypropylene was filled with talc, chalk and their mixts. (up to 30%) by extrusion in corotating twin screw extruder at 195°C. The composite showed improved flexural strength, and elasticity, storage and loss modulus. The mixt. of fillers was more efficient than the individual ones. Omówiono sposób wytwarzania tworzyw polimerowych zawierających nieorganiczne napełniacze proszkowe. Podczas badań jako matrycę polimerową zastosowano polipropylen, który napełniano talkiem, kredą oraz ich mieszaniną. Próbki kompozytów na bazie polipropylenu otrzymywano stosując wytłaczarkę dwuślimakową współbieżną. Temperatura stref grzewczo-chłodzących cylindra wytłaczarki oraz temperatura głowicy wynosiła 195°C. Scharakteryzowano wpływ zawartości oraz rodzaju użytego napełniacza na masowy wskaźnik szybkości płynięcia, właściwości przy zginaniu oraz dynamiczne właściwości mechaniczne otrzymanych kompozytów. Obecnie obserwuje się znaczne zainteresowanie kompozytami na bazie tworzyw termoplastycznych, otrzymywanych w wyniku modyfikacji fizycznej poprzez dodanie do polimeru odpowiedniego napełniacza1). Napełniacze wprowadzane są do polimerów w celu modyfikacji właściwości tworzyw. Powodują one wzrost gęstości, wzrostu modułu Younga a także wzrost lub obniżenie udarności w zależności od ilości napełniacza i kształtu jego cząstek oraz wzajemnej adhezji pomiędzy napełniaczem i polimerem, jak również wzrost twardości powierzchni wyrobu oraz obniżenia jego ceny1-3). Zazwyczaj dodatek w postaci napełniaczy powoduje poprawę właściwości użytkowych tworzyw. Jednak znany jest również niekorzystny wpływ tego rodzaju dodatków na właściwości polimerów. Dodatek napełniacza może przyczyniać się do wzrostu lepkości i gęstości kompozycji oraz zwiększenia absorpcji wilgoci przez tworzywo. Napełniacze powodują również pogorszenie właściwości dielektrycznych i reologicznych oraz zwiększają zużycie urządzeń do ich przetwórstwa2, 4-6). W celu uzyskania tworzyw poli[...]

Wytwarzanie polietylenowych pianek chemicznie sieciowanych DOI:10.15199/62.2017.9.20


  Proces porowania tworzyw sztucznych przeprowadza się w celu uzyskania pożądanych właściwości fizycznych, przetwórczych i technologicznych, a w szczególności zmniejszenia masy produktu, obniżenia kosztów wytwarzania, zmniejszenia zużycia materiałów, poprawy właściwości tłumiących hałas i ciepło, a także otrzymania produktów o nowych walorach użytkowych. Polietylenowe pianki chemicznie sieciowane wytwarzane są w procesie czteroetapowym. Pierwszy etap obejmuje uzyskanie mieszaniny (w postaci granulatu) polimeru, środka sieciującego, chemicznego środka porującego, a także innych składników poprawiających strukturę pianki oraz dodatków, takich jak m.in. nukleanty, środki wspomagające proces sieciowania i środki ograniczające palność. Etap ten przeprowadza się w wytłaczarkach lub mieszalnikach, w odpowiednich warunkach przetwórstwa (powyżej temperatury topnienia polimeru, ale poniżej temperatury rozkładu środka porującego). W drugim etapie z otrzymanego granulatu wytwarza się produkt pośredni, np. folię. Otrzymany w ten sposób wytwór sieciuje się chemicznie lub fizycznie. Następnie usieciowane tworzywo poruje się powyżej temperatury rozkładu środka porującego w procesie ciśnieniowym, bezciśnieniowym lub próżniowo1-6). Problem technologiczny sprowadzał się do ustalenia udziału masowego składników mieszaniny, tak by powstały w wyniku procesu porowania produkt charakteryzował się zakładanymi właściwościami mechanicznymi oraz fizycznymi. Aby rozwiązać problem doboru składu mieszaniny, niezbędne jest przybliżenie zależności przyczynowo-skutkowej występującej między wybranymi właściwościami produktu, tzn. kryteriami oceny właściwości mieszaniny a udziałami masowymi jej składników, przy założeniu, że taka zależność faktycznie istnieje. Efektywnym sposobem rozwiązania przedstawionego problemu są techniki doświadczalne reprezentowane pod wspólną nazwą: metody powierzchni odpowiedzi RSM (response surface methodology)7-9). Celem badań było us[...]

Processing of thermoplastic starch by a batch process and with single - screw extruders Przetwórstwo skrobi metodą periodyczną oraz przy użyciu wytłaczarek jednoślimakowych DOI:10.12916/przemchem.2014.76


  A review, with 40 refs., of process parameters and compns. of blends. Przedstawiono przegląd literatury dotyczącej otrzymywania materiałów (folii, granulatu) z kompozycji skrobiowych w procesach periodycznych i za pomocą wytłaczarek jednoślimakowych. Zaprezentowano ogólną charakterystykę wytłaczarek jednoślimakowych a także omówiono sposoby przygotowania kompozycji do wytłaczania, warunki procesów wytłaczania oraz niektóre właściwości otrzymanych tworzyw. Obecnie znacznym zainteresowaniem nauki oraz przemysłu cieszą się polimery biodegradowalne. Problemy ekologiczne, takie jak emisja gazów cieplarnianych, szybki wzrost ilość odpadów stałych, rosnąca świadomość proekologiczna społeczeństw na całym świecie, recykling polimerów oraz obniżające się zasoby ropy naftowej a także nowe regulacje prawne1, 2), stały się głównymi powodami prowadzenia intensywnych badań nad biopolimerami. Pomimo wielkiego zainteresowania i popytu na rynku na biopolimery, wciąż brakuje łatwo dostępnych i powszechnie stosowanych materiałów naturalnych do produkcji np. opakowań. Idealny biopolimer powinien oprócz zdolności do biodegradacji łączyć funkcjonalność stosowanych do tej pory tworzyw sztucznych a także być w stosunku do nich ekonomicznie konkurencyjny2). Ostatnio jako taki materiał wskazuje się skrobię, naturalny i odnawialny biopolimer. Jej roczna produkcja w samej Europie wynosi ok. 8 mln t3). Skrobia składa się z amylozy (C6H10O5)n (n = 5000) stanowiącej 20-25% mas. i amylopektyny (C6H10O5)n (n = 50000) stanowiącej 75-80%4). Czysta skrobia jest białą, semikrystaliczną (15-45%) substancją, pozbawioną zapachu i smaku5, 6). Jej temperatura topnienia (220-240°C) i temperatura przejścia szklistego (230°C) jest wyższa aniżeli temperatura degradacji (220°C), stąd jej przetwórstwo w postaci czystej jest utrudnione7). Z tego powodu skrobia jest poddawana plastyfikacji, która prowadzi do zmiany jej struktury (zerwania wiązań wodorowych i częściowej depoli[...]

Extrusion of thermoplastics starch with twin-screw extruders Wytłaczanie skrobi przy użyciu wytłaczarek dwuślimakowych DOI:10.12916/przemchem.2014.192


  A review, with 33 refs., of process parameters and compns. of blends. Przedstawiono przegląd literatury dotyczącej produkcji materiałów (folii, granulatów) wykonanych z kompozycji na bazie skrobi przy użyciu wytłaczarek dwuślimakowych. Proces wytłaczania dwuślimakowego umożliwia modyfikację skrobi (chemiczną i fizyczną) oraz wytwarzanie nowych materiałów opartych na tym biopolimerze. Na właściwości kompozycji skrobiowych wpływ ma temperatura przetwórstwa, konfiguracja ślimaka a także sposób przygotowania kompozycji, obejmujący sposób mieszania składników, temperaturę procesu mieszania, dodatek plastyfikatora, rodzaj środków sieciujących i plastyfikatorów oraz innych polimerów. Uzyskanie efektywnego uplastycznienia tworzyw trudno przetwarzalnych, zwłaszcza niestabilnych cieplnie jest możliwe dzięki zastosowaniu wytłaczarek wieloślimakowych, wśród których najczęściej stosowanymi są wytłaczarki dwuślimakowe. Biorąc pod uwagę kierunek obrotów ślimaka, wytłaczarki dwuślimakowe można podzielić na współbieżne (ślimaki wykonują ruchy obrotowe w tym samym kierunku) i przeciwbieżne (ślimaki wykonują ruchy obrotowe w kierunkach przeciwnych). Uwzględniając kryterium odległości pomiędzy grzbietami zwojów jednego ślimaka a dnem kanałów drugiego a także odległości pomiędzy ich powierzchniami bocznymi, ślimaki można podzielić na zazębiające się szczelnie, zazębiające się nieszczelnie oraz nie zazębiające się1). W przemyśle największe zastosowanie znalazły wytłaczarki przeciwbieżne i współbieżne ze ślimakami o zwojach zazębiających się nieszczelnie. Wytłaczarki z nie zazębiającymi się ślimakami wykonuje się tylko jako wytłaczarki przeciwbieżne. Są one stosowane w procesach wytwarzania tworzyw polimerowych, np. w procesie pomocniczym wytłaczania z granulowaniem PE-HD1). Wytłaczarki dwuślimakowe współbieżne w odróżnieniu od wytłaczarek dwuślimakowych przeciwbieżnych charakteryzują się znaczną efektywnością mieszania. Różnice pomiędzy tymi wy[...]

Searching for the fungi capable to grow on polymeric materials Poszukiwanie grzybów zdolnych do wzrostu na tworzywach polimerowych DOI:10.12916/przemchem.2014.1206


  Clitocybe, Laccaria laccata, Trichoderma viride and unidentified fungi strain were isolated from degraded soils and grown on polycaprolactone, polylactide, polyhydroxybutyrate, polyethylene and poly(ethylene terephthalate) films at 24°C for 1-2 weeks. The growth of fungi was obsd. by scanning electron microscopy. Laccaria laccata showed the highest growth, not only on polycaprolactone but also on polyethylene and poly(ethylene terephthalate) films. Badano wzrost grzybów Clitocybe, Laccaria laccata, Trichoderma viride i jednego niezidentyfikowanego grzyba, wyizolowanych z gleb zdegradowanych, na foliach z polikaprolaktonu, polilaktydu, polihydroksymaślanu, polietylenu i poli(tereftalanu etylenu) przez 1-2 tygodnie w temp. 24°C. Do badania wzrostu grzybów na foliach wykorzystano skaningową mikroskopię elektronową. Najlepszym wzrostem na podłożach polimerowych charakteryzował się szczep Laccaria laccata, nie tylko na polikaprolaktonie, lecz także na foliach z polietylenu i poli(tereftalanu etylenu). W ciągu ostatnich 30 lat tworzywa sztuczne znalazły powszechne zastosowanie w przemyśle jako opakowania do żywności, w produkcji odzieży, w motoryzacji, budownictwie i w branży medycznej. Mają one wiele zalet, są lekkie, tanie, bardzo trwałe i wytrzymałe mechanicznie1). Tworzywa sztuczne biodegradowalne to polikaprolakton (PCL), polihydroksymaślan (PHB) i polilaktyd (PLA) a tworzywa tradycyjne (nieulegające biodegradacji) to polietylen (PE) lub poli(tereftalan etylenu) (PET). Polimery biodegradowalne mogą być otrzymywane z ropy naftowej (np. PCL) i z surowców odnawialnych (celuloza, skrobia, lignina), np. poliestry alifatyczne, takie jak PHB i PLA2, 3). PCL jest polimerem o właściwościach zbliżonych do polietylenu małej gęstości. Wykorzystuje się go do wytwarzania powłok oraz w procesie kontrolowanego uwalniania pestycydów, a także jako biodegradowalny komponent folii nieulegających biodegradacji, w celu przyspieszenia ich rozkład[...]

Serratia sp. in the PLA and PCL-supporting biodegradation preparations Serratia sp. jako składnik preparatów wspomagających biodegradację PLA i PCL DOI:10.15199/62.2016.5.9


  Five Serratia sp. bacterial strains were collected from a water treatment plant and a municipal waste dump and used for studying biodegradn. of polylactide (PLA) and polycaprolactone (PCL) films both under lab. conditions and in the bacteria-vaccinated soil (pot expts.). The tensile strength of the PLA decreased after the treatment. The decompn. of PCL was confirmed by electron microscopy. One of the strains used (Serratia sp. IV-111-4) was particularly active in decompn. of the polymers. This strain had a lower survival rate after lyophilization. Its storage stability was comparable to that of freeze-drying bacteria. The strain can be used as a component of microbiol. prepns. to accelerate degradn. of the polymers. Stwierdzono, że pięć szczepów bakteryjnych z rodzaju Serratia w warunkach in vitro jest zdolnych do wzrostu na foliach wykonanych z polilaktydu (PLA) i polikaprolaktonu (PCL). Obecność bakterii powodowała zmiany w strukturze obu badanych tworzyw, co potwierdzono poprzez analizy z wykorzystaniem skaningowej mikroskopii elektronowej. Jeden ze szczepów Serratia sp. IV-111-4 wyizolowany ze składowiska odpadów w największym stopniu wpływał na przyspieszanie procesu degradacji PLA w warunkach in vitro i in vivo. Stwierdzono osłabienie wytrzymałości PLA na rozciąganie i przyspieszenie procesu rozkładu PCL. Szczep ten charakteryzuje się obniżoną przeżywalnością po procesie liofiliza cji i stabilnością podczas przechowywania w porównaniu z bakteriami nieliofilizowanymi. Potencjalnie Serratia sp. IV-111-4 może być wykorzystana jako składnik preparatów mikrobiologicznych stosowanych do przyspieszania procesu degradacji tworzyw polimerowych. Obecnie rynek tworzyw polimerowych jest w dużej mierze ukierunkowany na "zieloną chemię", przyjazną środowisku naturalnemu, w związku z czym opracowywane są materiały zawierające biodegradowalne tworzywa polimerowe1). Materiały takie pod wpływem temperatury, wilgoci i obecności m[...]

 Strona 1