Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Jacek Podwórny"

Diagnostyczne badania wykwitów solnych na restaurowanych elewacjach Część 1 -badania cegieł DOI:10.15199/40.2018.1.3

Czytaj za darmo! »

1. Wprowadzenie Korozja mineralnych elementów elewacji muru może wynikać z właściwości materiału albo / i być spowodowana czynnikami zewnętrznymi. Bezpośrednią przyczyną powstawania wykwitów solnych na powierzchni elewacji jest migracja wilgoci przez porowate komponenty muru: cegły, zaprawę murarską i fugi. Wilgoć może pochodzić z gruntu lub opadów atmosferycznych. Istotnym czynnikiem jest woda, w której rozpuszczają się minerały. Kapilarnie transportowane jony na zewnątrz cegły podczas procesu wysychania krystalizują lub reagują ze składnikami cegieł i zapraw tworząc nowe związki. Z tego względu w niektórych porach roku, wiosną i jesienią, wykwity pojawiają się częściej i intensywniej. Kolejnym czynnikiem mającym wpływ na występowanie wykwitów jest skład stosowanych materiałów budowlanych oraz ich właściwości dyfuzyjne. Wysolenia mogą pojawić się bezpośrednio po związaniu spoiwa oraz po pewnym czasie po zawilgoceniu muru. Wykwity mogą pochodzić z wymywania i reakcji składników zhydratyzowanego cementu, czy ogólnie spoiwa, z jonami zawartymi w wodzie ze środowiska. Cement oraz stosowane domieszki lub dodatki mogą być potencjalnym źródłem soli rozpuszczalnych w wodzie. Najczęściej pojawiające się naloty to wykwity wapienne, siarczanowe, chlorkowe i sodowe, czy potasowe, ale również azotanowe, w zależności od umiejscowienia w budowli [3, 8, 10, 11, 19]. W pracy opisano zniszczenia elewacji obiektu, obecnie muzeum, któremu można przypisać klasę mikro ekspozycji MX5 według [14], ponieważ znajduje się w obszarze mocno uprzemysłowionym. W analizowanym przypadku remontowanego budynku, dawnej kopalnianej elektrowni, uszkodzone cegły nieotynkowanych elewacji były zastępowane nowymi, z zastosowaniem nowych zapraw do murowania i fugowania [1]. Prace renowacyjne trwały od wiosny do jesieni. Najintensywniejsze wykwity na cegłach i fugach elewacji pojawiły się w przedmiotowym budynku w pierwszym sezonie wiosennym, zwłaszcza na cokołach przyzi[...]

Diagnostyczne badania wykwitów solnych na restaurowanych elewacjach Część 2 - badania zapraw i tynków DOI:10.15199/40.2018.2.4

Czytaj za darmo! »

1. Wprowadzenie Artykuł stanowi kontynuację prezentacji wyników badań jakości i trwałości nowo wbudowanych materiałów w adaptowanym ponad stuletnim pokopalnianym budynku dawnej elektrowni [1, 2]. Budynek został wzniesiony w konstrukcji murowej z kondygnacją podziemną. Ze względu na wysokie walory architektoniczne elewacji i zabytkowe wyposażenie, budynek został zaadaptowany jako muzeum i galeria wystaw. Z uwagi na znaczne zużycie i częściową degradację zostały wymienione wszystkie elementy wykończeniowe, a elewację odnowiono. Czynnikiem niekorzystnym było usytuowanie budynku na terenie położonym niżej w stosunku do ulicy, co okresowo skutkowało silniejszym oddziaływaniem wód gruntowych, opadowych. W celu zabezpieczenia przed wilgocią zostały wykonane nowe izolacje wodochronne oraz przepony hydrofobowe metodą iniekcji ciśnieniowej. Wpływ wilgoci na ściany, zwłaszcza kondygnacji podziemnej, ma bowiem istotne znaczenie dla ich trwałości. Ceglane elewacje zostały oczyszczone metodą ścierną na wilgotno, a uszkodzone cegły wymieniono na nowe z zastosowaniem zapraw do murowania i fugowania. Wszystkie tynki wewnętrzne w podziemiu, po zakończeniu prac iniekcyjnych, zostały wymienione na nowe. Wykonano je jako trójwarstwowe o grubości 18 - 35 mm z cienkimi warstwami obrzutki i gładzi 2 - 3 mm i zasadniczą warstwą wewnętrzną narzutu. Następnie, po okresie zimowym na wszystkich cokołach oraz na ścianach wokół schodów zewnętrznych do piwnic zaczęły pojawiać się wykwity solne - na nowych cegłach i na spoinach. Badania przedstawione w pierwszej części artykułu [2] wykazały, że do wysoleń na elewacjach przyczyniła się niska jakość cegieł - ich niekorzystne właściwości kapilarne, a źródłem soli okazały się zaprawy do murowania i fugowania oraz zastosowanie żużla w składzie surowcowym cegieł. Czynnikiem inicjującym była przypuszczalnie wilgoć z opadów atmosferycznych wnikająca w grunt, a następnie adsorbowana przez mury ścian zewnętrznych, która [...]

Recovery of phosphate(V) ions from synthetic swine wastewater under stoichiometric conditions Odzyskiwanie jonów fosforanowych(V) z syntetycznej gnojowicy w warunkach stechiometrycznych DOI:10.12916/przemchem.2014.559


  Synthetic swine wastewater (manure) was treated with soln. of MgCl2 and NaOH at 298 K and pH 9 for 3600 s to ppt. phosphate(V) ions as sparingly soluble amorphous Ca phosphate(V) (76.5% by mass) and struvite (21.9% by mass). The solid product contained some impurities (metal hydroxides). Size of solid particles did not exceed 64 μm. Their mean size was 15.5 μm. Homogeneity within the population of product particles was moderate with large agglomeration effects. Przedstawiono wyniki doświadczalnych badań procesu ciągłego odzyskiwania jonów fosforanowych( V) z syntetycznej gnojowicy. Stwierdzono, że jony fosforanowe(V) obecne w roztworze zasilającym instalację doświadczalną uległy praktycznie całkowitemu wytrąceniu w postaci trudno rozpuszczalnego bezpostaciowego fosforanu(V) wapnia (76,5% mas.) i struwitu (21,9% mas.). Produkt stały zawierał także zanieczyszczenia, głównie w postaci trudno rozpuszczalnych wodorotlenków metali. Rozmiar cząstek stałych nie przekroczył 64 μm. Średni ich rozmiar wynosił 15,5 μm. Jednorodność populacji cząstek stałych w produkcie była umiarkowana, przy dużej ich aglomeracji. Gnojowica to cenny nawóz. Azot, fosfor i potas występują w niej w formach pozwalających na dalsze ich wykorzystanie przez rośliny.Około 60% azotu zawartego w gnojowicy występuje w związkach łatwo przyswajalnych dla roślin, a fosfor i potas są wykorzystywane w takim samym stopniu, jak w nawozach mineralnych1, 2). W zależności od pochodzenia gnojowicy (bydlęca lub trzody chlewnej) zawartość fosforu waha się średnio w zakresie 0,2-0,4% mas. Jest to stosunkowo wysokie stężenie (w przeliczeniu na PO4 3- 0,6-1,2% mas.). Dużej zawartości fosforu towarzyszy duża zawartość azotu (0,45-0,64% mas. N), potasu (0,3-0,6% mas. K), magnezu (0,1% mas. Mg) i wapnia (0,3% mas. Ca)1). Obok makroelementów występują także mikroelementy nawozowe i żelazo. Wszystko to razem tworzy złożony układ fizykochemiczny. Rozwiązaniem al[...]

 Strona 1