Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Renata Czeczko"

Alkaloidy pirolizydynowe ryzyko występowania w miodach


  Obok wielu dobrze poznanych głównych składników żywności, takich jak białka, tłuszcze, węglowodany i błonnik pokarmowy, oraz mikroskładników, do których należą witaminy i składniki mineralne, żywność może zawierać także roślinne substancje o właściwościach toksycznych. Należą do nich niewątpliwie alkaloidy pirolizydynowe, o których można śmiało powiedzieć, że są najbardziej rozpowszechnioną grupą alkaloidów na świecie. Według raportu EFSA (European Food Safety Authority) z 2011 r., na Ziemi występuje ponad 6 tys. gatunków roślin produkujących te związki, a w omawianej grupie zidentyfikowano ponad 600 substancji [6]. Ze względu na powszechność występowania oraz stwierdzone właściwości toksyczne, alkaloidy pirolizydynowe stanowią realne zagrożenie dla ludzi i zwierząt. W wielu krajach wprowadzono regulacje rządowe, które poprzez zakaz uprawy i spożywania roślin produkujących ten rodzaj alkaloidów w znacznym stopniu przyczyniają się do obniżenia zagrożenia intoksykacją alkaloidami pirolizydynowymi. Jednak nawet w krajach wysoko rozwiniętych notuje się obecność tych substancji w żywności [3, 6, 11]. Wynika to głównie z importu surowców z Azji oraz Afryki, gdzie występuje najwięcej gatunków roślin syntezujących alkaloidy pirolizydynowe. Zatem nie można jednoznacznie stwierdzić, że europejska, a w tym polska żywność jest całkowicie pozbawiona tych składników. Alkaloidy pirolizydynowe pod względem strukturalnym są to estry aminoalkoholi zawierających układ pirolizydyny z kwasami alifatycznymi. Część aminoalkoholową, zwaną pecyną, stanowi pirolizydyna, a dokładnie jej forma odwodorniona 1,2-dehydropirolizydyna. Zawiera ona dwa skondensowane pierścienie pięcioczłonowe wraz z jednym atomem azotu, który może też występować w formie utlenionej do tlenku azotu. Z kolei kwasy alifatyczne tworzące estry z necyną nazywa się ogólnie kwasami necynowymi. Alkaloidy pirolizydynowe są to przeważnie monoestry, diestry o otwartym łańcuchu oraz m[...]

Nowe pochodne rezorcynolu o potencjalnych właściwościach przeciwutleniających DOI:10.15199/62.2019.7.17


  Reaktywne formy tlenu RFT (reactive oxygen species) z niesparowanym elektronem, będące naturalnym produktem metabolicznym odgrywają ważną rolę jako sygnalizatory komórkowe. Jednakże w czasie stresu środowiskowego ilość RFT może drastycznie wzrosnąć, powodując zniszczenie struktur komórkowych, a taki stan jest określany mianem stresu oksydacyjnego1). W takim przypadku istotną funkcję ochronną spełniają przeciwutleniacze dzięki swojej aktywności antyoksydacyjnej. Jest ona rozumiana jako zdolność do hamowania oksydatywnej degradacji związków organicznych, jaką wykazuje przeciwutleniacz w danym układzie i w określonych warunkach2). Istnieje wiele substancji, które dezaktywują wolne rodniki lub zmniejszają ich stężenie3, 4). Jedną z takich grup stanowią związki polifenolowe. Duże wzmocnienie aktywności przeciwutleniającej obserwuje się, jeśli grupa lub grupy hydroksylowe są połączone z aromatycznym pierścieniem heterocyklicznym. Chemia antyoksydantów fenolowych, oprócz określania mechanizmów ich działania5), skupia się również na poszukiwaniu lub projektowaniu nowych przeciwutleniaczy6). Struktury znanych antyoksydantów fenolowych są poddawane modyfikacjom w celu uzyskania analogów o korzystnych właściwościach. W ostatnich latach dokonano ogromnego postępu w syntezie jednopierścieniowych struktur heterocyklicznych i wielopierścieniowych układów skondensowanych. Jest to wynikiem zarówno stawiania sobie przez naukowców coraz bardziej ambitnych celów, jak i stosowania nowych reagentów i katalizatorów, które umożliwiają otrzymanie docelowych połączeń z dużą selektywnością i wydajnością. Zaprojektowane struktury związków stanowią często połączenia o właściwościach biologicznych i biotechnologicznych. Przedstawiono wyniki badań nad syntezą nowych związków z grupy N-podstawionych tiobenzamidów oraz skondensowanych układów heterocyklicznych z ugrupowaniem 2,4-dihydroksyfenylowym. 98/7(2019) 1119 Dr n. farm. Beata PAW ukończyła studia na ki[...]

The sorption and degradation of sulfonylurea herbicides in soils Sorpcja i degradacja herbicydów sulfonylomocznikowych w glebach DOI:10.12916/przemchem.2014.531


  A review, with 94 refs., of physicochem. and biolog. properties of sulfonylurea triazine and pyrimidine rings-contg. herbicides. They were not only absorbed by plants but they could also seep into the soil where they underwent sorption and degrdn. The intensity and speed of the phenomena weare inversely correlated with the soil pH values and directly correlated with the soil temp. and humidity as well as with the biomass of soil microorganisms. W trosce o środowisko naturalne w rolnictwie preferowane są herbicydy podlegające szybkiej degradacji i nie przemieszczające się poza strefę swojego działania. Celem opracowania jest przedstawienie, na podstawie literatury, procesów fizykochemicznych i biologicznych, jakim podlegają herbicydy sulfonylomocznikowe w środowisku glebowym. Sulfonylomoczniki należą do herbicydów nowej generacji. Po zastosowaniu są pobierane przez rośliny, ale również przemieszczają się w głąb profilu glebowego, gdzie ulegają sorpcji i degradacji. Intensywność i szybkość tych zjawisk jest ujemnie skorelowana z pH gleby, a dodatnio z temperaturą, wilgotnością i biomasą mikroorganizmów glebowych. Obecnie jednymi z najczęściej stosowanych na świecie środków chwastobójczych są herbicydy z grupy inhibitorów syntazy acetylomleczanowej (ALS), do których zalicza się pochodne sulfonylomocznikowe (SU). Herbicydy z tej grupy należą do selektywnych preparatów systemicznych i są powszechnie stosowane do zwalczania chwastów jedno- i dwuliściennych, głównie w uprawach zbóż oraz soi, rzepaku, lnu, buraków cukrowych, ziemniaków i pomidorów1, 2). Zainteresowanie rolników uprawą roślin zbożowych od wielu lat jest bardzo duże ze względu na ich szerokie wykorzystanie w rolnictwie i różnych gałęziach przemysłu. Ponadto w ostatnich latach coraz częściej biomasa zbóż przeznaczana jest do produkcji bioetanolu, a uboczne produkty tego procesu do skarmiania zwierząt3, 4). Duże zapotrzebowanie na rośliny zbożowe pociąga za sobą znac[...]

 Strona 1