Wyniki 1-1 spośród 1 dla zapytania: authorDesc:"Elżbieta Bołtacz-Rzepkowska"

Wpływ powłoki nanokompozytowej na uwalnianie jonów fluoru z cementu szkłojonomerowego DOI:10.15199/62.2017.12.29


  Najbardziej popularne materiały stosowane we współczesnej praktyce stomatologicznej to kompozyty, amalgamaty oraz cementy szkłojonomerowe1). Ostatnie z tych materiałów zostały wynalezione w 1969 r. przez Wilsona i Kenta2). Tradycyjne cementy szkłojonomerowe występują w postaci proszku i płynu. Głównymi składnikami proszku są szkła wapniowo-glinowo-krzemowe, do których dodawane są inne związki, np. Na2O, Na3AlF6, AlPO4, AlF3 lub P2O5. Ostatnio wykorzystywane są również szkła z dodatkiem strontu, cynku i lantanu. Płynem jest wodny roztwór kopolimerów kwasu poliakrylowego i itakonowego w proporcji 2:1. Aby wydłużyć czas wiązania oraz poprawić plastyczność cementu, wprowadza się również kwas winowy3,4). W trakcie mieszania proszku i płynu następuje rozpoczęcie reakcji kwasowo-zasadowej. Kwas zaczyna reagować z występującymi w proszku solami, uwalniając jony glinu i wapnia. Następnie zaczynają się tworzyć i wytrącać sole polialkenowe. W tym czasie następuje etap żelowania, po którym materiał ulega utwardzeniu5). Cementy te są szeroko stosowane do wypełnień ubytków, osadzania koron i mostów, jako szybkowiążące cementy podkładowe pod wypełnienia w ubytkach oraz materiały do lakowania bruzd zębowych. Cementy szkłojonomerowe to jedne z nielicznych stosowanych w stomatologii materiałów wytwarzających trwałe, chemiczne połączenia ze szkliwem i zębiną. Materiały te wykazują największą biotolerancję, małą cytotoksyczność, a spośród wszystkich materiałów do wypełnień ich rozszerzalność termiczna jest w największym stopniu zbliżona do rozszerzalności tkanek zęba. Ponadto cementy szkłojonomerowe posiadają zdolność magazynowania i uwalniania działających przeciwpróchnicowo jonów fluoru6, 7). Wszystkie te właściwości mogłyby sugerować, że jest to idealny materiał odtwórczy do odbudowy zębów. Niestety, charakteryzuje go też duża porowatość, kruchość oraz przedłużony czas reakcji wiązania, a ponadto duża wrażliwość na wilgoć w początkowej fazie wią[...]

 Strona 1