Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"KAMIL SOBCZAK"

Badania metod PVD/CVD wzrostu nanorurek węglowych


  Aby zoptymalizować produkcję nanorurek węglowych (CNTs - Carbon Nanotubes) oraz mieć możliwość kontrolowania ich rozmiarów, należy zrozumieć mechanizmy wzrostu zaangażowane w ich tworzenie, które w istocie nie zostały jeszcze w pełni poznane i nadal stanowią wyzwanie dla badaczy zajmujących się CNTs. Nanorurki węglowe można otrzymywać za pomocą metody pirolitycznej z udziałem różnych katalitycznych prekursorów ich wzrostu. Zgodnie z niektórymi teoriami [1], w początkowej fazie wzrostu cząstka katalizatora pozostaje na końcu tworzącej się nanorurki. Oddziaływanie ścian nanorurki z cząstką katalizatora może ją zatrzymać w pewnym miejscu rurki. Wzrost może wtedy być wolno kontynuowany na otwartym końcu nanorurki do momentu, gdy inna cząstka katalizatora wznowi proces wzrostu. Jako katalizatory można stosować nanocząstki metali takie jak nikiel, żelazo, kobalt, platyna, pallad [2-6]. Metale te mogą być osadzane na powierzchni podłoża w różny sposób w celu uzyskania nanocząstek katalizatora metalicznego o odpowiednich rozmiarach na powierzchni podłoża. Jedną z metod osadzania katalizatora na substracie jest metoda PVD (Physical Vapor Deposition) opisana w [7]. Wzrost nanorurek węglowych może zachodzić w standardowym procesie CVD (Chemical Vapor Deposition). Proces ten jest przeprowadzany w kwarcowej rurze, w której umieszczone są podłoża, z cząstkami katalizatora rozłożonymi na ich powierzchni. Podłoża reagują z przepływającym przez rurę gazowym węglowodorem (etan, metan lub ksylen) w wysokiej temperaturze (450…900°C). Mechanizm wzrostu nanorurek węglowych związany jest z dyfuzją atomów węgla przez cząstki katalizatora o nanometrycznych rozmiarach, tworzących nanorurkę poprzez włączanie się do struktury tej nanorurki, powodując jej wzrost [8-11]. Istnieje kilka teorii opisujących mechanizm wzrostu nanorurek węglowych [12-14]. Mechanizm wzrostu - końcówkowy (tip growth), korzeniowy (rooth growth), czy otwartokońcówkowy (ope[...]

Badania elektronomikroskopowe nanokompozytowych warstw Ni-C


  Odkrycie wielu form węgla (nanorurki węglowe, fulereny, grafen) stymuluje rozwój nowych zastosowań tych materiałów. Mogą one zostać użyte w medycynie (jako nośniki genów lub leków), w elektronice (jako elementy układów nanoelektronicznych i optoelektronicznych), czy w związanych z życiem codziennym dziedzinach takich jak budownictwo (np. w farbach hydrofobowych), czy motoryzacja (pokrycia nieniszczące się). Szczególnie interesujące są materiały typu kompozytowego, gdzie w jednym układzie znajduje się wiele form wspomnianych typów struktur węglowych. W tym artykule przedstawiamy wyniki badań materiału nanokompozytowego zawierającego takie nanostruktury węglowe jak nanocebulki i nanorurki węglowe oraz nanokrystality niklowe otoczone powłokami grafenowymi. Ten materiał może być zastosowany jako emiter zimnych elektronów [1], ale również oddziałuje na bakterie w sposób hamujący i stymuluje produkcję endospor [2]. Produkowane przez badane szczepy biosurfaktanty powodowały dyspersję nanorurek węglowych w roztworach wodnych, zmniejszyły napięcie powierzchniowe oraz charakteryzowały się silnymi zdolnościami emulgowania wybranych substancji/ mieszanin hy[...]

Badanie nanokompozytów węglowo-palladowych metodami TEM i CL


  Od wielu lat znana jest zdolność palladu do absorpcji gazowego wodoru [1]. Wodór obsadza luki oktaedryczne w regularnej płasko centrowanej sieci palladu tworząc zarówno fazę α, gdzie zaabsorbowany wodór zajmuje miejsca w lukach międzywęzłowych sieci krystalicznej macierzystego metalu, jak i fazę β, która tworzy się w wyniku wzrostu stężenia wodoru zajmując coraz więcej przestrzeni w sieci krystalicznej [2]. W fazie β tworzone są wodorki palladu PdH x . W wyniku tego procesu wzrasta objętość krystalitu palladu, staje się on kruchy i popękany, a także, co jest ważne - wykazuję zmianę przewodnictwa elektrycznego [3]. Umieszczenie nanocząstek palladu w matrycy węglowej charakteryzującej się dużą porowatością znacznie rozszerza możliwości detekcji wodoru oraz jego związków. Wszystko wskazuje na to, że wodór będzie jednym z najważniejszych źródeł energii po wyczerpaniu zasobów ropy naftowej, której to braki zaczniemy odczuwać już wkrótce. Dlatego też rozwijanie technologii szybkich, a także wysoce selektywnych detektorów wodoru jest bardzo ważne. W Instytucie Tele- i Radiotechnicznym jest realizowany projekt, którego celem jest opracowanie technologii nowej generacji czujnika wodoru i jego zastosowań w warunkach ponadnormatywnych (w podwyższonej temperaturze, ciśnieniu) bazującego na nanocząstkach palladu umieszczonych w matrycy węglowej. W zależności od takich parametrów procesu jak temperatura podłoża, temperatura źródeł, odległość źródło-podłoże, szybkość wzrostu nanostruktur otrzymujemy warstwę o kontrolowanej morfologii złożoną z matrycy węglowej zawierającej nanok[...]

 Strona 1