Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"DOMINIK ZBOROWSKI"

Zastosowanie metod szybkiego prototypowania w projektowaniu elementów wykonawczych bolidu klasy Formuła Student DOI:10.15199/148.2018.7-8.3


  Wykorzystanie metod szybkiego prototypowania w trakcie projektowania komponentów bolidu wyścigowego pozwala na weryfikację zgodności konstrukcji oraz wykorzystanie zalety, jaką jest możliwość projektowania elementów o złożonej geometrii. Wykonanie niektórych kształtów w przypadku zastosowania innych metod (obróbka CNC, spawanie, odlewanie) byłyby często zbyt kosztowne lub przez ograniczenia technologiczne niemożliwe do wykonania. Jest to szczególnie korzystne w przypadku projektowania układu dolotowego przystosowanego specjalnie na potrzeby bolidu klasy Formuła Student. Metody addytywne (we wskazanym przypadku metoda FFF) pozwalają na szybkie wytwarzanie prototypu dolotu oraz weryfikację przepływów w modelu rzeczywistym w odniesieniu do otrzymanych symulacji przepływu powietrza podczas symulacji wirtualnej. Ograniczenia wynikające z regulaminu FSAE1 Organizatorzy studenckich zawodów inżynierskich Formuly Student, w których wykorzystano układ dolotowy, narzucają wiele wymagań, które muszą zostać spełnione, aby przede wszystkim zapewnić uczestnikom bezpieczeństwo, wyrównać szanse poszczególnych zespołów oraz wymusić ciągłą pracę nad optymalizacją konstrukcji. Podczas kontroli technicznej przed startem zespół sędziowski skrupulatnie bada każdy z układów (rys. 1). Pierwszym branym pod uwagę ograniczeniem jest zwężka ø20 mm (rys. 1: 2 - r estryktor),która opisana jest szczegółowo w punkcie IC1.6 - Intake System Restrictor oficjalnego regulaminu: 2017-2018 Formula SAE Rules [1]. Ograniczenia regulaminowe dotyczą również położenia samego układu dolotowego widoczne na rys. 2. Modelowanie CAD i dostosowanie do regulaminu FSAE oraz charakterystyki silnika Do zaprojektowania układu dolotowego posłużono się programem SolidWorks 2017. Pracę rozpoczęto od pomiaru oraz przeniesienia geometrii wszystkich elementów, [...]

Wykorzystanie inżynierii odwrotnej w projektowaniu układu napędowego bolidu klasy Formuła Student DOI:10.15199/148.2019.3.2


  Inżynieria odwrotna w trakcie projektowania elementów bolidu wyścigowego pozwala na stworzenie parametrycznego modelu CAD ze skanu 3D. Wykorzystując części dostępne na rynku, których wytworzenie byłby nieopłacalne w liczbie potrzebnej do zbudowania jednego pojazdu, można odwzorować element rzeczywisty, do którego nie ma dokumentacji technicznej. Zaletą powstałego pliku jest możliwość poddania części różnego rodzaju symulacjom, a także projektowanie elementów współpracujących. Mając dany projekt w programie CAD, można w szybki sposób utworzyć plik .STL, z którego wytworzony zostanie prototyp w metodach przyrostowych. Połączenie inżynierii odwrotnej z drukiem 3D pozwala przyspieszyć proces projektowania i doskonalenia produktów. Dobór podstawowych elementów układu napędowego dostosowanych do ograniczeń regulaminu FSAE Wybraną jednostką napędową współpracującą z tym układem przeniesienia napędu jest rzędowy trzycylindrowy silnik pochodzący z motocykla Triumph Street Triple, nieprzekraczający pojemności 710 cm3 zawartej w regulaminie zawodów. Dotychczas często stosowanymi jednostkami napędowymi były silniki czterocylindrowe. Ze względu na charakterystykę pracy (maksymalny moment osiągany przy ok. 11 tys. obr./min) oraz planowane obroty podczas zawodów (7 - 9 tys. obr./min) wybrano trzycylindrowy silnik o pojemności 674,8 cm3, którego stały moment, niewiele niższy od maksymalnego, osiągany jest przy około 5 tys. obr./min. Wykonując wstępne obliczenia, określono główne wymiary do założonych parametrów (tab. I). Na podstawie danych producenta wyliczono podstawowe wielkości niezbędne do zaprojektowania części we właściwy sposób. Na podstawie przełożenia głównego, przełożeń skrzyni biegów, założonych obrotów silnika oraz prędkości maksymalnych 36 PROJEKTOWANIE rok wyd. LXXVIII - zeszyt 3/2019 osiąganych na torach podczas[...]

 Strona 1