Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Marek J. Ciak"

Wpływ środka hydrofilowego na właściwości betonu DOI:10.15199/33.2018.10.22


  Beton, jako jeden z bardziej uniwersalnych i tym samym popularnych materiałów budowlanych, wykorzystywany jest w konstrukcjach o różnym przeznaczeniu, pracujących w bardzo odmiennych warunkach i środowiskach. Bez względu na warunki pracy czy rodzaj i sposób obciążenia konstrukcji jej trwałość powinna stanowić (i stanowi) jeden z podstawowych elementów warunkujących przydatność. O jakości i trwałości betonu i wyrobów betonowych decyduje m.in. ilość zawartej w nich wody, która jest niezbędna w procesach tworzenia struktury (hydratacja) i jednej z podstawowych właściwości betonu - wytrzymałości (wskaźnik cementowo-wodny), ale jednocześnie powoduje jego destrukcję (agresywne roztwory, destrukcja mrozowa itd.). Z tego powodu, żeby zapewnić trwałość betonu, konieczne są działania zmierzające do ograniczenia transportu wilgoci w głąb betonu [4, 5, 6]. Trwałość betonu w znacznym stopniu zależy od jego porowato-kapilarnej struktury, którą kształtuje m.in. zawartość wody (wskaźnik cementowo-wodny), dlatego jednym ze sposobów zwiększenia wodoszczelności betonu jest przyjmowanie możliwie minimalnych wartości wskaźnika cementowo- -wodnego. Podczas twardnienia betonu występuje zjawisko skurczu, którego efektem są rysy - stąd konieczność pielęgnacji tym intensywniejszej, im większy jest wskaźnik cementowo-wodny, a wodoszczelny beton wymaga wyeliminowania pęknięć lub zastosowania mechanizmu, który nie pozwoli na wnikanie wody do betonu. Jak zaznaczono wcześniej, wodoszczelność jest w pewnym sensie funkcją porowatości betonu - zawartości i struktury porów.Największą liczbę pustek powietrznych (pory, kapilary) zawiera zaczyn cementowy (fotografia 1). Porowata struktura ułatwia wnikanie wody oraz roztworów wodnych do betonu, wpływając na jego właściwości użytkowe i wytrzymałość [2]. Innym sposobem zwiększenia wodoszczelności betonu jest stosowanie domieszek, które mogą stanowić alternatywę dla niektórych membranowych sys[...]

Korozja biologiczna betonów siarkowych DOI:


  P raktycznie wszystkie materiały stosowane w budownictwie mogą ulegać korozji. Jednym z najwszechstronniej stosowanych jest beton. W wielu obiektach, w tym hydrotechnicznych, betony odporne na korozję stanowią ważną grupę inżynierskich materiałów budowlanych, ich właściwości fizyczne i chemiczne decydują o zastosowaniu w konstrukcjach narażonych na oddziaływanie środowiska agresywnego. Coraz częściej wśród betonów odpornych na korozję (chemiczną, fizyczną) wymienia się betony siarkowe. Wykazują one wiele istotnych zalet, oprócz wysokiej odporności na korozję charakteryzują się bardzo dobrymi parametrami mechanicznymi [6, 7]. Bezpośredni kontakt materiałów budowlanych, w tym betonów siarkowych, ze środowiskiem organicznym, zawierającym organizmy roślinne i zwierzęce, może wywołać ich korozję, destrukcję i degradację. Czynnikami wywołującymi korozję biologiczną betonu, w określonych warunkach temperatury i wilgotności, mogą być mikroorganizmy - bakterie tionowe gatunku Acidithiobacillus, dla których siarka jest źródłem pożywienia, a produkty ich metabolizmu są przyczyną korozji betonu i żelbetu. Skuteczna ochrona przed korozją materiałów, konstrukcji i urządzeń pracujących w różnych warunkach środowiskowych jest możliwa tylko z uwzględnieniem roli czynników biologicznych w tym procesie. Biodegradacji podlegają prawie wszystkie materiały budowlane stosowane w nowoczesnym budownictwie. Doki, pirsy oraz budowle hydrotechniczne mogą być narażone na korozję powodowaną przez bakterie redukujące siarczany, zwłaszcza w strefach rozbryzgu wody oraz poniżej poziomu odpływu [9]. Szacuje się, że w krajach uprzemysłowionych roczne straty wynikające z oddziaływania organizmów żywych wynoszą co najmniej 2% kosztów materiałów [12]. OCHRONA PRZED BIOKOROZJĄ W ostatniej dekadzie XX w. korozja materiałów i produktów stała się przedmiotem badań mikrobiologów. Biodegradacja materiałów, także budowlanych, to obszerne pole do badań [...]

 Strona 1