Wyniki 1-10 spośród 10 dla zapytania: authorDesc:"Monika Łukomska-Szymańska"

Wpływ sposobu przygotowania powierzchni kompozytu na wytrzymałość jego połączenia z materiałem kompozytowym

Czytaj za darmo! »

Wprowadzenie do praktyki klinicznej systemów wiążących (SW) i technik adhezyjnych [1, 2] umożliwiło bezpośrednią odbudowę uszkodzonych zębów, zapewniając materiałom kompozytowym trwałe połączenie ze szkliwem i zębiną, o wytrzymałości sięgającej 30 MPa [3]. Problemem, przed którym stają klinicyści jest jednak uzyskanie dobrego jakościowo połączenia materiału kompozytowego z powierzchnią wypełnień kompozytowych podczas ich naprawy. Wyniki wcześniej prowadzonych badań dowodzą, że wytrzymałość połączenia uzyskiwana przy naprawie wypełnienia kompozytowego może osiągać 25÷80% wewnętrznej wytrzymałości kompozytu. Stopień konwersji stomatologicznych materiałów kompozytowych sięga 55÷75% [4], zatem nawet 40÷50% grup metakrylanowych pozostaje nie związanych i może potencjalnie w korzystnych warunkach wytworzyć nowe połączenia. Jednak liczba aktywnych grup metakrylanowych ulega zmniejszeniu wraz ze starzeniem się polimeru, spada więc prawdopodobieństwo uzyskania silnego połączenia. Istnieje cała gama metod przygotowania powierzchni wypełnień kompozytowych dla poprawy zdolności łączenia się z nowym kompozytem. Należą do nich między innymi: schropowacenie wiertłami, piaskowanie, silanizacja, wytrawianie kwasem ortofosforowym bądź fluorowodorowym oraz aplikacja SW. Do tej pory nie ustalono jednak protokołu postępowania, który jasno precyzowałby zasady przygotowania powierzchni naprawianego wypełnienia wraz z doborem systemu wiążącego i kompozytu. CEL PRACY Celem pracy była ocena wpływu sposobu przygotowania powierzchni wypełnień kompozytowych na strukturę ich powierzchni i wytrzymałość połączenia z materiałami kompozytowymi. MATE RIAŁ I METODY Do badań użyto: materiał kompozytowy Ecusit-Composite, system wiążący Solist i primer kompozytowy Ecusit Composite Repair/ DMG, wytrawiacz zawierający 9,5% kwas fluorowodorowy (HF) Porcelain Etch/Ultradent oraz primer zawierający silan Calibra Silane Coupling Agent/Dentsply. Próbki kompozytu Ecusi[...]

Properties of flow-type composite resin modified with silver and gold nanoparticles. Właściwości materiałów kompozytowych typu flow modyfikowanych nanocząstkami srebra i złota


  Flow-type dental composite was modified by addn. of Ag nanoparticles dispersion in water (concn. 2000 ppm) and in alc. (concn. 5000 ppm), Au nanoparticles dispersion in water (concn. 50 ppm) and a Si filler. The metal ion release, light transmission and diametral tensile strength were evaluated. Oceniono materiał kompozytowy SDR oraz jego modyfikacje: SDR z dodatkiem dyspersji nanocząstek srebra w wodzie o stężeniu 2000 ppm i w alkoholu o stężeniu 5000 ppm, dyspersji nanocząstek złota w wodzie o stężeniu 50 ppm oraz napełniacza krzemionkowego Arsil. Badania objęły ocenę wytrzymałości średnicowej na rozciąganie (DTS), ocenę transmisji światła oraz badanie uwalniania jonów. Próchnica zębów nadal pozostaje ważnym problemem społecznym. Niestety, powszechnie stosowane materiały kompozytowe nie wykazują działania przeciwbakteryjnego, które pozwoliłoby na ograniczenie lub wyeliminowanie ryzyka wystąpienia próchnicy wtórnej. Wprowadzenie do materiałów kompozytowych nanocząstek metali może stanowić obiecującą alternatywę dla obecnie stosowanych materiałów odtwórczych na bazie żywic. W ostatnim czasie badaniom poddano m.in. ortodontyczne materiały kompozytowe oraz elastyczne materiały do podścielania protez zawierające nanocząstki srebra1-10).Preparaty oparte na złocie (Au) i srebrze (Ag) są znane w medycynie od lat11). Z powodzeniem są stosowane do oczyszczania wody i jako materiały wspomagające gojenie ran. Wchodzą też one w skład protez kości, cewników i urządzeń chirurgicznych. Wiele badań wykazało wybiórcze działanie toksyczne jonów srebra na mikroorganizmy prokariotyczne oraz niewielkie działanie na komórki eukariotyczne12, 13). Działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe preparatów zwierających srebro zależy od ilości uwalnianych jonów srebra (Ag+) oraz od możliwości reagowania z błoną komórkową mikroorganizmów3, 14-18). Srebro może hamować enzymy łańcucha oddechowego i wpływać [...]

Ocena wytrzymałości połączenia ceramiki dwukrzemowo-litowej z materiałem kompozytowym

Czytaj za darmo! »

Odbudowa utraconych tkanek twardych zębów za pomocą pełnoceramicznych, stałych uzupełnień protetycznych, także w bocznych odcinkach łuków zębowych, stała się możliwa dzięki zastosowaniu nowych, wysokowytrzymałych ceramik dentystycznych. Długotrwały sukces kliniczny stosowania takich uzupełnień protetycznych, wykonanych z wysokowytrzymałej ceramiki szklanej na bazie dwukrzemianu litu, zależy od możliwości uzyskania trwałego połączenia z tkankami zęba za pomocą cementów [1]. Dużą odporność mechaniczną ceramika ta zawdzięcza obecności dużej ilości kryształów dwukrzemianu litu zatopionych w szklistej masie krzemionki oraz ich zwartej strukturze. O trwałości połączenia ceramiki dentystycznej z materiałami na bazie żywic kompozytowych decyduje uzyskanie chemicznego wiązania powierzchni ceramiki z żywicą za pośrednictwem silanu oraz możliwość zakotwiczenia żywicy w mikroretencyjnej strukturze powierzchni ceramiki [2÷6]. W celu rozwinięcia powierzchni ceramiki i stworzenia korzystnych warunków dla retencji żywicy kompozytowej są stosowane różne sposoby wstępnego przygotowania powierzchni ceramiki do adhezyjnego łączenia z materiałami kompozytowymi [7]. Metodami standardowo polecanymi są obróbka strumieniowo-ścierna, trawienie kwasem fluorowodorowym oraz silanizacja [8÷10]. Podaje się, że trawienie ceramiki szklanej wzmocnionej dwukrzemianem litu kwasem fluorowodorowym nie pozwala na uzyskanie zadowalającego wzoru retencyjnego na jej powierzchni [11]. Inni autorzy podają, że struktura krystaliczna tej ceramiki sama w sobie stanowi o jej retencyjności. Dlatego też część autorów badań i klinicystów skłania się ku tradycyjnemu cementowaniu uzupełnień wykonanych z tej ceramiki. Jednakże problem ich wewnątrzustnej naprawy za pomocą materiałów kompozytowych pozostaje nadal nierozwiązany. Celem pracy była ocena wytrzymałości połączenia materiału kompozytowego z ceramiką szklaną wzmocnioną dwukrzemianem litu w zależności od sposobu przygotow[...]

Pasywacja chemiczna i powłoka SiC jako sposoby poprawy odporności na korozję elektrochemiczną stopu dentystycznego z grupy Co-Cr-Mo-W Wirobond C

Czytaj za darmo! »

Powszechnie stosowane stopy metali, tj. stopy Co-Cr-Mo-W oraz stopy o małej zawartości metali szlachetnych w porównaniu z tytanem oraz stopami o dużej zawartości metali szlachetnych charakteryzują się zdecydowanie gorszą odpornością korozyjną i powodują znacznie silniejszą odpowiedź biologiczną ze strony ustroju [1]. Od lat są prowadzone badania mające na celu zabezpieczenie powierzchni stopów przed oddziaływaniem agresywnego środowiska, co w przypadku zastosowań medycznych wiąże się z poprawą ich właściwości biologicznych [2, 3]. Jedną z metod jest zastosowanie powłok ochronnych, w tym powłok nanoszonych metodami PVD. Zyskały one popularność dzięki ich wytrzymałości oraz dobrym własnościom biologicznym. Coraz większym zainteresowaniem cieszą się powłoki węglika krzemu (SiC), które łączą bardzo dobre właściwości fizykochemiczne i mechaniczne [4÷9]. Silne wiązania atomowe pomiędzy krzemem i węglem oraz budowa krystalograficzna zbliżona do diamentu odpowiadają za dużą wytrzymałość i twardość, odporność na zużycie oraz dobrą odporność na utlenianie i korozję. Wymienione własności fizykochemiczno-mechaniczne składają się na wydłużenie czasu użytkowania pokrytych elementów nawet w agresywnym środowisku, jakim jest z pewnością jama ustna [10, 11]. Prowadzone badania są ukierunkowane na poprawę właściwości materiałów ceramicznych oraz udoskonalenie metod ich osadzania na biomateriałach metalicznych, a co za tym idzie zmierzają do uzyskania warstw o jak najlepszych właściwościach. Powłoka ochronna powinna wykazywać większą odporność niż podłoże i stanowić jak najlepszą barierę dyfuzyjną. Zasadniczą miarą właściwości ochronnych powłok naniesionych na materiały metaliczne jest poziom odporności korozyjnej [12÷14]. Biokompatybilność stopów Co-Cr-Mo-W jest związana z dużą odpornością na korozję wynikającą z samoistnego tworzenia się warstw pasywnych na ich powierzchni [15÷23]. Niestety dla tychże stopów stwierdzano niejednokrotnie uwaln[...]

Wpływ napalania ceramiki dentystycznej na odporność korozyjną stopu Co-Cr-W-Mo Starbond CoS

Czytaj za darmo! »

Spośród dostępnych stopów dentystycznych najczęściej w wykonawstwie stałych uzupełnień protetycznych licowanych porcelaną są stosowane stopy na bazie kobaltu oraz niklu i stopy złoto-platynowe. Do najważniejszych czynników decydujących o wyborze stopu należą właściwości mechaniczne, podatność na obróbkę, odporność na korozję i biotolerancja [1]. Stopy metali szlachetnych są cenione za ich dobrą odporność korozyjną wynikającą z małej reaktywności oraz dobrą tolerancję przez tkanki. Jednak ze względu na niskie koszty materiałowe często są preferowane stopy kobaltowo-chromowe (Co-Cr) oraz niklowo-chromowe (Ni-Cr) [2]. Stopy na bazie kobaltu charakteryzują się wytrzymałością, twardością i odpornością na korozję. Chrom zapewnia odporność korozyjną, jeżeli jego zawartość jest w zakresie 16÷30% mas. [3]. Nikiel zwiększa moduł elastyczności, przewodność cieplną i elektryczną stopu, a także obniża temperaturę jego topnienia. Niestety pierwiastek ten nie jest pozbawiony wad - ze względu na duży potencjał alergizujący stopy zawierające Ni nie powinny być stosowane u pacjentów z alergią kontaktową na ten pierwiastek [4]. W celu zwiększenia estetyki uzupełnienia protetycznego na metalową podbudowę napala się porcelanę, najczęściej na całą powierzchnię podbudowy kontaktującą ze środowiskiem jamy ustnej. W szczególnych przypadkach licowanie porcelaną obejmuje jedynie powierzchnię przedsionkową korony bądź mostu. Często pozostawia się bez licowania porcelaną językową i dodziąsłową część korony. Obszary niepokryte porcelaną stanowią potencjalne źródło uwalniania jonów metali w wyniku procesów korozyjnych przebiegających w jamie ustnej [5]. Ponadto obróbka cieplna, jakiej poddawane są stopy metali (oksydacja) i proces napalania porcelany powodują powstawanie tlenków metali oraz zmiany w mikrostrukturze i właściwościach fizycznych stopów [5÷8]. Proces napalania porcelany wymaga zastosowania wysokiej temperatury w zakresie 950÷1010°C, co powoduje[...]

Some properties of flowable low-shrinkage dental composites Wybrane właściwości materiałów kompozytowych typu flow o niskim skurczu polimeryzacyjnym DOI:10.12916/przemchem.2014.775


  Three com. polymer-matrix composites were studied for diam. tensile strength, microhardness and shrinkage stress during light-induced polymerization to compare their applicability in dentistry. Dokonano oceny średnicowej wytrzymałości na rozciąganie, mikrotwardości oraz naprężeń skurczowych generowanych przez materiały kompozytowe o zmodyfikowanej matrycy polimerowej i małym skurczu polimeryzacyjnym w porównaniu z kompozytami o tradycyjnym składzie matrycy polimerowej. Z wyników uzyskanych w badaniach widać jednoznacznie, że oceniane materiały kompozytowe Filtek Bulk Fill oraz SDR generowały małe naprężenia, mniejsze w porównaniu z materiałem X-Flow o tradycyjnym składzie matrycy polimerowej. Materiał SDR charakteryzował się najmniejszą twardością HV1 spośród badanych materiałów. Natomiast materiały Filtek Bulk Fill oraz X-Flow wykazywały zbliżoną twardość. Średnicowa wytrzymałość na rozciąganie w przypadku materiału SDR była mniejsza niż tych materiałów. Z klinicznego punktu widzenia przy wykonywaniu wypełnień kompozytowych najistotniejsze jest maksymalne ograniczenie naprężeń Monika Domareckaa, Anna Sokołowskaa, Małgorzata Iwona Szynkowskab, Krzysztof Sokołowskia, Jerzy Sokołowskia, Monika Łukomska-Szymańskaa,* aUniwersytet Medyczny w Łodzi; bPolitechnika Łódzka Some properties of flowable low-shrinkage dental composites Wybrane właściwości materiałów kompozytowych typu flow o niskim skurczu polimeryzacyjnym DOI: dx.medra.org/10.12916/przemchem.2014.775 Lek. dent. Anna SOKOŁOWSKA w roku 2009 ukończyła studia na Wydziale Lekarsko- Dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Jest uczestnikiem Studiów Doktoranckich w Zakładzie Stomatologii Ogólnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Specjalność - stomatologia. Dr n. med. Monika DOMARECKA w roku 1994 ukończyła studia w Uniwersytecie Medycznym w Łodzi - kierunek stomatologia. W 1999 r. uzyskała stopień doktora nauk medycznych. Jest wykładowcą w Zakładzie Stomatolog[...]

Bond strength at interface after composite repair depending on surface treatment method Wytrzymałość połączenia uzyskanego podczas naprawy wypełnień kompozytowych w zależności od sposobu przygotowania ich powierzchni DOI:10.12916/przemchem.2014.1437


  Microhydrid polymer-matrix dental composite was photochemically cured then polished and HF - etched or corundum - sandblasted, optionally silanized and joined to flow type dental composite. The bonds were tested for shear strength. The strength depended on the treated surface quality. The best results were achieved after surface polishing or sand blasting. Przedstawiono wyniki badań doświadczalnych możliwości uzyskania połączenia materiału kompozytowego z mikrohybrydowymi wypełnieniami kompozytowymi podczas ich naprawy w zależności od sposobu przygotowania powierzchni. Stwierdzono różnice w strukturze i składzie chemicznym powierzchni wypełnień w zależności od sposobu przygotowania ich powierzchni. Na podstawie wyników badań doświadczalnych ustalono warunki dla uzyskania połączenia kompozyt-kompozyt o najwyższej wytrzymałości.W ostatnich latach, zgodnie z tendencjami współczesnej medycyny, także w stomatologii, dąży się do wyboru metod ukierunkowanych na profilaktykę, wczesną diagnozę i nieinwazyjne metody leczenia w ramach tzw. stomatologii minimalnie inwazyjnej, stanowiącej część stomatologii minimalnie interwencyjnej, która promuje minimalnie inwazyjne metody terapii we wszystkich specjalnościach stomatologicznych1). Stomatologia minimalnie inwazyjna (mikrostomatologia), stawia przed lekarzami wyzwania nie tylko w aspekcie technik opracowania tkanek, ale także podejmowania decyzji o kwalifikacji wypełnień do rutynowej wymiany lub naprawy. Powszechnie stosowane kompozyty dentystyczne mają wiele zalet, wciąż nie są jednak materiałami, które w sposób trwały klinicznie odtwarzają utracone tkanki zęba. Średnią kliniczną trwałość wypełnień określa się na 7 lat2). To zmusza lekarzy do relatywnie częstej wymiany wypełnień, zaś wielokrotna wymiana wypełnień pociąga za sobą utratę części tkanek zęba, a w konsekwencji przedwczesną utratę zębów. Terapia minimalnie inwazyjna, w ramach której często podejmuje się decyzje o naprawie w[...]

Changes in dental ceramic surface structure and their influence on the bond strength to composite material Zmiany struktury powierzchni ceramik dentystycznych oraz ich wpływ na wytrzymałość połączenia z materiałem kompozytowym DOI:10.15199/62.2017.2.18


  Microcryst. aluminosilicate and Li disilicate ceramic cylinders (diam. 5 mm) were surface-treated by sandblasting with air-borne Al2O3 (diam. 50 μm or 110 μm), etching with HF (9%) or by combination of both methods, and then studied for chem. compn. of the surface and then for bond strength to a dental composite. Both, HF etching and tribochem. surface treatment resulted in an increase in the bonding strength. Przedstawiono wyniki badania zmian składu chemicznego oraz morfologii powierzchni ceramik dentystycznych po zastosowaniu różnych metod jej obróbki. W celu modyfikacji powierzchni ceramiki zastosowano obróbkę strumieniowo- -ścierną z użyciem korundu szlachetnego o wielkości ziaren 50 μm, trawienie kwasem fluorowodorowym (HF) oraz kombinację tych metod lub obróbkę tribochemiczną systemem Rocatec®. Zarówno trawienie HF, jak i obróbka tribochemiczna umożliwiły uzyskanie znaczących zmian w morfologii powierzchni badanych ceramik oraz najwyższej wytrzymałości połączenia z materiałem kompozytowym. Największy spadek wytrzymałości połączenia ceramika-kompozyt w czasie zaobserwowano w przypadku stosowania obróbki tribochemicznej. Obróbka powierzchni ceramiki dentystycznej stosowana w procedurze adhezyjnego cementowania stałych uzupełnień protetycznych ma na celu uzyskanie trwałego połączenia ceramiki z tkankami zęba zapomocą cementu kompozytowego. Połączenie to zależy w dużej mierze od możliwości chemicznego wiązania ceramiki z żywicą za pośrednictwem silanu oraz uzyskania mikroretencyjnej struktury powierzchni ceramiki. Sposób obróbki powierzchni ceramiki dentystycznej może zmieniać jej strukturę, a tym samym wpływać na wytrzymałość połączenia ceramika-kompozyt. Różnorodność dostępnych obecnie ceramik dentystycznych stwarza konieczność stosowania odpowiednich dla danego typu ceramiki metod adhezyjnego przygotowania jej powierzchni. W piśmiennictwie opisywanych jest kilka metod przygotowania wewnętrznej p[...]

Lithium silicate ceramic surface properties after surface treatment Właściwości ceramiki litowo-silikatowej po obróbce jej powierzchni DOI:10.15199/62.2017.2.22


  ZrO2-reinforced Li silicate ceramic surface was treated by sandblasting with air-borne 50 μm Al2O3 particles, etching with 9% HF, and by combination of both methods. All treatments resulted in increasing bond strength to composite material. Prolonged HF etching did not change significantly surface morphol. The highest bond strength was achieved after sandblasting with Al2O3 and 60 s long HF etching of ceramic surface. Przedstawiono wyniki badania struktury powierzchni ceramiki krzemianu litu wzmocnionej tlenkiem cyrkonu oraz zmian składu chemicznego jej powierzchni po zastosowaniu obróbki strumieniowo-ściernej korundem szlachetnym o wielkości ziaren 50 μm, trawienia kwasem fluorowodorowym oraz kombinacji tych metod. Zastosowane metody znacząco wpłynęły na strukturę powierzchni ceramiki oraz wytrzymałość jej połączenia z materiałem kompozytowym. Wydłużenie czasu trawienia nie wpłynęło znacząco na rozwinięcie badanej powierzchni. Największą wytrzymałość połączenia ceramika-kompozyt uzyskano po piaskowaniu i trawieniu jej powierzchni 9-proc. kwasem fluorowodorowym przez 60 s. Wprowadzenie na rynek ceramiki szklanej na bazie dikrzemianu litu (LDC) pozwoliło na poszerzenie wskazań do jej stosowania w wykonawstwie pełnoceramicznych uzupełnień protetycznych. Sukces kliniczny tych uzupełnień zależy od dobrych właściwości mechanicznych, ale także od uzyskania trwałego adhezyjnego połączenia z tkankami zęba. Sposób kondycjonowania powierzchni ceramiki dentystycznej może zmieniać jej strukturę, a tym samym wpływać na wytrzymałość połączenia ceramika-kompozyt. Najnowsza generacja ceramik na bazie krzemianu litu została wzmocniona tlenkiem cyrkonu (ZLS). Niewiele jest jednak informacji dotyczących właściwego przygotowania adhezyjnego powierzchni tej ceramiki do połączenia jej z materiałem na bazie żywic. Celem pracy była ocena zmian struktury powierzchni oraz wytrzymałości połączenia ceramiki dentystycznej na bazie dikrzemi[...]

Mechanical properties of composite material modified with essential oil DOI:10.15199/28.2017.2.8


  Recurrent caries is an omnipresent problem in dental practice. More than half of all restorations need replacement in 10 years time. Upon tooth preparation, dentine is more susceptible to microorganism colonization. Hence antibacterial properties in novel composite materials are crucial issue. Such substances as essential oils may set an alternative compound for antibacterial compounds used in materials available on the market. Essential oils are concentrated hydrophobic liquids, that contain volatile aroma compounds. These compounds, especially terpenes, present antibacterial activity to caries-related microorganisms. The antibacterial effectiveness of several essential oils has been already scientifically proven. For instance, cinnamon oil thanks to its properties is often used in medicine. The essential oil derived from its bark consists of trans-cinnamaldehyde which has antimicrobial effects against plant pathogens, food poisoning, fungi and spoilage bacteria. The aim of the study was to evaluate mechanical properties of commercial composite, modified with essential oil. In the study SDR composite (Dentsply) was modified by adding cinnamon essential oil (Dr Beta, Poland). The material of 2 g was mixed with 1 μl, 2 μl and 5 μl of cinammon oil until homogenous structure was obtained (group I, II and III). Control sample group comprised specimens of SDR material without modification. Mechanical properties were tested by diametral tensile strength test, three-point bending test and Vicker’s hardness. Results showed that modified material gained lower mean values in DTS and HV1 tests for all groups in comparison to control sample group. However, mean TPF values for group I were higher when compared to control sample group. Mechanical properties of experimental material may be accepted from clinical point of view when used as temporary fillings for instance in paedodontics. Key words: essential oil, diametrial tensile streng[...]

 Strona 1