Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Agata Szczesio"

Wybrane właściwości mechaniczne eksperymentalnego kompozytu stomatologicznego. Cz. I DOI:10.15199/62.2017.6.28


  Popularność kompozytów stomatologicznych na bazie światłoutwardzalnych żywic dimetakrylanowych, z których wykonuje się ponad 70% wszystkich wypełnień, wynika przede wszystkim z łatwości ich aplikacji i formowania, szybkiego utwardzania, bardzo dobrych właściwości użytkowych oraz estetyki rekonstrukcji. Charakterystyczne cechy tych materiałów wynikają ze składu kompozytów: organicznej osnowy (polimerowa matryca, w skład której wchodzą najczęściej żywice dimetakrylanowe lub dimetakrylanowo- -uretanowe) oraz nieorganicznego napełniacza (przede wszystkim związki krzemu, takie jak ditlenek (krzemionka amorficzna, kwarc), borokrzemiany, szkła litowo-, strontowo- i barowo-glinowe oraz tlenki cyrkonu i glinu)1-5). Od rodzaju i ilości składników tych faz oraz ich efektywnego połączenia zależą właściwości kompozytu. Jedną z kluczowych właściwości, decydujących o praktycznym zastosowaniu jest wytrzymałość mechaniczna. Dąży się do osiągnięcia takich parametrów wytrzymałościowych, jakie posiada szkliwo ludzkiego zęba, najtwardsza tkanka organizmu (tabela 1). Amalgamaty, stosowane wcześniej w roli wypełnienia, charakteryzują się dobrą wytrzymałością mechaniczną, znacznie wyższą niż wytrzymałość kompozytów z żywic dimetakrylanowych7-10). Jednak pod względem estetyki odbudowy zniszczonych tkanek zębów przegrywają z kompozytami. Wymogi stawiane polimerowym materiałom do wypełnień zostały opisane w normie11). Norma ta uwzględnia m.in. badania biozgodności, głębokości utwardzania, odcienia barwy, transparencji (przezierności), wrażliwości na światło i trwałości barwy po naświetlaniu, chłonności wody i rozpuszczalności w wodzie. Z właściwości mechanicznych norma ta uwzględnia jedynie wytrzymałość 96/6(2017) 1361 Dr hab. n. med. prof. nadzw. Jerzy SOKOŁOWSKI - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 2/2017, str. 393. Lek. dent. Krzysztof SOKOŁOWSKI w roku 2008 ukończył studia na Wydziale Lekarsko- -Dentystycznym Uniwersytetu [...]

Influence of polymerization conditions on selected properties and the shrinkage stress generated during solidification of a nanohybrid universal restorative material DOI:10.15199/28.2017.6.7


  1. INTRODUCTION With the development of clinical methods and dental materials, composites have become one of the most commonly used materials for the reconstruction of hard tissues of the tooth, while meeting the needs of physicians and patients [1]. Since the introduction to the market — that is over half a century ago, researchers have focused on improving their properties, especially to increase the comfort of their clinical use [2]. Unfortunately, composite materials despite continuous improvements have also some disadvantages. Curing processes of dental composites is accompanied by the phenomenon of polymerization shrinkage [3]. It causes formation of shrinkage stresses in the composite material and the tooth-restoration interface [4]. These stresses can lead to various complications such as deformed tooth structure or even cracks in healthy tooth structure. Other consequences of the contraction stress reported in the literature are: post-operative sensitivity, damage of the adhesive bond between restoration and tooth tissue, marginal discoloration and secondary caries [5, 6]. Therefore, the elimination or reduction of volumetric shrinkage during the polymerization processes is one of the major problem in the development of dental composites. Dental composite polymerization shrinkage ranges from 2% to 6% by volume [7]. Its volume depends on the type, quantity, degree of conversion and molecular weight of the monomers. In addition, an important factor is the type, geometry of the grains and the percentage of filler concentration [3, 8]. Baroudi K. et al. concluded that increasing amount of filler fraction in flowable composite decreases the value of the volumetric polymerization shrinkage [9]. It has also been proven, that the modification of the polymerization process of dental composites is one of the important factors affecting the final properties and generated by the material shrinkage stresses [10, 11]. It is p[...]

Lithium silicate ceramic surface properties after surface treatment Właściwości ceramiki litowo-silikatowej po obróbce jej powierzchni DOI:10.15199/62.2017.2.22


  ZrO2-reinforced Li silicate ceramic surface was treated by sandblasting with air-borne 50 μm Al2O3 particles, etching with 9% HF, and by combination of both methods. All treatments resulted in increasing bond strength to composite material. Prolonged HF etching did not change significantly surface morphol. The highest bond strength was achieved after sandblasting with Al2O3 and 60 s long HF etching of ceramic surface. Przedstawiono wyniki badania struktury powierzchni ceramiki krzemianu litu wzmocnionej tlenkiem cyrkonu oraz zmian składu chemicznego jej powierzchni po zastosowaniu obróbki strumieniowo-ściernej korundem szlachetnym o wielkości ziaren 50 μm, trawienia kwasem fluorowodorowym oraz kombinacji tych metod. Zastosowane metody znacząco wpłynęły na strukturę powierzchni ceramiki oraz wytrzymałość jej połączenia z materiałem kompozytowym. Wydłużenie czasu trawienia nie wpłynęło znacząco na rozwinięcie badanej powierzchni. Największą wytrzymałość połączenia ceramika-kompozyt uzyskano po piaskowaniu i trawieniu jej powierzchni 9-proc. kwasem fluorowodorowym przez 60 s. Wprowadzenie na rynek ceramiki szklanej na bazie dikrzemianu litu (LDC) pozwoliło na poszerzenie wskazań do jej stosowania w wykonawstwie pełnoceramicznych uzupełnień protetycznych. Sukces kliniczny tych uzupełnień zależy od dobrych właściwości mechanicznych, ale także od uzyskania trwałego adhezyjnego połączenia z tkankami zęba. Sposób kondycjonowania powierzchni ceramiki dentystycznej może zmieniać jej strukturę, a tym samym wpływać na wytrzymałość połączenia ceramika-kompozyt. Najnowsza generacja ceramik na bazie krzemianu litu została wzmocniona tlenkiem cyrkonu (ZLS). Niewiele jest jednak informacji dotyczących właściwego przygotowania adhezyjnego powierzchni tej ceramiki do połączenia jej z materiałem na bazie żywic. Celem pracy była ocena zmian struktury powierzchni oraz wytrzymałości połączenia ceramiki dentystycznej na bazie dikrzemi[...]

Wpływ dioctanowej i diglukonianowej soli chlorheksydyny na właściwości wytrzymałościowe cementu szklano-polialkenowego aktywowanego wodą DOI:10.15199/62.2017.8.30


  Cementy szklano-polialkenowe, nazywane potocznie szkło-jonomerami GIC (glass ionomer cement) zostały opracowane i opatentowane w późnych latach sześćdziesiątych XX w. przez Wilsona i współpr.1) w Rządowym Laboratorium Chemicznym w Londynie. Podstawową rolą tych cementów jest odtwarzanie utraconych twardych tkanek zęba. Mogą być one również używane jako matryce uwalniające substancje aktywne2). Dodatki przeciwbakteryjne w optymalnych ilościach nie powinny zaburzać podstawowych właściwości materiałów macierzystych3, 4). Chlorheksydyna CHX (chlorhexidine) (rys. 1) to 1,6-di-(4-chlorofenylobiguanido)- heksan o wzorze sumarycznym C22H30Cl2N10, odkryty w 1950 r. podczas badań nad uzyskaniem środków przeciwmalarycznych. Jest ona pochodną biguanidu o silnym kationowym działaniu przeciwdrobnoustrojowym, zwłaszcza przeciw bakteriom Gramdodatnim, o znacznie dłuższym działaniu w porównaniu z innymi czynnikami przeciwdrobnoustrojowymi. CHX ma niewielką toksyczność, słabo wchłania się z przewodu pokarmowego i powłok ciała, ale mimo to może wywoływać hemolizę, przedostając się do krwiobiegu. Jest wydalana w niezmienionej postaci przez nerki. Dioctanowa sól chlorheksydyny CHA (chlorhexidine diacetate) i sól diglukonianowa CHG (chlorhexidine digluconate) włączone w skład cementów szklano- polialkenowych mogłyby podwyższać ich skuteczność przeciw drobnoustrojom próchnicotwórczym, bez poważniejszego zaburzania ich właściwości fizycznych5-7). Tomasz Kupkaa,*, Joanna Nowakb, Agata Szczesiob, Karolina Kopaczb, Magdalena Fronczek-Wojciechowskab, Jerzy Sokołowskib Fig. 1. Structural pattern of chlorhexidine (CHX) Rys. 1. Wzór strukturalny chlorheksydyny (CHX) 96/8(2017) 1757 Fig. 2. HV0.3/15 hardness of CHA-modified WAGIC Rys. 2. Twardość HV0,3/15 WAGIC modyfikowanego CHA Cementy szklano-polialkenowe należą do klasy materiałów polielektrolitowych, znanych jako cementy kwasowo-zasadowe. Określenie "szkło-jonomer" nie jest precyzyjne. Właściwą dla ni[...]

Wpływ powłoki nanokompozytowej na uwalnianie jonów fluoru z cementu szkłojonomerowego DOI:10.15199/62.2017.12.29


  Najbardziej popularne materiały stosowane we współczesnej praktyce stomatologicznej to kompozyty, amalgamaty oraz cementy szkłojonomerowe1). Ostatnie z tych materiałów zostały wynalezione w 1969 r. przez Wilsona i Kenta2). Tradycyjne cementy szkłojonomerowe występują w postaci proszku i płynu. Głównymi składnikami proszku są szkła wapniowo-glinowo-krzemowe, do których dodawane są inne związki, np. Na2O, Na3AlF6, AlPO4, AlF3 lub P2O5. Ostatnio wykorzystywane są również szkła z dodatkiem strontu, cynku i lantanu. Płynem jest wodny roztwór kopolimerów kwasu poliakrylowego i itakonowego w proporcji 2:1. Aby wydłużyć czas wiązania oraz poprawić plastyczność cementu, wprowadza się również kwas winowy3,4). W trakcie mieszania proszku i płynu następuje rozpoczęcie reakcji kwasowo-zasadowej. Kwas zaczyna reagować z występującymi w proszku solami, uwalniając jony glinu i wapnia. Następnie zaczynają się tworzyć i wytrącać sole polialkenowe. W tym czasie następuje etap żelowania, po którym materiał ulega utwardzeniu5). Cementy te są szeroko stosowane do wypełnień ubytków, osadzania koron i mostów, jako szybkowiążące cementy podkładowe pod wypełnienia w ubytkach oraz materiały do lakowania bruzd zębowych. Cementy szkłojonomerowe to jedne z nielicznych stosowanych w stomatologii materiałów wytwarzających trwałe, chemiczne połączenia ze szkliwem i zębiną. Materiały te wykazują największą biotolerancję, małą cytotoksyczność, a spośród wszystkich materiałów do wypełnień ich rozszerzalność termiczna jest w największym stopniu zbliżona do rozszerzalności tkanek zęba. Ponadto cementy szkłojonomerowe posiadają zdolność magazynowania i uwalniania działających przeciwpróchnicowo jonów fluoru6, 7). Wszystkie te właściwości mogłyby sugerować, że jest to idealny materiał odtwórczy do odbudowy zębów. Niestety, charakteryzuje go też duża porowatość, kruchość oraz przedłużony czas reakcji wiązania, a ponadto duża wrażliwość na wilgoć w początkowej fazie wią[...]

Impact of silica nanoparticle modification on the selected properties of experimental dental composites DOI:10.15199/62.2018.4.16


  Jednym z najważniejszych osiągnięć stomatologicznych w ostatnim stuleciu było wprowadzenie kompozytów o osnowie żywiczej jako materiał do wypełnień1). Organiczna matryca oparta jest na żywicach. dimetakrylanowych2, 3). Napełniaczami są głównie związki krzemu, kwarc, borokrzemiany, tlenki cyrkonu i glinu, które charakteryzują się różnym rozmiarem, kształtem oraz morfologią4, 5). W stomatologii, uzupełnienia tylne (klasa I lub II wg Blacka6)) wymagają kompozytów, które odznaczają się dobrymi właściwościami mechanicznymi, podczas gdy w wypełnieniach przednich (klasa IV-V) wykorzystuje się materiały o doskonałej estetyce. Jak do tej pory nie pojawił się na rynku kompozyt stomatologiczny, który spełnia wszystkie te wymagania7). Postępem w kompozytach stomatologicznych jest wykorzystanie nanotechnologii w produkcji napełniaczy8). Technologia ta umożliwiła produkcję nanokompozytów, które łączą estetyczne cechy kompozytów z mikronapełniaczem (0,01-0,05 μm) oraz wysoką wytrzymałość mechaniczną kompozytów hybrydowych (15-20 μm i 0,01-0,05 μm)7, 9, 10). Materiały te odznaczają się też wysoką odpornością na ścieranie11, 12), ulepszonymi właściwościami optycznymi13) oraz zmniejszonym skurczem polimeryzacyjnym14). Z drugiej strony, duży stosunek powierzchni do objętości w nanocząstkach wpływa na zwiększone wartości sorpcji wody, która może powodować degradację połączenia między matrycą a napełniaczem15). Obserwowane są również problemy z wprowadzaniem nanocząstek do monomerów żywicznych. Wynikają one z dużej powierzchni właściwej nanocząstek, która zawiera się w zakresie kilkuset m2/g. Powoduje ona powstanie agregatów lub/i aglomeratów, które odpowiadają za brak właściwej dyspersji cząstek w kompozycie. W strukturze może powstać wiele słabych punktów (miejsca koncentracji naprężeń), co może prowadzić do niepowodzenia wypełnienia16, 17). W celu uzyskania dobrej dyspersji nanocząstek nieorganicznych w matrycy polimerowej i poprawi[...]

 Strona 1