Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"JOLANTA SOKOŁOWSKA"

Wpływ pasywacji chemicznej na odporność korozyjną stopu WIROBOND

Czytaj za darmo! »

Postęp w protetyce stomatologicznej wymusza stosowanie materiałów spełniających wielorakie wymagania w zakresie funkcjonalności przy zachowaniu pełnej biotolerancji w organizmie człowieka. Wszystkie aktualnie stosowane materiały cechują: - dobre właściwości wytrzymałościowe, - odpowiedni skład chemiczny i struktura gwarantująca odporność na korozję, - właściwości technologiczne umożliwiające zastosowanie zaawansowanych procesów kształtowania i wykończenia powierzchni. Doskonalenie właściwości takich materiałów, począwszy od stosowanych najwcześniej stali nierdzewnych typu AISI 316, zmierzało w ostatnich dziesięcioleciach głównie do obniżenia ich podatności na korozję w środowisku organizmu człowieka. Obok stopów metali szlachetnych wszystkie pozostałe tworzywa metaliczne powinny się charakteryzować jak najwyższą pasywnością w środowisku organizmu ludzkiego. Stan pasywny jest stanem, w którym podatność na korozję ulega znacznemu obniżeniu. Wynika to z wytworzenia się na powierzchni stopu ochronnej warstwy. Stopy w stanie pasywnym mają wyższy potencjał elektrochemiczny niż w stanie niespasywowanym. Obok samopasywacji, właściwej niektórym metalom i stopom, stan pasywny można osiągnąć również na drodze elektrochemicznej przez polaryzację anody lub na drodze chemicznego oddziaływania odpowiednim pasywatorem. Warstewki pasywne powinny charakteryzować się małym przewodnictwem jonowym, ograniczonym przewodnictwem elektronów, bardzo niską rozpuszczalnością, wysoką wytrzymałością na ścieranie i wysoką adhezją. Najczęściej występującą i jednocześnie powodującą największe zniszczenia w stopach dentystycznych jest korozja wżerowa. Dowiedziono, iż jakość warstewki pasywnej jest ściśle powiązana z miejscami zarodkowania wżeru, a tym samym z odpornością na korozję wżerową. Stopy CoCrMo traktowane są jak[...]

Wpływ cieczy jonowych na właściwości kompozytów elastomerowych, zawierających napełniacz warstwowy

Czytaj za darmo! »

Ciecze jonowe zastosowano jako substancje dyspergujące napełniacz warstwowy w ośrodkach kauczuku butadienowo-akrylonitrylowego NBR oraz karboksylowanego kauczuku butadienowo- akrylonitrylowego XNBR. Zbadano wpływ związków jonowych na właściwości reometryczne mieszanek, kinetykę sieciowania, stężenie węzłów w sieci przestrzennej oraz właściwości mechaniczne wulkanizatów. Ciecze jonowe mogą odgrywać rolę przyspieszaczy procesu sieciowania kompozytów elastomerowych. Three ionic liqs. were added as dispersing agents to nitrile and carboxylated nitrile rubbers filled with unmodified hectorite. The mixts. were cured with ZnO and S at 160°C and 15 MPa. The addn. of the ionic liqs. resulted in increasing the crosslinking d. but did not affect the filler dispersion and mech. strength of the vulcanizates. Minerały warstwowe od dawna są używane jako napełniacze polimerów głównie ze względu na niskie koszty ich wytwarzania oraz wysoką stabilność termiczną. Obecność tych napełniaczy powoduje także poprawę właściwości wytrzymałościowych wyrobów końcowych, lecz wpływ napełniacza w tym przypadku jest ściśle uzależniony od stopnia jego dyspersji w ośrodku polimerowym1). Jednorodna dystrybucja nanometrycznej fazy napełniacza, jak również synergizm oddziaływań pomiędzy polimerem a krzemianem powoduje jednoczesne zwiększenie odporności termicznej oraz polepszenie właściwości barierowych i odporności na ścieranie, czego nie obserwuje się w przypadku zastosowania konwencjonalnych napełniaczy. Opublikowano wiele prac przeglądowych na temat kompozytów termoplastycznych, chemoutwardzalnych i elastomerowych, zawierających napełniacze ilaste2-10). Minerały warstwowe, stosowane jako napełniacze kompozytów polimerowych to mika, fluoromika, hektoryt, fluorohektoryt i saponit. Największe komercyjne zainteresowanie zdobył montmorylonit (MMT), który podobnie jak hektoryt, należy do fyllokrzemianów o budowie pakietowej typu 2:111). Struktura sieci przestr[...]

Krzemionki modyfikowane pigmentem jako napełniacze kompozytów elastomerowych

Czytaj za darmo! »

Używając krzemionki i pigmentu indygotiazynowego otrzymano pigmenty organiczno-nieorganiczne, stanowiące barwne, wzmacniające napełniacze, łatwo dyspergowane w ośrodku polimerowym. Jako nośniki pigmentu zastosowano Aerosil 380 i Zeosil 175, których powierzchnię modyfikowano zawiesiną pigmentu indygotiazynowego w środowisku cieczy jonowych. Zbadano przydatność modyfikowanych krzemionek jako napełniaczy mieszanek elastomerowych. Dla otrzymanych wulkanizatów określono parametry wytrzymałościowe oraz stopień dyspersji napełniacza w ośrodku polimerowym. Two com. SiO2 were modified by impregnation with transindigothiazine and ionic liqs. in Me2CH2OH soln. and added as pigments and fillers to (CH2=CH)2/CH2=CHCN rubbers. The addn. resulted in improving the mech. properties and red color of the rubber vulcanizates. The highest tensile strength (21.25 MPa) was achieved when 1-methyl-3-octylimidazolium tetrafluoroborate was used as the ionic liq. Krzemionki syntetyczne to ważna grupa napełniaczy stosowanych w przemyśle gumowym. W zależności od sposobu wytwarzania rozróżnia się krzemionki strącane i pirogeniczne. Krzemionki pełnią w elastomerach funkcje wzmacniające, polepszając właściwości użytkowe wyrobów gumowych. Jednakże hydrofilowy charakter powierzchni tego napełniacza utrudnia równomierną jego dyspersję, co prowadzi do tworzenia się aglomeratów będącymi dużymi skupiskami cząstek. Aglomeracja jest zjawiskiem wpływającym niekorzystnie na właściwości mechaniczne wyrobów gumowych. Aby temu zapobiec stosuje się różne metody modyfikacji powierzchni krzemionki lub dodatek substancji pomocniczych, poprawiających jej dyspergowalność w elastomerach. Zgodnie z doniesieniami literaturowymi1- 4) z ostatnich lat, w celu uzyskania łatwo dyspergowanych, wzmacniających napełniaczy stosuje się krzemionkę modyfikowaną silanami lub cieczami jonowymi. Pojawiły się także prace opisujące barwne napełniacze otrzymane w wyniku reakcji barwników z si[...]

Synteza i zastosowanie pigmentu kompozytowego krzemionka/trans-benzotiazynoindygo w układach elastomerowych


  Do modyfikacji powierzchni krzemionek różniących się powierzchnią właściwą i wielkością cząstek (Aerosil 90 i Aerosil 380) zastosowano tiazynoindygo. Krzemionki były modyfikowane bezrozpuszczalnikową metodą w wysokoobrotowym blenderze. Naniesienie benzotiazynoindyga ([2,2’]-bi(tiazynylidene)- 3,3’-(4H,4’H)-dion) na powierzchnię krzemionki prowadziło do ograniczenia aglomeracji napełniacza. Zmodyfikowany napełniacz zastosowano w kopolimerze etylenowo-propylenowym sieciowanym EPM rodnikowo w temp. 120°C (nadtlenek benzoilu) i 160°C (nadtlenek dikumylu). Napełniacz ten wykazywał wpływ na właściwości mechaniczne napełnionych elastomerów. Wulkanizaty zawierające kompozytowy pigment krzemionka/benzotiazynoindygo odznaczały się większą wytrzymałością na rozdzieranie. Two com. SiO2 adsorbents (surface areas 90 and 380 m2/g, particle sizes 20 and 7 nm, resp.) were modified with cisbenzothiazine indigo by a non-solvent method with following heating at 180°C. The modification resulted in a limitation of the agglomeration of SiO2 particles. The modified SiO2/benzothiazine indigo composite pigments were used as fillers of ethylene-propylene copolymer crosslinked with (PhCO)2O2 at 120°C or with (PhCMe2)2O2 at 160°C. Use of the composite filler resulted in an improvement of the mech. properties (tearing strength) of the vulcanizates. Dynamiczny rozwój tworzyw sztucznych w drugiej połowie XX w. spowodował zapotrzebowanie na trwałe pigmenty charakteryzujące się dużą odpornością na działanie światła, wysokiej temperatury i rozpuszczalników organicznych oraz ograniczoną migracją z barwionego tworzywa. Prowadzone w ostatnich latach prace związane są z syntezą nowych struktur chemicznych oraz z poszukiwaniem nowych postaci krystalicznych1). Równocześnie dąży się do ograniczenia lub wyeliminowania organicznych toksycznych rozpuszczalników oraz kancerogennych amin i diamin aromatycznych z produkcji pigmentów. Oprócz badań d[...]

Wpływ pasywacji elektrochemicznej stopu Wirobond C na jego własności korozyjne

Czytaj za darmo! »

Metalowe tworzywa stomatologiczne stosowane w jamie ustnej tworzą złożony układ elektrochemiczny z otaczającymi tkankami oraz nieustannie są narażone na zmiany oddziaływania środowiska, co przyczynia się do rozwoju korozji i ich stopniowej degradacji [1÷3]. Dlatego dąży się do tego, aby biomateriały metalowe stosowane w protetyce, chirurgii szczękowo-twarzowej, ortodoncji wykazywały dużą biozgodność i biofunkcjonalność [4]. Powinna je charakteryzować między innymi dobra odporność korozyjna, jednorodność składu chemicznego, określony zespół własności mechanicznych i paramagnetyzm [5]. Brak spełnienia tych wymagań może doprowadzić do powstania niekorzystnych reakcji w otaczających tkankach [6]. Aby wyeliminować wzajemne oddziaływanie pomiędzy tworzywem metalicznym (np. stopem na osnowie kobaltu) a organizmem oraz zmniejszyć zdolność do jego niszczenia korozyjnego, stosuje się różnego rodzaju obróbkę powierzchniową, aby zapewnić tworzywom metalowym przebywającym w ludzkim organizmie prawidłową pracę bez jednoczesnego wywoływania negatywnych skutków w otaczającym je środowisku. Dodatkowo pozwala to wydłużyć czas pracy oraz chroni przed różnymi rodzajami korozji (równomierna, galwaniczna, szczelinowa, wżerowa, międzykrystaliczna, erozyjna i naprężeniowa), które mogą występować w jamie ustnej [3,7, 8]. Jedną z metod modyfikacji powierzchni, którą zastosowano w tej pracy jest pasywacja elektrochemiczna. Głównym celem tego procesu jest wywołanie przejścia metalu bądź stopu ze stanu aktywnego w stan pasywny lub poprawienie jakości warstwy pasywnej na stopach samopasywujących się. Proces polega na wytworzeniu lub pogrubieniu na powierzchni obrabianego elementu bardzo cienkiej i zarazem szczelnej warstwy tlenkowej. Wytworzona w ten sposób warstwa tlenkowa stanowi barierę dyfuzyjną i oddziela tworzywo metalowe od środowiska oraz hamuje korozyjne procesy elektrochemiczne [9]. Taka warstwa pasywna na powierzchniach metalicznych implantów [...]

Pasywacja chemiczna i powłoka SiC jako sposoby poprawy odporności na korozję elektrochemiczną stopu dentystycznego z grupy Co-Cr-Mo-W Wirobond C

Czytaj za darmo! »

Powszechnie stosowane stopy metali, tj. stopy Co-Cr-Mo-W oraz stopy o małej zawartości metali szlachetnych w porównaniu z tytanem oraz stopami o dużej zawartości metali szlachetnych charakteryzują się zdecydowanie gorszą odpornością korozyjną i powodują znacznie silniejszą odpowiedź biologiczną ze strony ustroju [1]. Od lat są prowadzone badania mające na celu zabezpieczenie powierzchni stopów przed oddziaływaniem agresywnego środowiska, co w przypadku zastosowań medycznych wiąże się z poprawą ich właściwości biologicznych [2, 3]. Jedną z metod jest zastosowanie powłok ochronnych, w tym powłok nanoszonych metodami PVD. Zyskały one popularność dzięki ich wytrzymałości oraz dobrym własnościom biologicznym. Coraz większym zainteresowaniem cieszą się powłoki węglika krzemu (SiC), które łączą bardzo dobre właściwości fizykochemiczne i mechaniczne [4÷9]. Silne wiązania atomowe pomiędzy krzemem i węglem oraz budowa krystalograficzna zbliżona do diamentu odpowiadają za dużą wytrzymałość i twardość, odporność na zużycie oraz dobrą odporność na utlenianie i korozję. Wymienione własności fizykochemiczno-mechaniczne składają się na wydłużenie czasu użytkowania pokrytych elementów nawet w agresywnym środowisku, jakim jest z pewnością jama ustna [10, 11]. Prowadzone badania są ukierunkowane na poprawę właściwości materiałów ceramicznych oraz udoskonalenie metod ich osadzania na biomateriałach metalicznych, a co za tym idzie zmierzają do uzyskania warstw o jak najlepszych właściwościach. Powłoka ochronna powinna wykazywać większą odporność niż podłoże i stanowić jak najlepszą barierę dyfuzyjną. Zasadniczą miarą właściwości ochronnych powłok naniesionych na materiały metaliczne jest poziom odporności korozyjnej [12÷14]. Biokompatybilność stopów Co-Cr-Mo-W jest związana z dużą odpornością na korozję wynikającą z samoistnego tworzenia się warstw pasywnych na ich powierzchni [15÷23]. Niestety dla tychże stopów stwierdzano niejednokrotnie uwaln[...]

 Strona 1