Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Karolina Nikolczuk"

Materiały wybuchowe emulsyjne zawierające chlorek sodu uczulane mikrobalonami


  Dotychczas materiały wybuchowe emulsyjne są stosowane głównie w górnictwie odkrywkowym. Jednak pojawiają się ich odmiany, które mogą być wykorzystywane również w kopalniach podziemnych zagrożonych występowaniem mieszanin powietrza z pyłem węglowym i/lub metanem. Przedstawiono charakterystyki składników materiałów wybuchowych emulsyjnych zawierających chlorek sodu uczulanych mikrobalonami oraz wyniki pomiarów prędkości ich detonacji i zdolności do wykonania pracy określonej metodą pomiaru parametrów powietrznej fali podmuchowej oraz metodą Helda. Zmiennymi w eksperymentach były rodzaj mikrobalonów oraz ilość chlorku sodu. Przedstawiono również interpretację fizykochemiczną wyników badań. Four emulsion explosives contg. aq. NaNO3 + NH4NO3, oil + emulsifier, microspheres (0.8%) and varying NaCl amts. (up to 30%) were studied for work performance by Held method and by measurement of detonation velocity under field conditions. The detonation velocity, air blast wave overpressure and pulse d. decreased with increasing NaCl content in the explosives. Podstawowym składnikiem górniczych materiałów wybuchowych (MW) jest saletra amonowa. Jest ona stosowana w postaci rozdrobnionej (amonity, karbonity, metanity, dynamity, barbaryty), granulowanej (saletrole)1, 2), modyfikowanej3), nasyconego roztworu wodnego (MW zawiesinowe)1, 2) lub roztworu przesyconego (MW emulsyjne)2, 4). Od kilkunastu lat MW emulsyjne (MWE) stają się jednym z najbardziej popularnych środków strzałowych wytwarzanych przez przemysł chemiczny na potrzeby zakładów wydobywczych. Popularność MWE wynika z ich niewątpliwych zalet, takich jak brak w ich składzie klasycznych kruszących MW, możliwość produkcji in situ, mała wrażliwość na bodźce zewnętrzne umożliwiająca ich mechaniczny załadunek, zdolność do detonacji od różnego typu zapalników, duża wodoodporność oraz możliwość regulacji w dość szerokim zakresie parametrów detonacyjnych. MWE mogą być stosowane w zawodnion[...]

Materiały wybuchowe na bazie nadtlenku wodoru DOI:10.15199/62.2017.11.18


  Nadtlenek wodoru HP (hydrogen peroxide) to nieorganiczny związek chemiczny z grupy nadtlenków, jedna z reaktywnych form tlenu. Po raz pierwszy otrzymał go Louis Thénard w 1818 r. w reakcji nadtlenku baru z kwasem azotowym(V)1). HP w temperaturze pokojowej jest bezbarwną (stężony staje się bladoniebieski) syropowatą cieczą diamagnetyczną o temperaturze topnienia -0,44°C i temperaturze wrzenia ok. 150°C, o gęstości i lepkości zbliżonych do tych, jakie ma woda (zależnie od stężenia)2). Zależność temperatury wrzenia wodnych roztworów HP przedstawiono na rys. 1.Pod względem chemicznym najważniejszą cechę H2O2 stanowią silne właściwości utleniające w stosunku do wielu różnorodnych grup substancji palnych. Określa się go często mianem utleniacza ekologicznego, zaliczanego do najsilniejszych utleniaczy. Właściwości utleniające wynikają z powstawania w czasie jego rozkładu tlenu atomowego (tlen in statu nascendi)1) wg reakcji (1): H2O2 → H2O + O (1) Czysty H2O2 jest nietrwały i ulega egzotermicznemu rozkładowi (często wybuchowemu) na wodę i tlen, pod wpływem ciepła, światła nadfioletowego oraz kontaktu z niektórymi metalami (np. manganem) i tlenkami metali, zgodnie z (2): 2H2O2 (aq) → 2H2O (c) + O2 (g) (2) Rozkład ten jest katalizowany przez wiele rozdrobnionych substancji, np. srebro i platynę, tlenek manganu(II) oraz jodki wg (3): H2O2 (aq) + I- (aq) → H2O (c) + IO- (aq) H2O2 (aq) + IO- (aq) → H2O (c) + I- (aq) + O2 (g) (3) HP wykazuje słabe właściwości kwasowe. W roztworach wodnych ulega on dysocjacji wg równania (4): H2O2 + H2O → H3O+ + HOO- (4) o stałej dysocjacji K, która wynosi 0,5 ∙ 10-12. Wobec reduktorów zachowuje się jak utleniacz (O-I → O-II), np. w reakcji z hydroksyloaminą (5): 2NH2OH + 6H2O2 → 2HNO3 + 8H2O (5) Wobec utleniaczy wykazuje właściwości redukujące (O-I → O0), m.in. w reakcji (6) z manganianem( VII) potasu w środowisku kwaśnym: Fig. 1. Dependence of boi[...]

Wpływ emulgatorów na trwałość matryc wykorzystywanych do produkcji materiałów wybuchowych emulsyjnych DOI:10.15199/62.2018.4.21


  Matryca materiału wybuchowego emulsyjnego (MWE) jest niewybuchowym produktem pośrednim, który po uczuleniu fizycznym lub chemicznym nabiera właściwości wybuchowych. Niezależnie od typu emulsji (W/O lub O/W), matryca składa się z fazy dyspersyjnej oraz zdyspergowanej. MWE stosowane w górnictwie są najczęściej emulsją typu W/O, której matryca zbudowana jest z wodnego roztworu soli o właściwościach utleniających (azotan(V) amonu) stanowiący fazę nieciągłą oraz paliwa organicznego (faza ciągła). Stabilizację układu W/O uzyskuje się poprzez zastosowanie odpowiednio dobranego emulgatora (wytwarzanie na powierzchni kropli stabilnego amfifilowego filmu) lub innych związków powierzchniowo czynnych. Obecnie najczęściej stosowanym emulgatorem do produkcji matryc MWE jest monooleinian sorbitanu (SPAN-80) lub bezwodnik poliizobutylenobursztynowy (PIBSA)1, 2). W odróżnieniu od innych materiałów wybuchowych (MW) mieszaninowych, MWE wykazują dużą powierzchnię międzyfazową, co pozwala na uzyskanie niemal idealnych warunków detonacji3, 4). Wykazano, że istnieje kilka czynników wpływających na stabilność matrycy typu W/O1). Jednym z najważniejszych jest rodzaj stosowanego emulgatora oraz jego udział w mieszaninie emulgującej5). Właściwości reologiczne MWE stabilizowanych za pomocą różnych typów emulgatorów przedstawiono w pracach6-8). Mudeme i współpr.9) przeprowadzili badanie właściwości reologii MWE stabilizowanych za pomocą PIBSA, połączonego z różnymi typami podstawników. Tian i współpr.2) badali możliwość oznaczenia pozostałości po detonacji 24 różnych preparatów MWE (emulgowanych z zastosowaniem SPAN-80) za pomocą metody chromatografii gazowej2). Wang i współpr.10) badali wpływ emulgatorów na stopień odczulenia MWE. Stwierdzili oni, że ulega on zmniejszeniu wraz ze wzrostem zawartości emulgatora w składzie MW10). W pracach11- 13) stwierdzono, że HLB ma kluczowe znaczenie przy wytwarzaniu stabilnej i trwałej emulsji. Noor El-Din i współpr.11)[...]

 Strona 1