Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"MAGDALENA DOMAŃSKA"

Korozja sitopiaskownika wykonanego ze stali chromowo-niklowej DOI:10.15199/40.2019.7.2

Czytaj za darmo! »

1. Wstęp W obiektach i urządzeniach wchodzących w skład systemów wodociągowo-kanalizacyjnych od dawna obserwuje się korozję betonu i elementów wykonanych ze stali, co skutkuje zmianami 1. Introduction Corrosion of concrete and steel devices installed in water supply and sewage system facilities and equipment has always been an issue. The corrosion results in changes to the quality of supplied Acijakości doprowadzanej wody [6, 12] czy awaryjnością urządzeń kanalizacyjnych [13]. Dla ograniczenia strat materialnych w ostatnich dwóch dekadach do wykonania urządzeń instalowanych na stacjach uzdatniania wody, przepompowniach i oczyszczalniach ścieków narażonych na korozję stosuje się stale austenityczne. Wykorzystanie stali austenitycznych w systemach kanalizacyjnych w większości przypadków stanowi wystarczające zabezpieczenie, jednak dobranie odpowiedniego stopu do agresywności środowiska nie zawsze jest uwzględniane przez konstruktorów. Wysoka cena stali, posiadających w swoim składzie dodatek niklu i molibdenu, wpływa bardzo często na wybór stali o zawartości chromu ok. 18% mas., a niklu 8-9% mas. Stale te nie w każdych warunkach odznaczają się wystarczającą odpornością na korozję. Na przykład podczas eksploatacji instalacji wód geotermalnych przez Geotermię Podhalańską S.A. zauważono, że przy zawartości siarkowodoru poniżej 4 ppm, jego obecność determinowała skład chemiczny i strukturę produktów korozji [4]. Wewnętrzne ściany rur instalacji pokryte były produktami FeCO3 i FeS1-x, które nie stanowiły warstwy ochronnej, ponieważ były łatwo usuwalne przy dużych przepływach wody termalnej. Niezdysocjowane cząsteczki siarkowodoru rozpuszczone w wodzie brały udział w autokatalitycznej reakcji katodowej. Działając jako depolaryzator katodowy, stymulowały proces korozji stali [4]. Adsorpcja siarkowodoru na powierzchni metali była tak silna, że doszło do szybkiego pokrycia powierzchni czarną warstwą siarczków, nawet przy przepływie wody[...]

Assessment of groundwater pollution with heavy metals (Cu, Ni, Cd, Pb) in the area of copper ore tailing pond Ocena zanieczyszczenia wód podziemnych metalami ciężkimi (Cu, Ni, Cd, Pb) w rejonie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych rud miedzi DOI:10.15199/62.2017.2.14


  Groundwater samples collected in 2000-2012 from 136 piezometers situated around the Cu ore tailing pond in Lower Silesia, Poland, were studied for content of the title heavy metals. Statistical anal. showed no significant changes in concns. of the elements. The element concns. exceeded the current stands. only periodically in samples taken up to 25 m deep. Przedstawiono wyniki badań zawartości metali ciężkich w wodach podziemnych pobranych ze 136 piezometrów rozmieszczonych wokół obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych rud miedzi, zlokalizowanego w województwie dolnośląskim. Przeprowadzono analizy statystyczne dynamiki stężeń kadmu, miedzi, niklu i ołowiu w latach 2000-2012. Wyniki badań nie wykazały znacznych zmian badanych pierwiastków w analizowanym okresie, a występujące okresowo przekroczenia w stosunku do obowiązujących norm miały charakter losowy. Zaobserwowano, że podwyższone zawartości metali występowały głównie do głębokości 25 m. Poziom stężenia substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, specyficznych (miedź) i priorytetowych (kadm, nikiel i ołów) jest ważnym elementem oceny jakości środowiska. Substancje te stanowią jednocześnie zagrożenie dla zdrowia człowieka1). Skutki ich działania nie są natychmiastowe, często ujawniają się po wielu latach i nie są w pełni poznane2). Negatywne oddziaływanie metali ciężkich poprzez kontakt z zanieczyszczoną wodą oraz jej spożycie stwarza niebezpieczeństwo dla zdrowia a niekiedy nawet życia ludzi. Metale ciężkie zawarte w wodzie wykazują wyraźne właściwości toksyczne, ujawniające się już na poziomie stężeń naturalnie występujących w przyrodzie. Ponadto wykazują wyjątkową podatność na bioakumulację w organizmach żywych3). Kadm wprowadzony do środowiska nie podlega degradacji i pozostaje w ciągłym obiegu. Jego długi okres połowicznego rozpadu przekłada się bezpośrednio na gromadzenie tego pierwiastka w organizmach roślin, zwierząt i ludzi4). Narażenie ś[...]

 Strona 1