Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Jacek Nowicki"

Eksperymentalna stacja telewizyjna w Warszawie 1937-1939 DOI:10.15199/74.2018.2.6


  Telewizja rozumiana jako system do przesyłania ruchomych obrazów na odległość nie jest wynalazkiem jednego człowieka. Na jej ewolucję złożyła się seria odkryć i systematyczny rozwój urządzeń technicznych, który od końca XIX w. do połowy XX w. doprowadził do upowszechnienia systemów przesyłania na odległość ruchomych obrazów. Upowszechnienie telewizji w okresie po II wojnie światowej wpłynęło na życie codzienne ludzi w sposób, który porównać można jedynie z rewolucją techniczną związaną z upowszechnieniem internetu w pierwszych dwóch dziesięcioleciach XXI w. Pierwsze wynalazki i opracowania tworzące bazę dla przyszłego rozwoju telewizji powstały już w latach 80. XIX w. Autorem jednego z przełomowych wynalazków był, pochodzący z Lęborka, niemiecki konstruktor o kaszubskich korzeniach Paul Nipkow (1860-1940). Jako 23-letni student skonstruował urządzenie do mechanicznej analizy i syntezy obrazu, nazywane odtąd tarczą Nipkowa, które opatentował w 1884 r. Będąc rozwiązaniem prostym i skutecznym stała się ona bazą dla budowy urządzeń telewizyjnych aż do lat 30. XX w. Kolejnymi kamieniami milowymi na drodze rozwoju telewizji stało się odkrycie zewnętrznego zjawiska fotoelektrycznego Heinricha Hertza w 1887 r. i skonstruowanie pierwszych fotokomórek emisyjnych w 1893 r. (Julius Elster i Hans Geitel). Komórka fotoelektryczna generowała zbyt słaby sygnał, aby można było go transmitować lub wykorzystać do modulacji źródła światła przy syntezie obrazu. Wzmocnienie sygnału umożliwił dopiero kolejny przełomowy wynalazek - lampa elektronowa (dioda próżniowa Johna Fleminga z 1904 r. i trioda Lee de Foresta z 1906 r.). Wszystkie te wynalazki umożliwiły w drugiej połowie lat 20. powstanie i szybki rozwój systemów telewizji mechanicznej. Na szczególne podkreślenie zasługują tu pionierskie prace szkockiego wynalazcy Johna Logiego Bairda, który w latach 1925-1926 zaprezentował skutecznie działający system przesyłu obrazu złożonego z 30 linii. W [...]

Z ŻAŁOBNEJ KARTY Jacek Szpotański 1927-2019 Prezes SEP w latach 1981-1987 oraz 1990-1994 DOI:


  Jacek Szpotański urodził się 17 sierpnia 1927 r. w Warszawie. Pochodził ze szlacheckiego rodu Duninów, herbu Łabędź, wywodzącego się z XII w. Ród ten na przestrzeni wieków miał dziesiątki postaci zapisanych w historii Polski - rycerze, hierarchowie kościelni, urzędnicy dworscy, zarządcy ziemscy, urzędnicy miejscy, przemysłowcy, pisarze, poeci. Ojcem Jacka Szpotańskiego był inżynier elektryk Kazimierz Szpotański, współzałożyciel i wieloletni prezes SEP, ale przede wszystkim założyciel największej w Polsce w okresie międzywojennym Fabryki Aparatów Elektrycznych. Pragnieniem ojca było, aby syn też był elektrykiem i potrafił kierować wielkim, stale rozwijającym się zakładem przemysłowym. Już w czasie wojny zabrał Jacka na teren budowy, jak również na uroczyste uruchomienie linii 150 kV z Elektrowni Rożnów do Warszawy - pierwszego połączenia warszawskiego systemu energetycznego z siecią krajową. W czasie wojny tą linią Warszawa otrzymywała ok. 32 MW mocy. W tym czasie Jacek był uczniem szkoły zawodowej im. Konarskiego o kierunku elektrycznym. Zgodnie z programem szkoły, odbył praktyki zawodowe w Zakładach Elektrotechnicznych Braci Borkowskich S.A. Jednak najtrudniejszą praktykę musiał odbywać w fabryce swojego ojca - FAE, gdzie nie tylko nie miał żadnych ulg, ale przeciwnie zwiększone wymagania. Po ukończeniu szkoły w czerwcu 1944 r. uzyskał stopień czeladnika, a już od lipca ojciec zatrudnił go w swojej fabryce. W dniu 1 sierpnia 1944 r. w lewobrzeżnej części stolicy wybuchło Powstanie Warszawskie. Fabryka Kazimierza Szpotańskiego mieściła się na prawym brzegu Wisły, gdzie powstanie ustało po pierwszych kilku dniach walk. Jednak wielu pracowników tej fabryki wzięło udział w walkach w lewobrzeżnej Warszawie, przede wszystkim w plutonie 239 Armii Krajowej, w całości składającym się z pracowników owego zakładu. W powstaniu chciał wziąć udział również Jacek Szpotański. W tym celu razem z kolegą trzykrotnie próbował przepłynąć Wisłę, [...]

Wyłączniki wysokich napięć typu SB6 - geneza, budowa i doświadczenia eksploatacyjne w Polsce DOI:10.15199/74.2019.1.5


  Na przełomie ubiegłego i obecnego stulecia pracę w polskiej elektroenergetyce rozpoczęło ponad 200 wyłączników wysokich napięć typu SB6 z nowatorskimi napędami gazodynamicznymi wyprodukowanymi przez zakłady Nuova Magrini Galileo we Włoszech. Obecnie po ok. 20 latach warto przyjrzeć się, jak aparaty te sprawdziły się w eksploatacji i zweryfikować liczne obawy i mity, jakie pojawiły się w chwili wprowadzenia ich do eksploatacji. Nuova Magrini Galileo - producent wyłączników SB6 Włoski przemysł elektrotechniczny od dziesięcioleci słynie z nowatorskich rozwiązań w dziedzinie elektroenergetycznej aparatury łączeniowej. Przez niemal cały XX w. ważne poczesne miejsce wśród producentów wyłączników wysokiego napięcia zajmowały zakłady produkcyjne zlokalizowane w miejscowości Battaglia Terme, ok. 16 km na południowy-zachód od Padwy. Od swego założenia w 1902 r. fabryka nosiła nazwę Officine di Battaglia, zmienioną w 1922 r. na Officine Galileo. W 1963 r. firmy Officine Galileo i Magrini (z siedzibą w Bergamo) zostały wykupione przez przedsiębiorstwo Montedison. Dwa lata później w 1965 r. Magrini przejęła zakłady Scarpa e Magnano działające Savonie od 1919 r. W 1975 r. firmy Magrini oraz Officine Elettromeccaniche Galileo połączyły się, tworząc markę Magrini Galileo. W 1984 r. francuska grupa przemysłowa Merlin Gerin przejęła zakłady włoskiego producenta, które kolejno przez wiele lat działały pod nazwą Nuova Magrini Galileo SpA (NMG). W 1992 r. Merlin Gerin stał się częścią koncernu Groupe Schneider, który w końcu lat 90 zmienił nazwę na Schneider Electric. Na przełomie stuleci kierownictwo Schneidera podjęło decyzję o wyjściu z branży wysokiego napięcia. W jej wyniku dwa włoskie zakłady NMG - w Battaglia Terme (wyspecjalizowane w wyłącznikach WN) i w Cairo Montenotte (produkujące przekładniki WN) stały się częścią austriackiego koncernu VA TECH, wykupionego z kolei w 2005 r. przez niemieckiego Siemensa1). Zakłady Nuova Magrini Galil[...]

 Strona 1