Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Robert Kielak"

Kodeks sieci dla wysokonapięciowych instalacji prądu stałego - wybrane aspekty implementacji w KSE DOI:10.15199/74.2019.1.2


  Sukcesywne działania Unii Europejskiej (UE), związane z dążeniem do liberalizacji rynku wewnętrznego energii elektrycznej, doprowadziły do opracowania i opublikowania rozporządzeń Komisji UE ustanawiających kodeksy sieci. Dokumenty te stanowią narzędzie wdrażania jednolitego rynku energii elektrycznej w UE [19] - w ujęciu ogólnym kodeksy sieci formułują wspólne zasady funkcjonowania i zarządzania systemami elektroenergetycznymi krajów członkowskich UE. Celem ich publikacji jest m.in. eliminacja barier dla dalszej integracji rynku wewnętrznego. Idea kodeksów sieci Zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady Wspólnoty Europejskiej 2009/714 [15] kodeksy sieci obejmują następujące obszary tematyczne związane z elektroenergetyką: - bezpieczeństwo i niezawodność sieci, - przyłączenie do sieci, dostęp stron trzecich, - zasady przejrzystości, wymiana danych i rozliczeń, - procedury operacyjne w sytuacjach awaryjnych, alokacja zdolności i zarządzanie ograniczeniami, - bilansowanie, w tym rezerwy mocy, - harmonizowanie struktur taryf przesyłowych, - efektywność energetyczną sieci. Zestawienie kodeksów sieci przedstawiono w tab. I. Jeden z kodeksów sieci - ustanowiony Rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/1447 z 26 sierpnia 2016 r. (rozporządzenie [16]) - określa wymogi dotyczące przyłączania do sieci systemów wysokiego napięcia prądu stałego oraz modułów parku energii z podłączeniem prądu stałego (kodeks ten jest zwykle oznaczany akronimem NC HVDC - tab. I). Rozporządzenie to zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE 8 września 2016 r. i weszło w życie 28 września 2016 r., przy czym stosowanie wymogów określonych na jego podstawie rozpocznie się trzy lata po jego publikacji, tj. od 8 września 2019 r. NC HVDC definiuje zharmonizowane przepisy (wymagania techniczno-organizacyjne) dotyczące m.in.: procedur przyłączania wysokonapięciowych instalacji prądu stałego do sieci prądu przemiennego, współpracy z siecią (wymagania[...]

Wymagania przyłączeniowych kodeksów sieci dla elektroenergetycznej automatyki zabezpieczeniowej DOI:10.15199/74.2019.7.1


  Elektroenergetyczna automatyka zabezpieczeniowa (EAZ) to nieodłączny element wszystkich obiektów lub grup obiektów systemu elektroenergetycznego (SEE). Rola EAZ zasadniczo sprowadza się do realizacji ciągu zadań związanych z zapewnieniem bezpiecznej pracy SEE: obserwacja → detekcja → identyfikacja → lokalizacja → decyzja [16]. Funkcjonalność i nastawienia EAZ każdego obiektu elektroenergetycznego powinny być tak dobrane, aby zapewnić jak najszybsze jego wyeliminowanie (także jego elementów) ze struktury SEE, jeśli zostanie on objęty nienormalnym stanem pracy, zagrażającym jego bezpieczeństwu bądź bezpieczeństwu innych obiektów w sąsiedztwie, obsługi lub użytkowników energii elektrycznej. Przy wyznaczaniu nastawień EAZ należy wziąć pod uwagę wymóg zachowania selektywności działania EAZ w sposób zapewniający wzajemne rezerwowanie się tych układów/systemów oraz ograniczenie do minimum skutków zwarć oraz wyłączeń w SEE. Wszystko to jest niezbędne, aby zakłócenie nie eskalowało na kolejne fragmenty SEE (zadanie realizowane przez automatykę eliminacyjną). Niejednokrotnie dla ochrony SEE przed skutkami nienormalnej pracy przeprowadza się predykcyjne wyłączenia grupy obiektów (zadanie realizowane przez automatykę prewencyjną). EAZ może także podejmować działania ukierunkowane na przywrócenie stanu pracy normalnej po wyeliminowaniu obiektu objętego zakłóceniem (zadanie realizowane przez automatykę restytucyjną). Powyższe jednoznacznie wskazuje, że funkcjonalność i nastawienia EAZ powinny być dobierane z najwyższą starannością, indywidualnie dla każdego obiektu, z uwzględnieniem unikalnych warunków pracy SEE spodziewanych w miejscu zainstalowania danego układu/systemu EAZ. Niemniej, wybrane aspekty doboru funkcjonalności i nastawiania EAZ uogólnia się, formułując wytyczne generalne zawarte m.in. w [3, 4, 11, 15]. Zwykle uogólnienie odnosi się do grupy tożsamych obiektów (np. obiekty o jednakowej funkcjonalności[...]

 Strona 1