Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Jakub Zieliński"

Wyznaczanie temperatury samoprzyspieszającego rozkładu mieszanin cetanu i azotanu 2-etyloheksylu w kalorymetrze adiabatycznym DOI:10.15199/62.2017.10.13


  Według analiz prowadzonych m.in. przez Cokera1) oraz Rynga2) jedną z najczęstszych przyczyn powstawania wypadków w przemyśle chemicznym jest niekontrolowany przebieg reakcji egzotermicznej (thermal runaway reaction). Zachodzi on, gdy szybkość produkcji energii (na sposób ciepła) w wyniku egzotermicznej reakcji chemicznej zachodzącej w materiale przekroczy możliwości oddawania jej do otoczenia. Nadmiarowe ciepło, które nie może być już odebrane akumuluje się w materiale i prowadzi do wzrostu temperatury masy reakcyjnej. Zgodnie z prawem Arrheniusa powoduje to wtórnie wzrost szybkości reakcji, co w konsekwencji prowadzi do wzrostu szybkości produkcji energii. Cykl ten powtarza się, prowadząc do coraz szybszego przebiegu reakcji. Jeżeli zakumulowana w materiale energia będzie odpowiednio duża, może doprowadzić do wysokiej prężności par lub dekompozycji substancji i utworzenia produktów gazowych. Produkty te mogą być silnie toksyczne i zagrażać bezpieczeństwu ludzi oraz prowadzić do skażenia środowiska naturalnego. W skrajnych przypadkach może dojść do wybuchu termicznego (thermal explosion). Niekontrolowany przebieg reakcji egzotermicznej jest szczególnie niebezpieczny w przypadku obrotu substancjami niestabilnymi termicznie (np. nadtlenki organiczne), w przypadku których nawet niewielka ilość zakumulowanej energii może prowadzić do gwałtownych reakcji rozkładu. W celu ograniczenia występowania niekontrolowanego przebiegu reakcji egzotermicznych, a w konsekwencji wzrostu bezpieczeństwa, wraz z regulacjami ONZ3) wprowadzono krytyczny parametr temperaturowy określający granicę bezpiecznego przechowywania oraz transportowania substancji. Jest nim temperatura samoprzyspieszającego rozkładu SADT (self-accelerating decomposition temperature), definiowana jako najniższa temperatura, w której może wystąpić samoprzyspieszający rozkład substancji w op[...]

Badania oczyszczania surowego ekstrakcyjnego kwasu fosforowego DOI:10.15199/62.2019.7.21


  Fosfor jest jednym z trzech podstawowych biogennych pierwiastków niezbędnych do istnienia i zapewnienia życia na Ziemi1). Dostępność fosforu w glebach uprawnych jest czynnikiem warunkującym wydajność rolnictwa, co przekłada się bezpośrednio na możliwość zapewnienia wyżywienia stale rosnącej populacji ludzkiej2). Fosfor jest pierwiastkiem ulegającym silnemu uwstecznianiu w środowisku glebowym. W środowisku kwaśnym łączy się z jonami żelaza i glinu, a w zasadowym z jonami wapnia, tworząc nierozpuszczalne i tym samym nieprzyswajalne związki fosforu. Aby zapewnić roślinom prawidłowe odżywianie konieczne jest suplementowanie deficytu fosforu poprzez stosowanie odpowiednich nawozów, bogatych w fosfor występujący w formach przyswajalnych dla roślin3). Głównym półproduktem a zarazem surowcem w przemyśle nawozów fosforowych jest ekstrakcyjny kwas fosforowy. Jest on prekursorem większości sprzedawanych komercyjnie mineralnych nawozów fosforowych. Ze względów ochrony środowiska oraz dbałości o jakość wprowadzanych do gleby produktów konieczne jest monitorowanie zawartości zanieczyszczeń obecnych w ekstrakcyjnym kwasie fosforowym. Zanieczyszczenia te przedostają się w dalszych procesach produkcji do nawozów, a w konsekwencji do gleby. Metoda strąceniowa usuwania zanieczyszczeń z ekstrakcyjnego kwasu fosforowego polega na przeprowadzeniu obecnych w kwasie jonów metali w postać trudno rozpuszczalnych soli. Poprzez dodanie odczynników zawierających w swoim składzie siarkę można otrzymać trudno rozpuszczalne osady siarczków metali (głównie metali ciężkich, takich jak As, Cd)4, 5). W metodzie tej konieczne jest zastosowanie dużego nadmiaru jonów S2- względem strącanych zanieczyszczeń. Nieprzereagowane jony S2- można łatwo usunąć poprzez odparowanie lotnego siarkowodoru. Jest to metoda bardziej kosztowna niż współstrącanie zanieczyszczeń z fosfogipsem, ale pozwala na otrzymanie skoncentrowanych, stosunkowo łatwych do zagospodarowania osadów6).[...]

 Strona 1