Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Norbert Skoczylas"

Porównanie kinetyki sorpcji wodoru w stopie metalicznym LaNi5 i wielościennych nanorurkach węglowych DOI:10.15199/62.2018.6.26


  Sorpcja wodoru od wielu lat jest obszarem intensywnych badań. Wodór wykorzystany jako paliwo o zerowej emisji zanieczyszczeń podczas spalania, jest uważany za idealną alternatywę dla paliw kopalnych1). Prace nad rozwojem technologii efektywnego magazynowania wodoru i energetyki wodorowej trwają od lat. Rozwój technologiczny tego sektora jest silnie wspierany przez politykę rządów państw UE i USA. Opracowane rozwiązania technologiczne stanowią obiekt zainteresowania koncernów samochodowych, które dostosowują swoje usługi dla wciąż rozwijającego się segmentu samochodów elektrycznych i wodorowych. Zainteresowaniem objęte są tu zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie sposoby wykorzystania wodoru jako paliwa. Grupa Lotos zamierza rozwinąć ideę instalacji wykorzystujących energię odnawialną do produkcji wodoru, który po zmagazynowaniu mógłby być wykorzystany do wytworzenia energii elektrycznej. W połowie 2017 r. koncern Orlen S.A. uruchomił w Niemczech swój pierwszy punkt do zasilania samochodów wodorem2). Choć w Polsce energia wodorowa nie jest bezpośrednio uwzględniona ani w Planie Rozwoju Elektromobilności3), stworzonym w Ministerstwie Energii, ani w Ustawie o elektromobilności i paliwach alternatywnych4), zgodnej z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE, wciąż trwają badania naukowe w tym kierunku, wspierane przez projekty europejskie i ogólnoświatowe. Wyniki badań wskazują na coraz efektywniejsze energetyczne i ekonomiczne wykorzystanie tego paliwa5-7). Perspektywa powszechnego wykorzystania wodoru w aspekcie jego pozyskiwania, magazynowania i dystrybucji stanowi jednak wciąż duży problem. Metody magazynowania ciekłego wodoru w obniżonej temperaturze, zbliżonej do temperatury ciekłego azotu i pod znacznie podwyższonym ciśnieniem, są wątpliwym rozwiązaniem z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania. Magazynowanie wodoru w niektórych metalach (Pd, Ni), związkach metalicznych, nieorganicznych i stopach metali (TiNi,[...]

Modelowe badania nasycania sorbentu węglowego gazem z uwzględnieniem geometrii przestrzennej ziaren DOI:10.15199/62.2018.2.17


  Mechanizm sorpcji w obrębie pojedynczych ziaren sorbentu składa się z kilku etapów, takich jak transport składnika stanowiącego sorbat do powierzchni cząstki, dyfuzja w porach oraz właściwy proces sorpcji. W opisie modelu kinetycznego procesu sorpcji dominujący jest etap dyfuzji1). W zależności od wielkości porów w ziarnie, w modelu dyfuzji przyjmuje się inne rodzaje stężeń sorbatu. W ziarnach skał makro- i mezoporowatych stężenie sorbatu odnosi się do fazy płynnej2, 3), a w mikroporowatych do fazy stałej. W transporcie sorbatu w obrębie pojedynczych mikroporowatych ziaren sorbentu do określenia współczynnika dyfuzji determinującego kinetykę akumulacji/emisji sorbatu stosuje się model uniporowy Cranka. Wśród wielu uproszczeń przyjmowanych w celu podania rozwiązania analitycznego dla modelu opartego na drugim prawie Ficka, jednym z istotniejszych jest założenie o kulistym kształcie ziaren. W pracy przedstawiono rozważania teoretyczne dotyczące procesu dyfuzji w ziarnach o różnych kształtach. Zestawione je z analizą kształtu ziaren węgla kamiennego (przykład sorbentu mikroporowatego) oraz z wynikami pomiaru kinetyki sorpcji metanu na węglu. Przedstawione rozważania miały na celu ocenę niepewności pomiarowych wynikających z założenia kulistości ziaren przy laboratoryjnym wyznaczaniu współczynnika dyfuzji. 97/2(2018) 273 Dr inż. Krzysztof OLESZKO w roku 2009 ukończył studia na Wydziale Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska AGH Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. W 2016 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska AGH. Specjalność - wykorzystanie metod przetwarzania obrazów do akwizycji, obrazowania i analizy ilościowej danych 3D, w szczególności dla potrzeb geologii i górnictwa. Dr hab. Juliusz TOPOLNICKI w roku 1967 ukończył studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Stopień doktora nauk fizycznych uzyskał w[...]

 Strona 1