Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"OREST VOZNYAK"

Influence of Burning Candle on Room Ventilation DOI:10.15199/9.2019.7.5


  Candles are used as a source of light for thousands of years. Historians have found evidence that many early civilizations have developed candles using waxes made from available plants and insects. People used candles to illuminate their homes, to help travelers at night and to religious ceremonies. Candles from animal fat and beeswax were produced in the Middle Ages. Later, whales were also produced from fat. In the 19th century, modern candle production expanded. Paraffin wax as an oil product was introduced into production in the 1950s. One of the pioneers in Europe involved in refining oil was the pharmacist and inventor Jan Jozef Ignatius Lukasiewicz (1822-1882), who in 1850 in Lviv, Poland, got petroleum kerosene through distillation. Paraffin was produced as a by-product [1]. With the introduction of incandescent lamps, candle production began to decline. The popularity of candles has begun to increase significantly since the mid-1980s, when it was interested in candles as decorative items. Candles of various sizes, shapes and colors have been produced. Consumers have a great interest in scented candles. At present, candles are no longer used as the main source of light but as a supplement in the home and in social celebrations [2]. 2. Candle burning Waxes of animal, vegetable or petroleum origin are predominantly hydrocarbons. Paraffin is the most widely used candle wax. Beeswax, soy wax, palm wax, gels, synthetic waxes, and wax blends are also used in candle making. Renowned candle manufacturers use only high quality waxes [2]. For the production of candles, paraffin is most commonly used. Paraffin is originally a byproduct of lubricating oil Fig. 1. Monument to Jan Jozef Ignatius Lukasiewicz, Lviv (Source: author’s archive) Rys. 1. Pomnik Jana Józefa Łukasiewicza, Lwów (źródło: archiwum autorów) 268 CIEPŁOWNICTWO, OGRZEWNICTWO, WENTYLACJA 50/7 (2019[...]

Wentylacja autobusu i jej wpływ na warstwę przyścienną opływającego powietrza zewnętrznego DOI:10.15199/9.2019.4.6


  Podstawowy wzór do obliczania oporu aerodynamicznego ma postać: 2 2 F 1 C A d x = gdzie: Fd - opór aerodynamiczny, N, Cx - współczynnik oporu aerodynamicznego, A - rzut powierzchni przedniej obiektu na płaszczyznę normalną do wektora prędkości m2, v - prędkość poruszającego się obiektu, m/s, ρ - gęstość ośrodka, w którym odbywa się ruch, kg/m3. Jak wynika ze wzoru czynnikami wpływającymi na obniżenie oporu aerodynamicznego są: - zmniejszenie gęstości ośrodka, - minimalizacja rzutu czołowej powierzchni na płaszczyznę normalną do wektora prędkości, - optymalizacja kształtu; bardziej opływowy kształt powoduje zmniejszenie współczynnika oporu aerodynamicznego, - zmniejszenie chropowatości powierzchni. W krajach anglojęzycznych współczynnik oporu powietrza oznacza się jako Cd lub Cw. Współczynnik oporu aerodynamicznego Cx, zależy jedynie od kształtu poruszającego się obiektu (rys. 1). Rys. 1. Zestawienie wartości współczynników oporu aerodynamicznego Cx: a) kula, b) półkula, c) stożek, d) sześcian, e) nachylony sześcian, f) długi cylinder, g) krótki cylinder, h) kształt łezki, i) kształt pół-łezki, strzałka oznacza - kierunek strumienia powietrza Fig. 1. Measu[...]

 Strona 1