Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Katarzyna Synowiec"

Cement hutniczy CEM III/B 42,5L-LH/SR/NA właściwości i możliwości zastosowania w budownictwie DOI:10.15199/33.2015.10.30


  W artykule omówiono właściwości granulowanego żużla wielkopiecowego jako składnika głównego cementu w kontekście wymagań normy PN-EN 197-1. Przedstawiono technologię produkcji cementów żużlowych oraz korzyści wynikające ze stosowania granulowanego żużla wielkopiecowego w składzie cementu, na przykładzie właściwości cementu hutniczego CEM III/B 42,5L-LH/SR/NA. Słowa kluczowe: cement hutniczy, granulowany żużel wielkopiecowy, właściwości cementu, właściwości specjalne.Jednym z ważnych problemów przemysłu cementowego jest konieczność ograniczenia emisji CO2. Działania podejmowane w tej dziedzinie są wielokierunkowe, m.in.: stosowanie paliw alternatywnych, głównie biomasy; wykorzystywanie alternatywnych surowców do produkcji klinkieru cementowego; zastępowanie klinkieru portlandzkiego w składzie cementu niskoemisyjnymi składnikami głównymi oraz rozwój alternatywnych technologii produkcji spoiw budowlanych bez udziału klinkieru [1 ÷ 4]. Najczęściej stosowane nieklinkierowe składniki główne cementów powszechnego użytku, to granulowany żużel wielkopiecowy, popiół lotny krzemionkowy oraz kamień wapienny [1 ÷ 6]. W artykule omówiono właściwości i obszary stosowania cementów zawierających granulowany żużel wielkopiecowy na przykładzie cementu hutniczego CEM III/B 42,5L-LH/SR/NA, który jest obecnie dostępny na rynku krajowym. Granulowany żużel wielkopiecowy składnikiem cementu Żużel wielkopiecowy jest produktem ubocznym otrzymywanym w procesie wytapiania surówki żelaza w wielkim piecu hutniczym (rysunek 1). Proces prowadzony jest w temperaturze 1400 -1600°C.Wwyniku wytopumieszaniny wsadu uzyskuje się stopiony żużel wielkopiecowy, który po rozdzieleniu od surówki poddaje się procesowi granulacji przez gwałtowne chłodzenie wodą lub powietrzem, co umożliwia odpowiednie ukształtowanie jego mikrostruktury. Granulowany żużel wielkopiecowy jest materiałem o utajonych właściwościach hydraulicznych. Odpowiednio rozdrobniony i [...]

Stosowanie dodatków typu II w składzie betonu wg normy PN-EN 206:2014 DOI:10.15199/33.2015.10.33


  W artykule omówiono rodzaje i możliwości stosowania dodatków typu II do betonu w kontekście wymagań normy PN-EN 206. Przedstawiono również zasady stosowania dodatkówwg dopuszczonych normą koncepcji, pozwalających na ich uwzględnienie w składzie betonu. Słowa kluczowe: dodatki do betonu, dodatki typu II, PN-EN206, beton, normalizacja.Beton jest najpowszechniej stosowanymmateriałembudowlanym. W Polsce roczne zapotrzebowanie na beton towarowy wynosi blisko 19 mln m3, a w krajach Unii Europejskiej przekracza 210 mln m3 [1]. Ze względu na rodzaj i ilość stosowanych surowców (cement, kruszywo naturalne, woda), produkcja betonu w istotny sposób oddziałuje na środowisko. Ograniczenie negatywnego wpływu realizowane jest głównie przez zmniejszenie zawartości cementu, którego produkcja związana jest z emisją CO2 na poziomie 800 - 850 kg/t [2, 3]. W składzie betonu cement częściowo zastępowany jest przez dodatki typu II, najczęściej uboczne produkty przemysłowe, jak np. popioły lotne, pył krzemionkowy, mielony granulowany żużel wielkopiecowy. Wartykule przedstawiono zasady stosowania tego typu dodatków wg normy PN-EN 206:2014 [4]. Dodatki do betonu wg normy PN-EN 206 Zgodnie z normą PN-EN 206 [4] dodatek to drobnoziarnisty nieorganiczny składnik stosowany do betonu w celu poprawy pewnych właściwości lub uzyskania specjalnych, którego zawartość zazwyczaj przekracza 5% masy cementu. Dodatek może w znaczny sposób modyfikować właściwo[...]

Beton zawierający cement wapniowo-siarczanoglinianowy (CSA) DOI:10.15199/33.2018.10.01


  Prace nad technologią produkcji klinkieru wapniowo- -siarczanoglinianowego sięgają lat trzydziestych XX w. W praktyce budowlanej na szerszą skalę cementy zawierające klinkier wapniowo-siarczanoglinianiowy (CSA) stosowane są w Chinach, gdzie obecnie produkowane są w ilości ok. 2 mln t/r, a od przeszło trzydziestu lat są produktami znormalizowanymi [1, 7, 12].WPolsce cementy CSA nie były dotychczas powszechnie stosowane. Klinkier wapniowo-siarczanoglinianowy charakteryzuje się odmiennym składem chemicznym i mineralogicznym w porównaniu z klinkierem portlandzkim. Głównym składnikiem fazowym klinkieru wapniowo-siarczanoglinianowego jest ye’elimite (C4A3$).Wkonsekwencji inny jest przebieg hydratacji spoiw z jego udziałem. Cechy charakterystyczne tych spoiw i cementu CSA, to: bardzo krótki czas wiązania (kilkanaście minut); bardzo szybki przyrost wytrzymałości wczesnych; mniejszy skurcz niż cementów zawierających klinkier portlandzki (przy odpowiednim doborze składników możliwe jest uzyskanie cementu bezskurczowego, a nawet wykazującego niewielką ekspansję) [6]. W artykule omówiono właściwości cementów i betonów na bazie klinkieru wapniowo-siarczanoglinianowego. Właściwości klinkieru i cementu wapniowo-siarczanoglinianowego Grupa cementów wapniowo-siarczanoglinianowych (CSA) obejmuje wiele rodzajów spoiw, które różnią się między sobą składem fazowym klinkieru (rysunek 1). Głównym składnikiem fazowym klinkieru wapniowo- -siarczanoglinianowego, w odróżnieniu od klinkieru portlandzkiego, jest ye’elimite (C4A3$). Porównanie składu fazowego klinkieru CSA ze składem klinkieru portlandzkiego przedstawiono w tabeli 1. Siarczanoglinian wapnia C4A3$ jest znany jako kompleks Kleina, od nazwiska amerykańskiego badacza, który w latach sześćdziesiątych XX w. opisał ten związek jako źródło jonów glinianowych w reakcji powstawania etryngitu w technologii cementów ekspansywnych [8, 9, 12]. Siarczanoglinian wapnia C4A3$ w reakcji z[...]

 Strona 1