Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"KAMIL ZAŁĘGOWSKI"

Zastosowanie komplementarnych metod NDT w diagnostyce konstrukcji betonowych


  Zgodnie z normą PN-EN 1504-9, diagnostyka konstrukcji jest niezbędnym elementem strategii ogólnie rozumianych działań naprawczych [1]. Przeprowadzone obserwacje i badania mają na celu ustalenie i zarejestrowanie natury i przyczyny wad, ocenę przybliżonego stopnia i prawdopodobnej szybkości rozwoju uszkodzeń oraz oszacowanie, jak długo element lub konstrukcja betonowa zachowa przewidzianą użyteczność bez dodatkowej ochrony lub naprawy (poza konserwacją istniejących systemów). Badania diagnostyczne dzielą się na dwie zasadnicze grupy: strukturalne i materiałowe [2, 3]. Do oceny stanu materiału najczęściej stosowane sąmetodymałoniszczące i nieniszczące [4 - 6]. Ich zalety, tomożliwość prowadzenia badań bezpośrednio na obiekcie, szybkiego uzyskiwaniawynikóworazwielokrotnego powtarzania pomiarów w tymsamymmiejscu, również w trakcie użytkowania obiektu (monitorowanie stanu obiektu).Wostatnich latach notuje się wzrost zainteresowania stosowaniem metod nieniszczących zarówno do oceny stanu technicznego konstrukcji istniejących, jak i kontroli skuteczności przeprowadzonej naprawy [7, 8]. Metody komplementarne (kombinowane) Ograniczenia w stosowaniu poszczególnych metod sprawiają, że w celu zwiększenia wiarygodności badańmetodami nieniszczącymi coraz częściej stosuje się jednocześnie kilkametod, tzw.metody kombinowane.Można wyróżnić kilka wariantów tego rodzaju badań [8 - 10]: ● wykorzystanie różnych parametrów wyznaczonych danąmetodą, np. prędkość i amplituda fali ultradźwiękowej; ● stosowanie dwóch lub więcejmetod NDT (np. sklerometryczna, ultradźwiękowa, pull-out), ale ocena stanu betonu w konstrukcji prowadzona jest niezależnie na podstawie zależności empirycznych wyznaczonych dla danej metody; ● stosowanie dwóch lubwięcejmetodNDT, alewyniki poszczególnych badań analizowane są łącznie, wyznaczając związki statystyczne wielu zmiennych. Wcelu zwiększenia precyzji wnioskowania stosuje się również sztuczne sieci n[...]

Ślad węglowy betonu


  Przeciwdziałanie zmianom klimatu obecnie jest jednym z najistotniejszych elementów polityki światowej. Przyczynił się do tego wzrost średniej rocznej temperatury na Ziemi w ostatnim stuleciu o 0,7 °C (1 °C w Europie) oraz świadomość, że brak reakcji może doprowadzić do dalszego wzrostu nawet o 6,4 °C w ciągu następnych stu lat [1]. Ludzka działalność powoduje zwiększenie koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze, głównie CO2,który utrudnia emisję ciepła w przestrzeń kosmiczną, tym samym przyczyniając się do globalnego ocieplenia i zmiany klimatu. Obecnie we wszystkich sektorach przemysłu obserwuje się dążenia do kwantyfikacji emisji gazów cieplarnianych, pozwalającej na identyfikację czynników i etapów produkcji najbardziej zanieczyszczających środowisko oraz stanowiącej pierwszy krok w kierunku wdrożenia rozwiązań redukujących emisję.Miarą wielkości emisji jest ślad węglowy (ang. carbon footprint), definiowany przez ISO 14067: Carbon footprint of products - requirements and guidelines for quantification and communication jako suma emitowanych i pochłanianych przez produkt gazów cieplarnianych, wyrażana ekwiwalentem CO2, bazująca na ocenie cyklu życia. Ślad węglowy, oprócz emisji CO2, głównego źródła wzmocnienia efektu cieplarnianego, obejmuje także metan, podtlenek azotu, fluorowęglowodory, perfluorowodory (rysunek 1). Głównym źródłem emisji gazów cieplarnianych z ludzkiej aktywności jest spalanie paliw kopalnych w celu pozyskiwania energii elektrycznej, ogrzewaniamieszkań i w transporcie. Znaczniemniejszympoziomememisji cechuje się energia pozyskana ze źródeł odnawialnych (tabela 1). Ważnym czynnikiem jest też transport surowców do zakładów produkcyjnych, gdyż zużycie litra paliwa uwalnia do atmosfery ok. 2,3 kg CO2, natomiast litra diesla 2,7 kg CO2. Wcelu ujednolicenia jednostek i rozszerzenia pojęcia śladu węglowego na pozostałe gazy wprowadzono termin ekwiwalent dwutlenku węgla (eCO2). Jes[...]

Chemical modification of nanocrystalline titanium surface for biological applications


  Titanium and its alloys are the most attractive metallic materials for biomedical applications due to their unique properties, including low density, high corrosion resistance and good biocompatibility. However, for permanent implant applications, those materials may have harmful side effects resulting from alloying components released to the surrounding physiological environment [1]. This is especially dangerous in case of titanium alloys, such as Ti6Al4V, which is commonly used for heavy load implants. these alloys may have possible toxic effect resulting from vanadium and aluminium released to the body fluids. Nanocrystalline titanium due to its high mechanical properties is likely to replace the widely used titanium alloys [2]. Nanocrystalline or ultrafine grained (UFG) titanium can be obtained by several different processes, including: Equal Channel Angular Pressing (ECAP) [3], High Pressure Torsion (HPT) [4] and Hydrostatic Extrusion (HE) [5]. It has been revealed that the nanoscale grain refinement of titanium results in increase of hardness, elastic limit and tensile strength [5÷7] as well as fatigue strength [8]. Moreover, nanostructuring of titanium by SPD processing leads to increase in kinetics of chemical reactions. For example, the passive layer formed spontaneously on n-Ti has better protective properties since it is rebuilt in a shorter time [7]. Nanocrystalline and UFG titanium have been also recognized as promising biomaterials due to their ability to enhance the osseointegration process. It has been shown that cell attachment and proliferation as well as new bone formation were significantly increased on SPD processed titanium than on coarse-grained substrates [9÷11]. There are many various methods that can be used in the functionalization or activation of a metallic implant surface [12]. Among these methods, chemical modifications seem to be relatively simple and inexpensive [7]. In addition, they allow to[...]

 Strona 1