Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Joanna Mączyńska"

Zatrudnienie w sektorach OZE w Polsce. Cz. 1 DOI:10.15199/64.2016.12.4


  Przedstawiono zagadnienia związane z zatrudnieniem w sektorach odnawialnych źródeł energii w Polsce oraz Unii Europejskiej w kontekście Dyrektywy 2009/28/ WE. Określono możliwości tworzenia miejsc pracy w sektorach OZE w Polsce. Rozwój rynków OZE stwarza możliwości powstania nowych zawodów wynikających zarówno z tradycyjnych, jak i z innowacyjnych działań. Omówiono krajowy rynek produkcji urządzeń dla OZE w kontekście nowych miejsc pracy.Wprowadzenie Do odnawialnych źródeł energii, których wykorzystywanie nie wiąże się z długotrwałym ich deficytem (ponieważ ich zasób odnawia się w krótkim czasie), należą m.in.: wiatr, promieniowanie słoneczne, opady, fale morskie i geotermia. Według BP odnawialne źródła energii zaspokajały w 2015 roku 9,6% zapotrzebowania ludzkości na energię. W Polsce odnawialne źródła energii zaspokajają ok. 5,3% zapotrzebowania na energię. Głównymi źródłami są: wiatr (2,5%), biomasa (2,3%) oraz hydroenergetyka (0,4%) [2]. Inne opracowania podają bardziej optymistyczne wartości związane z ilością energii z OZE w Polsce. Według ostatniego opracowania statystycznego GUS "Energia ze źródeł odnawialnych w 2014 r." [1] oraz analizy "Wykonanie Celu OZE 2020…", w 2014 r. udział energii z OZE w końcowym zużyciu energii w Polsce wynosił 11,45% [8]. Zgodnie z przyjętą przez rząd Polityką Energetyczną Polski 20301 odnawialne źródła energii do 2030 r. mają stanowić 20% całości wytwarzanej w Polsce energii [7]. Od początku XXI w. światowe inwestycje w odnawialne źródła energii rosną w sposób wykładniczy. Jest to spowodowane z jednej strony spadkiem ich cen, a z drugiej strony dopłatami wprowadzanymi przez wiele państw. Inwestycje te są przedmiotem toczącej się debaty. Zwolennicy odnawialnych źródeł energii wskazują na problemy związane ze spalaniem paliw kopalnych, stanowiących źródło ponad 85% energii dla ludzkości: zanieczyszczenie środowiska, globaln[...]

Aktualny stan i atrakcyjność sektorów biopaliw w Polsce. Cz. 2 DOI:10.15199/64.2016.5.2

Czytaj za darmo! »

Początki biopaliw transportowych w Polsce sięgają początku XX w. Uwarunkowania prawne związane z tymi biopaliwami ulegają ciągłym zmianom, szczególnie w ostatniej dekadzie. Dyrektywę 2003/30/EC w 2011 r. zastąpiła Dyrektywa 2009/28/EC (obecnie w trakcie zmian), która dopiero w połowie 2014 r. została zaimplementowana do prawodawstwa polskiego. Zdolności produkcyjne sektorów biopaliw transportowych znacznie przekraczają popyt na biopaliwa i są wykorzystane w niewielkim stopniu (ok. 25% bioetanol, ok. 60% biodiesel). W perspektywie nowych zmian prawnych pojawiają się nowe możliwości, jak i bariery w implementacji technologii wytwarzania biopaliw transportowych 2. generacji w skali przemysłowej.Stopień wykorzystania zdolności produkcyjnych dotyczących biopaliw transportowych w Polsce Zdolności produkcyjne opisane zostały w cz. 1 publikacji (nr 9/2015, s. 34). Wielkość zdolności produkcyjnych ma wpływ na koszty produkcji biopaliw i moż-liwość osiągnięcia tzw. efektu skali przy dużych zdolnościach produkcyjnych. W USA największe zakłady mają zdolności produkcyjne dochodzące do 1 mld l/rok, czyli kilka razy więcej w porównaniu z zakładami krajowymi czy europejskimi. Tak samo istotną wielkością jest wykorzystanie zdolności produkcyjnych, które przedstawiono w tabeli 1. Z danych przedstawionych w tabeli 1 wynika, że w Polsce istnieje duży potencjał produkcji biokomponentów (biopaliw), co jednocześnie świadczy o dojrzałości sektora, jednakże należy wyraźnie zaznaczyć, że w ostatnich latach był on wykorzystany w niewielkim zakresie. Trend stopnia wykorzystania mocy wytwórczych jest wyraźnie malejący, na co wskazują również dane wstępne za okres od I do III kwartału 2015 r. i wynoszą one odpowiednio: 51,99% dla estrów metylowych i 20,94% dla bioetanolu. W tabeli 2 przedstawiono główne rodzaje surowców stosowanych do wytwarzania bioetanolu w Polsce w latach 2011-2014. Oprócz zawartych w tabeli surowców w 2014 r. odnotowano także zużycie w nie[...]

Warunki funkcjonowania sektorów biopaliw transportowych 1. i 2. generacji w Polsce DOI:10.15199/64.2016.10.3


  Operating Conditions of the Sectors of Transport Biofuels 1st and 2nd Generation in Poland Słowa kluczowe: biopaliwa transportowe, warunki funkcjonowania, wartość sektora Keywords: transport biofuels, operating conditions, the value of the sector Przemysł Fermentacyjny i Owocowo-Warzywny  10/2016 BIOPALIWA 26 DOI 10.15199/64.2016.10.3 zzbiopaliwa 2. generacji w Polsce to sektor rozproszony, zidentyfikowano ok. 10 inwestorów, inwestujących w zakłady co najwyżej średniej wielkości, które rozpoczną produkować biokomponenty w ciągu kilku lat. Sektor ten poszukuje intensywnie efektywnych technologii, zgodnych z zasadami zrównoważoności. Bariery wejścia do sektora: zzgłównie kapitałowe (inwestycje w dojrzałe technologie, bez większego ryzyka) w przypadku 1. generacji biopaliw były bardzo wysokie, zależne od zdolności produkcyjnych, z możliwością pozyskania środków pomocowych. Przyjęto, że w biopaliwach 1. generacji 1 mln l/rok inwestycji to koszt ok. 1 mln zł; zzbariera technologiczna stoi na przeszkodzie rozwojowi sektora biopaliw 2. generacji, brak efektywnych rozwiązań z cechami zrównoważoności; zznowe obiekty 2. generacji, o wysokim ryzyku inwestycyjnym, często w fazie wdrażania koncepcji naukowych są bardzo kosztowne, z możliwością pozyskania środków pomocowych czy środków z funduszy przeznaczonych na naukę (NCN, NCBIR, lokalne); zztechniczno-technologiczne - wysokie koszty i bariery prawne, problemy z utrzymaniem jakości. Zmienność technologii: zzsektory biopaliw 1. generacji czekają czasy zmienności technologii albo głębokich, kosztownych modernizacji technologicznych w ciągu najbliższych 10 lat; zzprzewiduje się zmianę generacji, do głosu dojdzie 2. generacja bazująca na surowcach odpadowych, ubocznych oraz zaawansowanych technologiach konwersji biomasy; zzskracają się cykle życia prod[...]

Przegląd technologii zwiększenia wydajności biogazu i biometanu DOI:10.15199/62.2017.7.32


  Fermentacja beztlenowa jest procesem biologicznym, w którym materia organiczna ulega rozkładowi przez mikroorganizmy w warunkach beztlenowych i jest przekształcana w biogaz (50-70% CH4 i 25-50% CO2)1-3). Aby proces ten przebiegał bardziej wydajnie, materiał użyty do fermentacji powinien mieć jak największą powierzchnię czynną. Zwiększa się w ten sposób dostęp mikroorganizmów do składników pokarmowych zawartych w biomasie i tym samym przyspiesza rozkład surowca. W tym celu surowiec poddawany jest dezintegracji, która jest procesem przyspieszającym hydrolizę biomasy poprzez rozbijanie jej struktur (łącznie z rozerwaniem błon komórkowych) i uwalnianie substancji wewnątrzkomórkowych do wody. Proces ten umożliwia zapoczątkowanie oraz zwiększenie stopnia biologicznej degradacji4, 5). Wśród metod dezintegracji można rozróżnić metody fizyczne, chemiczne, biologiczne oraz mieszane (np. fizyczno-chemiczne)6). Metody fizyczne Do fizycznej obróbki wstępnej zaliczają się procesy, w których destrukcja struktur komórkowych substratu jest wynikiem działania temperatury, obróbki mechanicznej (rozdrobnienie, ekstruzja), upłynniania gorącą wodą LHW (liquid hot water) lub parą wodną oraz napromieniowania (ultradźwięki, mikrofale, promieniowanie gamma, strumień elektronów)7). Ultradźwięki Najczęściej stosowanym sposobem rozdrabniania osadów fermentacyjnych jest kawitacja pod działaniem ultradźwięków. Pod wpływem ultradźwięków w osadzie powstają obszary wysokiego i niskiego ciśnienia, tworzą się mikropęcherzyki, które implodując powodują dezintegrację biomasy na poziomie pojedynczych komórek, uwalniając obecne w nich szybko fermentujące związki organiczne. Pozwala to na uzyskanie większej produktywności biogazu z jednostki masy substratu8). Średnica pęcherzyków kawitacyjnych jest odwrotnie proporcjonalna do częstotliwości stosowanych ultradźwięków (średnio 20-200 kHz), przy czym im większe pęcherzyki, tym większe siły ścinające i efektywniejsze r[...]

 Strona 1