Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"BARTOSZ GAPIŃSKI"

Właściwości mechaniczne nanokompozytowych warstw Ni-P/Si3N4 wytwarzanych metodą redukcji chemicznej na stopie aluminium AW-7075 DOI:10.15199/62.2018.6.23


  Stopy aluminium serii 7xxx są obecnie szeroko stosowane w wielu gałęziach przemysłu, zwłaszcza w okrętowym, lotniczym oraz motoryzacyjnym. Ze względu na mniejszą masę w porównaniu ze stalą znajdują również bardzo wiele innowacyjnych zastosowań, np. jako koła zębate łańcuchowe w napędach motocykli, jako poszycia kadłubów spajanych metodą zgrzewania tarciowego FSW (friction stir welding) lub jako precyzyjne prowadnice cierne w systemach automatyzacji. Wymagania wytrzymałościowe oraz oczekiwania dużej odporności na zużycie ścierne stawiane wobec konstrukcji maszyn wykonanych ze stopów aluminium wymuszają prowadzenie dalszych badań materiałowych. Przykładem jest obróbka powierzchniowa stanowiąca obecnie jeden z głównych nurtów rozwoju powłok przeciwzużyciowych. Stopy aluminium mogą być pokrywane różnymi powłokami, zarówno o przeznaczeniu technicznym, jak i dekoracyjnym. Technikami galwanicznymi można wytwarzać na stopach aluminium warstwy powierzchniowe z różnych materiałów, mogą znacząco zwiększyć odporność warstwy wierzchniej danej części na zużycie ścierne oraz zwiększyć ich twardość1). Jednak niezbędny jest odpowiedni dobór materiału takiej warstwy pod względem właściwej struktury, twardości, odporności na kruche pękanie, współczynnika tarcia, a także musi być spełniony warunek dobrego jej połączenia z podłożem2-5). Obecnie można zaobserwować duże zainteresowanie kompozytowymi warstwami opartymi na stopach niklu wytwarzanymi metodą bezprądową. Warstwy kompozytowe z cząstkami ceramicznymi wykazują dużą twardość i odporność na zużycie ścierne. Cząstki wprowadzane to zwykle węglik krzemu SiC, tlenek glinu Al2O3, diament i PTFE6). W ostatnich latach dużym zainteresowaniem cieszą się również nanocząstki Al2O3, SiC lub Si3N4 jako fazy dyspersyjne w warstwach Ni-P i Ni-B, które mogą występować w różnych kształtach i o różnych wymiarach. Takie cząstki wpływają na wytrzymałość oraz zachowanie warstw w warunkach eksploatacyjnych w zale[...]

Weryfikacja metrologiczna wybranych urządzeń współrzędnościowej techniki pomiarowej stosowanych w inżynierii odwrotnej DOI:10.15199/148.2018.11.4


  Inżynieria odwrotna (ang. Reverse Engineering) jest wieloetapowym procesem, który ma zastosowanie w wielu różnych obszarach przemysłu. Niezależnie jednak od tego, w jakim danym obszarze ten proces jest stosowany, przebiega on zawsze tak samo, tzn. na wejściu procesu mamy fizyczny produkt, który należy odtworzyć, skopiować czy też ulepszyć. Dokonuje się tego w czterech następujących po sobie etapach [1, 2], obejmujących: pozyskanie i analizę wszelkich informacji o fizycznym produkcie, opracowanie danych technicznych, ich weryfikację oraz wytworzenie i wdrożenie nowego produktu w takiej samej bądź ulepszonej postaci. Jednym z wielu obszarów przemysłu, w którym powszechnie stosuje się inżynierię odwrotną, jest inżynieria produkcji. W nowoczesnej inżynierii produkcji, w poszczególnych fazach rozwoju produktu, wykorzystuje się różne metody i techniki komputerowe. Obecny rozwój tych metod i technik znacznie poszerzył możliwości wykorzystania inżynierii odwrotnej. Szczególne miejsce, w całym procesie inżynierii odwrotnej w zastosowaniu do inżynierii produkcji, zajmuje współrzędnościowa technika pomiarowa. Ze względu na jej intensywny rozwój i możliwości stosowana jest zarówno w pierwszym, jak i trzecim etapie całego procesu. Dzięki takim urządzeniom, jak: skanery 3D, przemysłowe tomografy komputerowe, multisensoryczne maszyny czy ramiona pomiarowe, możliwa jest nie tylko dyskretyzacja geometrii różnych elementów, ale również szybka weryfikacja opracowanych modeli cyfrowych [3, 4]. Podejmując się przeprowadzenia procesu inżynierii odwrotnej, musimy mieć świadomość, że na każdym etapie występują błędy rzutujące na efekt końcowy. Użytkownik, korzystając z urządzeń pomiarowych do dyskretyzacji czy weryfikacji, powinien posiadać wiedzę na temat ich 22 METROLOGIA rok wyd. LXXVII - zeszyt 11/2018 Michał Wieczorowski, Maciej Szelewski, Bartosz Gapiński, Roman Michalski, Mateusz Mroczka maksymalnych błędów dopuszczalnych. W dalszej czę[...]

 Strona 1