Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Mateusz PROROK"

Analiza propagacji promieniowania słonecznego w systemach solarnych typu "zimny dach" DOI:10.15199/48.2015.07.26

Czytaj za darmo! »

Uzyskiwanie lepszej wydajności energetycznej układu paneli fotowoltaicznych jest możliwe poprzez pasywny udział właściwości optycznych materiałów stosowanych jako pokrycia dachowe. Artykuł zawiera wyniki symulacji komputerowych, analizy wpływu ukształtowania powierzchni dachu na wartość natężenia napromienienia na absorberze. Abstract. Obtaining a better energy efficiency of photovoltaic panels is possible, through a passive participation of materials’ optical features, used as roof coverings. The article contains the results of computer simulations, relations between irradiance on absorber and the roof covering. (Propagation analysis of “cold roof" solar systems). Słowa kluczowe: zimy dach, promieniowanie słoneczne, fotowoltaika Keywords: cold roof, solar radiation, photovoltaics Wstęp Koncepcja "zimnego dachu" polega na zastosowaniu materiału o dużym współczynniku odbicia ρ powierzchni dachu, w celu uniknięcia absorpcji energii promieniowania słonecznego i konwekcji promieniowania termicznego w kierunku absorbera fotowoltaicznego. Mechanizm obniżenia temperatury polega na odbiciu mocy promienistej zamiast jej akumulacji w pokryciu (najczęściej bitumicznym). Zaletą tego rozwiązania jest ograniczenie tworzenia się tzw. "wysp ciepła", które zaburzają rozkład temperatury w przestrzeniach zurbanizowanych. Jest to jeden z pasywnych sposobów wykorzystania promieniowania słonecznego. W przypadku instalacji fotowoltaicznej dodatkowy uzysk można osiągnąć poprzez wykorzystanie promieniowania słonecznego odbitego od powierzchni dachu, a światło słoneczne, poprzez system heliostatyczny, może być zastosowane do oświetlenia wnętrz [4] . Metodyka przeprowadzania symulacji Przy zastosowaniu odpowiednich zależności związanych z ruchem Słońca po nieboskłonie [1] możliwe jest obliczenie jego dokładnego położenia za pomocą kąta horyzontalnego h oraz kąta A azymutu: (1) h  arcsin[sin( ) sin( ɦ[...]

Metoda modelowania elementu optycznego współpracującego z emiterem LED i wydzielonym luminoforem DOI:10.15199/48.2017.09.16

Czytaj za darmo! »

Luminofory fosforowe oparte na krysztale YAG-u domieszkowane cerem i europem są pobudzane promieniowaniem o barwie niebieskiej. Zakres absorpcji waha się od 360nm do 480nm [1]. Najbardziej optymalnym zakresem pracy luminoforu jest środkowa część pasma absorpcji, ze względu na wysoką skuteczność konwersji oraz wysoki współczynnik oddawania barw (Ra>80). Praca materiału luminescencyjnego w przesuniętych pasmach absorpcji światła skutkuje modyfikacją parametrów światła wynikowego takich jak temperatura barwowa najbliższa, sprawność konwersji czy współczynnik oddawania barw. Sterowanie poziomem luminescencji wymaga układu naświetlającego, który współpracując z kilkoma emiterami półprzewodnikowymi, koncentruje promieniowanie na luminoforze z możliwie równomiernym rozkładem natężenia napromienienia na całej powierzchni absorpcyjnej. Zmiana charakteru widma wymuszającego realizowana jest poprzez sterowanie wartością prądu zasilającego poszczególne źródła półprzewodnikowe LED, które wypełniają pasmo charakterystyki spektralnej od UV do 500nm [2]. Zaprojektowanie pojedynczego elementu optycznego pozwalającego na sprzężenie półprzewodnikowego źródła światła z torem optycznym wymaga modyfikacji jego geometrii wejściowej w taki sposób, aby możliwie cały strumień świetlny został efektywnie wprowadzony do prowadnicy optycznej (światłowodu). Koncepcja układu świetlno-optycznego Założono, że usytuowanie źródła półprzewodnikowego współpracującego z elementem optycznym (EO) będzie możliwie blisko powierzchni wejściowej (uwzględniając rzeczywiste wymiary elementów). Taka konfiguracja geometryczna (rys.1), pozwoli na sprzężenie większości strumienia świetlnego emitera z torem optycznym wykonanym z materiału optycznego o współczynniku załamania ośrodka n1 = 1,49 dla 470nm (n1 > n0), pozwalając na oświetlenie powierzchni luminescencyjnej [3]. Bilans strumienia świetlnego układu wyrażono zależnością (1). (1)   [...]

Analiza możliwości dynamicznej zmiany parametrów kolorymetrycznych układu świetlno-optycznego współpracującego z wydzielonym luminoforem DOI:10.15199/48.2018.02.34

Czytaj za darmo! »

Współczesne źródła światła wyposażone w układy regulacji parametrów kolorymetrycznych (tj. najbliższa temperatura barwowa CCT, wskaźnik oddawania barw Ra) oparte są na matrycy złożonej z kilku niezależnych quasi-monochromatycznych emiterów półprzewodnikowych sprzężonych ze wspólnym układem optycznym, pełniącym funkcję mieszacza barw. Takie rozwiązanie pozwala na osiągnięcie wysokiej sprawności oraz szerokiego zakresu regulacji parametrów spektrofotometrycznych, pokrywając większość obszaru przestrzeni barw CIE XYZ 1931 [1]. Charakterystyka spektralna strumienia wyjściowego nie jest ciągła, lecz jest efektem złożenia widm składowych poszczególnych emiterów [1]. Problematyczne staje się wówczas utrzymanie wysokiego skorelowanego wskaźnika oddawania barw Ra (CRI), jak również stabilizacja wartości strumienia świetlnego [1]. Luminofory stosowane w białych emiterach półprzewodnikowych oparte są zazwyczaj na bazie Y3Al5O12 (YAG), Lu3Al5O12 (LuAG), oraz Tb2Mo3O12 (TM) domieszkowane pierwiastkami ziem rzadkich Ce, Eu, Pr, czy Sm [2]. Absorpcja materiału luminescencyjnego leży w zakresie promieniowania barwy niebieskiej lub bliskiego nadfioletu [2,3,4]. Widmo emisyjne luminoforu determinuje mechanizm przejść energetycznych wzbudzonych jonów aktywatora (ceru, europu czy samaru), powodując ciągłe widmo w zakresie 500 nm - 780 nm [2,3,4]. Znamionowa najbliższa temperatura barwowa luminoforu CCT zależy głównie od grubości próbki materiału luminescencyjnego, stopnia domieszkowania molowego oraz składu domieszek [3]. Bezpośrednio wpływając na udział barwy niebieskiej względem odpowiedzi widma fotoluminescencji, zachowując tym samym stały i względnie wysoki wskaźnik oddawania barw (Ra > 80) oraz znamionową CCT wynikowego strumienia świetlnego, niezależnie od wartości padającej mocy promienistej [4]. Luminofor charakteryzuję się pewną bezwładnością świetlną tzw. fosforescencją, (stałą czasową L zaniku poświaty) zależną głownie od[...]

 Strona 1