Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Mateusz Ossowski"

Emisja metanu z intensywnej hodowli trzody chlewnej DOI:10.15199/62.2017.11.26


  Rosnące obawy o zmiany klimatyczne koncentrują uwagę na wielkości emisji gazowych zanieczyszczeń z całego sektora rolnego. Aż 12% emisji ditlenku węgla pochodzi z produkcji zwierzęcej, a metan to drugi z emitowanych tam gazów. Jego potencjał cieplarniany jest 21 razy większy niż potencjał ditlenku węgla, a średnia zawartość w atmosferze wynosi 1,7 ppm1). Stanowi on główny składnik gazu kopalnianego i gazu ziemnego. W przyrodzie powstaje m.in. w wyniku beztlenowego rozkładu szczątków roślinnych, fermentacji jelitowej zwierząt i odchodów zwierzęcych.Zanieczyszczenia gazowe pochodzące z produkcji zwierzęcej są ważnym czynnikiem przyczyniającym się do emisji gazów. Biorąc pod uwagę politykę rolno-środowiskową przy jednoczesnym wspieraniu zrównoważonego rozwoju, konieczne jest wdrożenie systemów poprawiających jakość powietrza atmosferycznego. Jednak utylizacja gazów uwalnianych do środowiska z produkcji zwierzęcej jest problemem trudnym do rozwiązania2-6). Niektóre państwa członkowskie Unii Europejskiej opracowały programy zachęcające rolników do podjęcia działań w zakresie wykorzystania technik ochrony środowiska i rolnicy mają możliwość uzyskania pomocy finansowej na bezpieczne inwestycje. W hodowli zwierząt priorytetem powinno być jednak utrzymanie właściwych warunków mikroklimatycznych w pomieszczeniach dla zwierząt, a więc wszystkie prowadzone działania w zakresie zmniejszenia ilości uwalnianych zanieczyszczeń nie mogą naruszać przyjętych normatywów dla poszczególnych gatunków. Im większa zawartość białka w diecie, tym większa ilość uwalnianego z odchodów metanu. Zwierzęta monogastryczne emitują do środowiska mniej gazów niż przeżuwacze. W emisji metanu pochodzenia jelitowego największy udział przypisuje się hodowli bydła [...]

Prognozowanie emisji chemicznych zanieczyszczeń powietrza z wykorzystaniem aplikacji komputerowej DOI:10.15199/62.2017.12.34


  Lokalizacja ferm zwierzęcych oraz zastosowanie innowacyjnych praktyk i technologii zarządzania w celu zmniejszenia uciążliwości zapachowej i zanieczyszczenia powietrza są bardzo ważnymi częściami procesu inwestycyjnego1). Wymagania dotyczące lokalizacji nowopowstających ferm opierają się głównie na liczebności zwierząt. Parametr ten stanowi podstawę przy postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Zasadniczym błędem popełnianym przy lokalizacji gospodarstw hodowlanych jest pomijanie warunków klimatycznych panujących na danym terenie2). Na rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń mają wpływ: rodzaj emisji, transport przez wiatr, dyfuzja turbulencyjna, przemiany chemiczne, suche osiadanie na podłożu oraz wymywanie przez opady atmosferyczne1-4). W wyniku intensywnego chowu zwierząt do środowiska są uwalniane duże ilości lotnych kwasów, merkaptanów, estrów, aldehydów, alkoholi, amoniaku i amin1, 4-9). Wpływają one negatywnie nie tylko na zwierzęta, ale także na zdrowie ludzi (zwłaszcza pracowników ferm) oraz środowisko naturalne1, 4, 10). Do oceny wpływu tych substancji na otaczające środowisko wykorzystuje się modele matematyczne opierające się na teorii dyfuzji zanieczyszczeń w atmosferze1). Ich celem jest przewidywanie stężeń polutantów w dowolnej odległości od źródła (emitora). Modele są bardzo efektywne, ponieważ uwzględniają wiele wariantów poszczególnych [...]

Modelowanie rozprzestrzeniania się amoniaku w powietrzu atmosferycznym wokół fermy drobiu DOI:10.15199/62.2018.4.28


  Inwestycje związane z hodowlą zwierząt gospodarskich zasługują na szczególną uwagę ze względu na emisję substancji biogennych. Fermy drobiu, podobnie jak i innych gatunków zwierząt, wprowadzają do środowiska znaczne ilości zanieczyszczeń gazowych, głównie amoniaku. Roczna emisja azotu z hodowli ptaków wynosi 39 485 kg, w tym z postaci NH3 15 571 kg, a w postaci NO2 241 kg, co daje odpowiednio 78,2, 30,8 oraz 0,5 g azotu na 1 ptaka3). Wielkości te wskazują na konieczność kontroli warunków hodowli drobiu, jak i wykorzystania pomiotu drobiowego. W budynkach dla drobiu potrzebna jest sprawna wentylacja, która w okresie zimy odprowadza nadmiar zanieczyszczeń i wilgoci, a latem również nadwyżkę ciepła1-3). Zwiększone stężenie gazów jest miernikiem stanu zoohigienicznego i świadczy o mało sprawnej wentylacji lub nadmiernej liczbie ptaków w pomieszczeniu. W budynkach inwentarskich dla ptaków w największej ilości uwalniane są amoniak, siarkowodór, metan oraz tlenek azotu(I). Oprócz tych gazów wytwarzane są również dimetyloami.na i ditlenek węgla, a także ketony, aldehydy, kwasy organiczne i inne związki o charakterze odorów. Najbardziej uciążliwym dla środowiska gazem produkowanym przez fermy drobiu jest amoniak. Z ogólnej ilości azotu wydalanego przez ptaki, 13-20% dla brojlerów oraz 2-20% dla niosek, uwalniane jest z pomiotu do powietrza w postaci amoniaku. Dane statystyczne wskazują, że 1000 niosek emituje amoniak w ilości 42,9-54 kg/r2, 3). Właściwości fizykochemiczne tego gazu sprawiają, że jest to jedna z bardziej uciążliw[...]

Ocena emisji amoniaku z fermy trzody chlewnej z wykorzystaniem sieci pomiarowej DOI:10.15199/62.2019.7.7


  Działalność rolnicza, a zwłaszcza produkcja zwierzęca, jest największym globalnym źródłem NH3 do atmosfery. Gaz ten wchodzi w skład aerozolu, obniżając jakość powietrza i prowadząc do zmian klimatu. Zdeponowanie tego związku w środowisku może mieć wpływ na funkcjonowanie ekosystemów nierolniczych, proces eutrofizacji, a nawet na bioróżnorodność1-4). Amoniak jest toksycznym gazem powstającym w wyniku bakteryjnego rozkładu związków azotowych (białek, amidów, mocznika i kwasu moczowego) zawartych w odchodach zwierzęcych. W wydalinach zwierząt znaczna część azotu występuje w postaci mocznika, który pod wpływem ureazy produkowanej przez bakterie zostaje rozłożony do węglanu amonu. Związek ten dysocjuje do jonu amonowego i ditlenku węgla. W warunkach zasadowych (pH moczu ok. 7) reakcja uwalniania mocznika przebiega zgodnie z równaniem (1)5): CO(NH2)2 + 2H2O→ (NH4)2CO3→↑2NH3 + H2O + CO2 (1) Podwyższony poziom amoniaku w powietrzu może prowadzić do uszkodzenia górnych dróg oddechowych. Dlatego konieczne jest zarówno szacowanie jego emisji do środowiska, jak i poszukiwanie metod jej zmniejszania oraz neutralizacji. Do diagnozowania stężenia amoniaku wykorzystuje się przeliczniki emisji, modelowanie komputerowe oraz modele sieci neuronowych. Korzystając z dostępnych modeli, można nakreślić sezonowość emisji europejskich. Szczyt takich emisji dla Europy zdefiniowano na okres wiosenny. W Chinach emisje osiągają szczyt w okresie letnim. Globalne emisje NH3 są trudne do oszacowania, wymagają specjalnych modeli atmosferyczn[...]

 Strona 1