Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Wojciech Sułek"

WŁASNOŚCI KOREKCYJNE I EFEKTYWNE KODOWANIE PODKLASY S-NB-IRA KODÓW LDPC DOI:10.15199/59.2015.8-9.63


  W artykule przedstawiono uogólnienie algorytmu kodowania binarnych kodów IRA, które stanowią podklasę kodów LDPC o niskiej złożoności kodowania, na kody niebinarne. Algorytm jest dostosowany do kodów o blokowej strukturze macierzy kontroli parzystości (S-NBIRA). Następnie przedstawiono wyniki eksperymentów prezentujących możliwości korekcyjne tej podklasy kodów. Testowane kody zostały uzyskane autorskim algorytmem tworzenia macierzy kontroli parzystości "dobrych" niebinarnych kodów LDPC. 1. WSTĘP Kody LDPC (ang. Low Density Parity Check) po raz pierwszy pojawiły się w literaturze w roku 1962 [1]. Ze względu na wysokie wymagania iteracyjnego algorytmu dekodowania dotyczące mocy obliczeniowej, nie znalazły jednak w tamtym czasie praktycznego zastosowania. Po ponad 30 latach, pod koniec lat 90-tych ubiegłego wieku, zostały ponownie odkryte i przedstawione przez MacKaya [2], [3] jako dobre kody korekcyjne, czyli kody, które pozwalają osiągać przepustowość kanału komunikacyjnego bliską granicy Shannona. Iteracyjny algorytm dekodowania wraz ze wzrostem mocy obliczeniowej współczesnych układów cyfrowych stał się użyteczny w zastosowaniach praktycznych, a dobre własności kodów LDPC spowodowały, że znalazły one praktyczne zastosowanie w nowoczesnych systemach transmisyjnych, jak np. transmisja rozsiewcza cyfrowego sygnału telewizyjnego. W roku 1998 została także przedstawiona idea niebinarnych kodów LDPC [4], definiowanych nad ciałem Galois GF(q). Pozwalają one uzyskać dodatkowy zysk kodowania w przypadku małych do średnich długości bloku kodowego. Kody te znajdują się w polu zainteresowań badaczy po dzień dzisiejszy, a zgłębiane zagadnienia dotyczą między innymi konstrukcji kodów (macierzy kontroli parzystości) o dobrych własnościach korekcyjnych, rozwoju algorytmów kodowania i dekodowania oraz efektywnej implementacji sprzętowej kodeków i związanych z tym specyficznych podklas kodów umożliwiających efektywną implementację. [...]

Modyfikacja grafu wyjść poprawiająca efektywność wykorzystania iloczynów w strukturze programowalnej


  Synteza logiczna jest od wielu lat tematem prac prowadzonych w wielu renomowanych ośrodkach naukowych. Pomimo wielu sukcesów, takich jak na przykład opracowanie efektywnej metody minimalizacji (Espresso), wciąż występuje konieczność prowadzenia badań w tej dziedzinie. Całkiem nowe problemy syntezy pojawiły się wraz z ukazaniem się na rynku układów programowalnych. Proste struktury PAL z biegiem lat ewoluowały, co doprowadziło do powstania bardzo złożonych układów. Zasoby logiczne układów programowalnych dynamicznie wzrastają. Niestety za rozwojem układów nie nadąża rozwój narzędzi wspomagających proces syntezy i implementacji projektowanych układów, opisywanych obecnie w językach opisu sprzętu. Jedną z głównych przyczyn tego stanu rzeczy jest nieefektywne dopasowanie projektowanego układu do zasobów logicznych układu programowalnego. Współczesne układy CPLD w większości wypadków wykorzystują bloki logiczne typu PAL (rys. 1). zacji zespołu funkcji w strukturach programowalnych typu PAL należy metoda klasyczna [1] i metoda wykorzystująca graf wyjść [1, 2]. Metoda klasyczna jest szeroko stosowana w firmowych narzędziach do implementacji zespołu funkcji, które są udostępnione przez producentów układów programowalnych. Cechą charakterystyczną tej metody jest to, że każda funkcja wchodząca w skład zespołu funkcji jest realizowana oddzielenie w odrębnych blokach typu PAL. Zespoły bloków złożone z kilku lub kilkunastu bloków typu PAL, które są ze sobą połączone za pomocą wewnętrznych połączeń nazywanych sprzężeniami zwrotnymi. W metodzie klasycznej z definicji nie ma "współdzielenia" zasobów logicznych pomiędzy strukturami realizującymi poszczególne funkcje. Oznacza to, że przy realizacji klasycznej nie istnieją takie bloki, które jednocześnie wchodziłyby do różnych struktur odpowiadających odrębnym funkcjom zespołu. Wadą tego podejścia jest fakt, że niektóre z implikantów mogą być realizowane wielokrotnie (osobno dla każdej funkcj[...]

Sprz˛etowa implementacja dekodera LDPC w strukturze FPGA DOI:10.15199/48.2019.14

Czytaj za darmo! »

We współczesnym ´swiecie du˙ze znaczenie ma umiej˛ etno ´s´c poprawnego przesyłu danych w jak najkrótszym czasie. Przetwarzanych jest coraz wi˛ecej danych, a ich przesyłanie staje si ˛e coraz bardziej skomplikowane. W ´swiecie fizycznym wyste˛puja˛ róz˙nego typu zakłócenia, które wpływaja˛ na przesyłany sygnał. W tej sytuacji bardzo wa˙zne staje si ˛e wykrywanie powstałych błe˛dów. Znane sa˛ metody kodowania które pozwalaja˛ nie tylko wykrywac´ błe˛dy transmisji, ale równiez˙ potrafia˛ je korygowac´. Kody te wymagaja˛ przesyłania dodatkowych bitów kontrolnych, co w pewnym stopniu ogranicza liczb ˛e danych, mo˙zliwych do przesyłania w kanale o okres´lonej pojemnos´ci. Niektóre kody maja˛ bardzo korzystny stosunek przesyłanych danych do pojemnos ´ci kanału. Przykładem takich kodów sa˛ kody LDPC [1] i Turbo kody [2]. Blokowe kody LDPC zostały opracowane przez R. G. Gallagera w 1962r. [1] Z powodu ogranicze´n ówczesnych układów Gallager nie mógł przedstawi´c praktycznej implementacji. W tej sytuacji zapomniano o nich i dopiero D. J. C. MacKay przedstawił je ponownie w prasie naukowej w póz´niejszym czasie [3]. Obecnie kody te zdobywaja˛ coraz wie˛ksza˛ popularnos´c´ dzie˛ki moz˙liwos´ci efektywnej implementacji w układach ASIC (ang. Application-Specific Integrated Circuits) i FPGA. Klasyczny algorytm dekodowania, oparty na iteracyjnej propagacji wiadomo´sci (ang. Belief Propagation - BP) pomie˛dzy we˛złami realizuja˛cymi jednostkowe obliczenia, doczekał si ˛e wielu odmian dostosowanych do implementacji w układach cyfrowych, jak np. LLR-BP (ang. Log-Likelihood Ratio Belief Propagation) [4], Min- Sum [5], Normalized-Min-Sum [5], Offset-Min-Sum [5] i TDMP (ang. Turbo Decoding Message Passing) [6]. Kody LDPC charakteryzuja˛ sie˛ znakomitymi własnos´ciami korekcyjnymi dla bardzo du˙zych bloków danych. Najistotniejszym obszarem ich zastosowania sa˛ standardy transmisji danych z duz˙a˛ przepływnos´cia˛. Przykładem takich standardów [...]

 Strona 1