Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"DOROTA KALISZ"

Prekursory materiałów wybuchowych. nowe wyzwanie dla przedsiębiorców DOI:10.15199/62.2017.4.23


  Dnia 15 sierpnia 2016 r. weszła w życie ustawa1) służąca stosowaniu rozporządzenia2). Główną ideą obu tych aktów prawnych są działania prewencyjne polegające na ograniczeniu dostępu przeciętnych użytkowników do wybranych substancji chemicznych i mieszanin wysokiego ryzyka w stężeniach, które czynią je przydatnymi do wytwarzania materiałów wybuchowych w warunkach domowych HME (home made explosives). HME są wykorzystywane przez podmioty przestępcze w atakach terrorystycznych i innych działaniach wymierzonych przeciwko bezpieczeństwu publicznemu. Rozporządzenie2) zawiera dwa załączniki i wyszczególnia 15 substancji chemicznych. Substancje wymienione w załączniku I podlegają ograniczeniom jako prekursory materiałów wybuchowych i nie mogą być wprowadzane do obrotu, udostępniane lub być w posiadaniu i użyciu przez przeciętnych użytkowników. Substancje wymienione w załączniku II podlegają jedynie obowiązkowi zgłaszania w przypadku podejrzanych transakcji, zniknięć i kradzieży znacznych ich ilości. Obowiązkowi zgłaszania podlegają także substancje z załącznika I (tabela 1). O zamieszczeniu substancji w załącznikach zdecydowały ich właściwości i historia użycia do produkcji HME w Europie. Pierwszy załącznik zawiera substancje wybuchowe, takie jak np. chlorany(V) i chlorany(VII), oraz prekursory substancji wybuchowych, które miały już historię użycia w zamachach terrorystycznych. Należą do nich nadtlenek wodoru, kwas azotowy( V) i nitrometan, z których dwa pierwsze były wykorzystywane do produkcji odpowiednio trimeru nadtlenku acetonu (TATP) i pentrytu (PETN). Substancje te znajdują się w legalnym obrocie i są stosowane zarówno przez użytkowników profesjonalnych, jak i przez konsumentów (przeciętnych użytkowników). Aby nie ograniczać obrotu profesjonalnego i jednocześnie zaspokoić potrzeby konsumentów wyznaczono odpowiednio dobrane stężenia graniczne, poniżej których konsumenci mają dostęp do substancji z załącznika I. [...]

SYMULACJA KOMPUTEROWA PROCESU ODZYSKU ŻELAZA Z ŻUŻLA KONWERTOROWEGO METODĄ REDUKCJI DOI:10.15199/67.2019.2.2


  Procesy redukcji są wiodące dla odzysku metali z materiałów żużlowych. O efektywności redukcji decyduje szereg parametrów fizykochemicznych i kinetycznych zależnych od: składu chemicznego żużla, temperatury oraz rodzaju i postaci stosowanego reduktora [1, 3, 4, 5, 6, 7]. W przypadku żużla pochodzącego z procesu wytapiania stali w konwertorze tlenowym do odzysku żelaza stosuje się reduktor węglowy, a proces prowadzony jest w piecu elektrycznym. Autorzy [1, 3, 6] podają, że redukcja zachodzi na granicy podziału międzyfazowego: żużel- węgiel, żużel-faza gazowa, żelazo-węgiel. a) granica podziału międzyfazowego żużel-węgiel (kamienny, koks, węgiel drzewny lub inny) (1) b) granica podziału międzyfazowego żelazo-węgiel (2) c) granica podziału międzyfazowego żużel-gaz (3) d) granica podziału międzyfazowego węgiel-gaz 4( ) Redukcja według mechanizmu a) zachodzi w początkowym etapie tj. po dodaniu do żużla reduktora węglowego z wytworzeniem fazy CO, która następnie bierze udział w dalszym procesie (3). Rudy Metale 2019, R. 64, nr 2 9 Rys. 1. Mikrostruktura żużla konwertorowego uzyskana w mikroskopie skaningowym Fig. 1. Microstructure of converter slag obtained in a scanning microscope Rys. 2. Mikrostruktura żużla konwertorowego (obszar 1 i 2) uz[...]

ZASTOSOWANIE REDUKTORA STAŁEGO I GAZOWEGO DO ODZYSKU Pb I Cu Z ŻUŻLA HUTNICZEGO DOI:10.15199/67.2019.2.3


  Polska jest światowym liderem w produkcji miedzi na świecie [5, 6]. Proces jej otrzymywania obejmuje wydobycie i przetwarzanie rud w kopalniach, wytapianie miedzi i metali szlachetnych. Miedź uzyskiwana jest głównie z rud siarczkowych, które poddawane są procesowi wzbogacenia, w efekcie otrzymuje się koncentraty zawierające 25-35% Cu [1, 5]. Surowiec ten jest wtórnie przetapiany i poddawany operacjom rafinacji. Jednym z etapów technologicznych otrzymywania miedzi jest proces wytapiania w piecu zawiesinowym, którego produktem ubocznym jest żużel zawierający 12-16% Cu. Skład chemiczny żużla zależy głównie od rodzaju i zawartości pierwiastków w przetapianych koncentratach. Zawartość poszczególnych składników mieści się zazwyczaj w przedziale [1, 4, 5]: Cu 12-16% wag, Pb 1,1-3,7 % wag., Fe 9-11% wag., CaO 11-17% wag., MgO 3,1-5,5%wag., Al2O3 7,4-10,3% wag., SiO2 30-35,9%wag., As 0,06-0,15, Ag 100-160ppm. Wysoka zawartość miedzi w produkcie odpadowym uzasadnia konieczność jego dalszego przerobu w celu odzysku miedzi i innych materiałów metalicznych. Proces ten polega na redukcji tlenków i sedymentacji miedzi występującej w formie zawieszonej w żużlu. Redukcja odbywa się w piecu elektrycznym, a produktem finalnym jest stop Cu-Fe-Pb zawierający ok. 70% Cu oraz żużel końcowy o zawartości 0,65% Cu, pyły i gazy procesowe. Żużel końcowy tzw. po redukcyjny poddawany jest granulacji i trafia na wysypisko, jego skład chemiczny mieści się w granicach: Cu < 0,7%, Pb 0,4-1,4%, Fe 3,7-9%, Zn 0,2-0,8%, S 0,01-0,04%, SiO2 40-47%, CaO 19-26%, MgO 5,6-10%, Al2O3 10-14%, Ag 2-10g/Mg. Z kolei gazy odlotowe zawierają: Pb 27-46%, Zn 11-23%, SiO2 2,5-12%, Al 0,5-1%, Cu 1-5,5%, K2O 8,5-12%, MgO 1-4,2%, CaO 0,7-5% oraz S 0,8-1,1% stanowią Rudy Metale 2019, R. 64, nr 2 14 bazy danych MTDATA [7] MTOX [7] wersja 6. Układ fazowy Cu-Fe zawiera dwie przemiany perytektycznie przy temperaturze 1762,44 K i przy 1371,16 K, ponadto istnieje przemiana eutektoida[...]

WYKORZYSTANIE ŻUŻLA DO KONSERWACJI WYŁOŻENIA OGNIOTRWAŁEGO KONWERTORA TLENOWEGO DOI:10.15199/67.2019.2.1


  Wzrost wymagań i zaostrzenie przepisów dotyczących ochrony środowiska, jak również względy ekonomiczne eksploatacji urządzeń metalurgicznych, w tym konwerterów tlenowych i postęp w technologii wytapiania stali sprawiły, że producenci stali poszukują nowych rozwiązań konstrukcyjnych oraz podejmują działania usprawniające proces, mające aspekt recyklingu, co w konsekwencji ma obniżyć koszty generowane przez stalownię [10]. Utylizacja odpadów hutniczych oraz wtórne wykorzystanie tych materiałów jest jedną ze skutecznych metod pozwalających na wydłużenie pracy konwertora tlenowego. Jednym z głównych problemów hutniczych jest zużywanie się wyłożenia ogniotrwałego agregatów metalurgicznych. Wymurówka jest podstawowym elementem konstrukcyjnym, który generuje najwyższe koszty inwestycyjne. Warto zauważyć, że w ich skład wchodzą: koszty stosowanych materiałów ogniotrwałych, koszty napraw i wymiany, co w istotny sposób wpływa na całkowity koszt wytapiania stali [1]. W konwertorach tlenowych o pojemności 350 Mg grubość wymurówki stanowi 950-1200 mm, a jej zużycie na jeden wytop, wynosi do 1 mm. Do wykonania nowego wyłożenia ogniotrwałego huta potrzebuje 260-900 Mg kosztownych magnezytowych materiałów ogniotrwałych. Nakłady finansowe dla takiej inwestycji wynoszą ok. 1 mln dolarów, co znacząco wpływa na całkowite koszty produkcji stali [6, 9]. Biorąc pod uwagę wysokie koszty remontu i zakupu materiałów ceramicznych, stosuje się różnego typu metody zapobiegające lub konserwujące [1]. Najczęściej stosowanymi technikami są: torkretowanie i rozbryzgiwanie żużla konwertorowego pozostającego w piecu po wytopie. Odporność wymurówki konwertorów tlenowych w USA, Japonii, Chinach osiąga poziom 4-5 tys. wytopów bez potrzeby jej wymiany [6, 7, 8, 9, 11]. W przypadku Rosji oraz Ukrainy rekordowe wyniki t[...]

Studies on the selection of the optimum catalytic system for the selective oxidation of acrolein prepared by dehydration of glycerol Badania nad doborem optymalnego układu katalitycznego do selektywnego utleniania akroleiny otrzymywanej w procesie dehydratacji glicerolu


  Several Mo-V based oxide systems were used as catalysts in prodn. of acrylic acid by vapor-phase selective oxidn. of acrolein from gas-phase dehydration of glycerol. The most active and selective was the α-Al2O3-supported (Mo-V-W-Cu)Ox catalyst (sp. surface of support below 2 m2/g). Badano aktywność i selektywność heterogenicznych układów tlenkowych molibdenowowanadowych w procesie otrzymywania kwasu akrylowego w fazie gazowej poprzez selektywne utlenianie akroleiny, powstającej w reakcji dehydratacji glicerolu w fazie gazowej. W preparatyce katalizatorów stosowano różne nośniki, zmieniano stężenie fazy aktywnej na nośniku oraz jej skład, wprowadzając do niej różne promotory. Najwyższą aktywność i selektywność w procesie utleniania akroleiny do kwasu akrylowego posiadał układ (Mo-V-W-Cu)Ox/α-Al2O3 o powierzchni właściwej nośnika poniżej 2 m2/g. Dynamiczny rozwój gospodarczy wielu państw świata, wzrastające zapotrzebowanie na energię, coraz większe zanieczyszczenie środowiska i malejące zasoby paliw kopalnych są przyczyną podjęcia przez rządy wielu krajów działań mających na celu wykorzystanie alternatywnych źródeł energii ze szczególnym uwzględnieniem biomasy1). Efektem takich działań w sektorze transportu jest wejście w życie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2009/28/WE, nakazującej krajom członkowskim stopniowe wprowadzanie biopaliw płynnych jako dodatku do paliw tradycyjnych w ilości do 10% do 2020 r. Biopaliwa do wysokoprężnych silników diesla (biodiesel) to estry metylowe lub etylowe kwasów tłuszczowych, które są produkowane przez transestryfikację triglicerydów kwasów tłuszczowych pozyskiwanych z olejów roślinnych lub tłuszczów zwierzęcych. Produktem ubocznym tego procesu jest frakcja glicerolowa, której podaż na rynkach światowych systematycznie się zwiększa wraz ze wzrostem produkcji biopaliw. Zagospodarowanie frakcji glicerolowej, stanowiącej ok. 13% masy biodiesla2) jest tematem prac badawczy[...]

 Strona 1