Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Grzegorz Stępniak"

Estymacja odpowiedzi impulsowej kanału transmisyjnego z wykorzystaniem cyfrowego przetwarzania sygnału DOI:10.15199/59.2015.2-3.3


  W wielu zagadnieniach przesyłania danych przydatna jest wiedza o charakterystyce przenoszenia kanału transmisyjnego. Ta zaś formalnie opisywana jest przez odpowiedź impulsową w dziedzinie czasu lub odpowiedź częstotliwościową, będącą jej transformatą Fouriera. Znajomość odpowiedzi impulsowej kanału konieczna jest np. do zastosowania odbiornika największej wiarygodności (MLSE - Maximum Likelihood Sequence Estimation) lub do detekcji z maksymalizacją prawdopodobieństwa aposteriori (MAP - maximum aposteriori) w celu eliminacji interferencji międzysymbolowych [1,2,3]. Odbiornik taki znalazł zastosowanie np. w systemie GSM, gdzie każda ramka - oprócz bitów danych - zawiera znane bity sekwencji treningowej, służące właśnie do estymacji odpowiedzi impulsowej kanału [4]. Znajomość odpowiedzi impulsowej kanału konieczna jest też przy wykorzystaniu turbokorektorów [3], jak również korektorów skracających odpowiedź impulsową kanału [5]. Znajomość charakterystyki przenoszenia kanału przydatna jest także do charakteryzacji mediów transmisyjnych, badania wpływu czynników środowiskowych [6] i konstrukcyjnych na ich pasmo przenoszenia czy do modelowania systemów transmisyjnych. Do określenia pasma przenoszenia często wystarcza znajomość częstotliwościowej charakterystyki, łatwej do uzyskania w układzie, w którym jako źródło sygnału zastosowano generator harmonicznej o zmiennej częstotliwości i zsynchronizowany z nim analizator widma elektrycznego. Taki pomiar ma jednak wady podane niżej. - Umożliwia on jedynie pomiar amplitudowej charakterystyki przenoszenia, nie dając informacji o fazie. Jest nieprzydatny do późniejszego wykorzystania w modelowaniu systemów transmisyjnych. - Dokładność pomiaru jest ograniczona sprzętowo, tzn. zależy od parametrów stosowanego analizatora, a w szczególności szerokości filtru odbiorczego i szybkości przemiatania (im mniejsze pasmo filtru, tym lepszy SNR (signal to noise ratio) odbieranego sygnału, ale i dłuż[...]

ZASTOSOWANIE TURBOKOREKCJI DO TRANSMISJI DANYCH W ŚWIATŁOWODZIE PLASTIKOWYM DOI:10.15199/59.2016.8-9.58


  W pracy zaproponowano wykorzystanie turbokorekcji do eliminacji interferencji międzysymbolowych towarzyszących transmisji w światłowodzie plastikowym o skokowym profilu współczynnika załamania. Wykorzystany korektor działał w oparciu o zasadę maksimum a posteriori (MAP). Aby zmniejszyć liczbę stanów korektora, zaproponowano zastosowanie go wraz z korektorem skracającym odpowiedź impulsową. Otrzymane wyniki wskazują, że wykorzystany korektor posiadał znaczną przewagę nad korektorami klasycznymi: z decyzyjnym sprzężeniem zwrotnym oraz korektorem liniowym minimalizującym błąd średniokwadratowy. 1. WSTĘP Światłowody polimerowe są atrakcyjnym medium transmisyjnym do przesyłania informacji na krótkie odległości - do ok. 100 m. Na szczególną uwagę zasługuje światłowód wykonany z PMMA (polimetakrylan metylu) o skokowym profilu współczynnika załamania światła (ang. SI POF - step index polymere optical fiber). Dzięki dużej średnicy rdzenia (0,98 mm), aperturze numerycznej 0,3-0,5 oraz skokowemu profilowi współczynnika załamania, światłowód ten łatwo sprzęgać ze źródłami światła, ponadto posiada on dobre własności mechaniczne, dobrze toleruje zginanie i jest odporny na ucisk. Te własności umożliwiają niewykwalifikowanemu użytkownikowi samodzielne wykonanie domowej instalacji, przy pomocy najprostszych narzędzi. Transmisja odbywa się w świetle widzialnym (typowo ok. 660 nm), co pozwala na prostą diagnostykę działania łącza. Niestety, wadą tego włókna jest wysokie tłumienie (ok. 18 dB/100 m w oknie 660 nm) oraz niskie pasmo przenoszenia, wynoszące ok. 50-100 MHz na 100 m. Ta pierwsza własność w praktyce ogranicza to odległości transmisji właśnie do ok. 100 m. Dlatego, światłowód ten jest przede wszystkim proponowany do sieci domowych. Z kolei ograniczone pasmo powoduje istotne interferencje międzysymbolowe (ISI - ang. intersymbol interference). Jeżeli światłowód POF ma być konkurencyjny w stosunku do innych mediów transmisyjnych, [...]

Wydajność zaawansowanych formatów modulacji w łączu wykorzystującym jako nadajniki diody oświetleniowe DOI:10.15199/59.2015.8-9.5


  W ostatnich latach obserwuje się znaczny wzrost wykorzystania diod elektroluminescencyjnych LED (Light Emitting Diode) do oświetlenia: mieszkań, biur, placówek medycznych i oświatowych. Oświetlenie to jest bardziej wydajne energetycznie niż żarówki czy świetlówki, charakteryzuje się większą żywotnością, nie przyczynia się do wytwarzania substancji szkodliwych dla środowiska i wspierane jest przez urzędy regulacyjne (np. Unii Europejskiej). Oprócz wspomnianych zalet, diody LED mogą być stosunkowo szybko modulowane, a zatem oprócz funkcji oświetleniowej mogą być wykorzystane jako nadajniki bezprzewodowego sygnału szerokopasmowego (VLC - Visible Light Communications). Pojedyncza dioda oświetleniowa pokrywa jednak niewielki obszar pomieszczenia. Jest to zarazem wada i zaleta: zbiega się to z obserwowanym kurczeniem się powierzchni komórek w systemach radiowych (postulowane są piko- czy femtokomórki), przez co udaje się zwiększyć przepływność oferowaną użytkownikom. Kolejnym stopniem tego procesu mogłyby się stać attokomórki wykorzystujące światło białe, co postuluje jedna z ostatnich prac na temat technik, które zostaną zastosowane w systemie telefonii komórkowej 5. generacji (5G) [1]. Najpopularniejszym i zarazem najtańszym rodzajem diody oświetleniowej jest niebieska dioda LED pokryta warstwą fosforu, której zadaniem jest konwersja części niebieskich fotonów emitowanych przez półprzewodnik na fale dłuższe (kolor żółty). W efekcie suma obu komponentów (niebieskiego i żółtego) daje światło postrzegane jako białe. Niestety, światło żółte, pochodzące z fluorescencji, w warstwie fosforu ma kilkakrotnie większą stałą czasową, przez co nie może być modulowane tak szybko, jak sam półprzewodnik. Dlatego w odbiorniku takiego systemu powinien być umieszczony filtr niebieski, którego zadaniem jest usunięcie światła wygenerowanego w warstwie fosforu i pozostawienie jedynie szybkozmiennego komponentu światła niebieskiego. Pomimo tego, pozio[...]

PRAKTYCZNA IMPLEMENTACJA STEGANOGRAFII W VLC DOI:10.15199/59.2017.8-9.11


  1.1. Steganografia Steganografia jest to dziedzina nauki zajmująca się przesyłaniem informacji w sposób ukryty, czyli niedostrzegalny dla osób które w niej nie uczestniczą. W odróżnieniu od kryptografii, w której fakt transmisji jest jawny, steganografia opiera swoje bezpieczeństwo na niewykrywalności. Im większa jest niewykrywalność metody steganograficznej, tym trudniej jest ją wykryć osobom mającym świadomość, że taka transmisja może się odbywać. Tego typu komunikacja może być używana do bezpiecznego przesyłania informacji i zwiększania bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych. Jednakże nie zawsze używana jest w pozytywnych celach. Może być wykorzystywana także w negatywnych np. do planowania aktów terrorystycznych takich jak na World Trade Center w 2001 roku [4]. Żeby przeciwdziałać tego typu zastosowaniom, należy dokładnie analizować stare jak i nowe protokoły komunikacyjne, sprawdzając możliwość zastosowania w nich steganografii. Poprzez zwiększanie wiedzy na temat działania różnych metod steganograficznych jesteśmy w stanie opracowywać coraz lepsze metody ich wykrywania. 1.2. Visible Light Communication VLC (ang. Visible Light Communication) jest to termin odnoszący się do wszystkich systemów, w których komunikacja odbywa się za pomocą fal o długości z zakresu od 380 nm do 780 nm. Systemy te powstały jako naturalna odpowiedź na wyczerpywanie się cennego zasobu jakim jest pasmo w zakresie fal radiowych oraz ze względu na stan nielicencjonowanych pasm ISM (ang. Industrial, Scientific, Medical). Kupno niewielkiej części licencjonowanego pasma wiąże się kosztami liczonymi w miliardach złotych, zaś zwiększające się zaszumienie w pasmach ISM, spowodowanie swobodnym dostępem do nich, wpływa niekorzystnie m.in na działanie popularnego systemu Wi-Fi. Wykorzystanie szerokiego spektrum częstotliwości z zakresu fal widzialnych pozwala nam ominąć oba te problemy. W przypadku systemów VLC możemy także wykorzystywać istni[...]

 Strona 1